Δεν ξέρω ποια είναι η στιγμή εκείνη ακριβώς που ένα παιδί χάνει την αθωότητα των πρώτων χρόνων και στα μάτια του βλέπεις τα πρώτα ψήγματα πονηριάς. Ωστόσο, το άδολο της παιδικής ηλικίας εξακολουθεί για χρόνια όταν έχουμε να κάνουμε με την αγάπη. Γιατί το πόσο τα αγαπάμε εμείς οι γονείς, το ξέρουμε, το νιώθουμε σε κάθε μας κύτταρό, στην αρχή είναι απερίγραπτο σαν άμορφη μάζα που μας κατακλύζει τόσο έντονο που ξεπερνά φοβίες και πάθη μας και με έναν τρόπο σχεδόν ασυνείδητο ξεπερνάει τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αγάπη όμως του παιδιού μας για εμάς έχει έναν σπόρο που λες και φυτρώνει στον κόσμο τον αγέννητο ακόμα μέσα στην καρδιά τους, έρχεται από τον ουρανό σαν φώς και κουρνιάζει μέσα τους. Και όταν μας κοιτούν μπορείς να δεις αυτή τη λάμψη στις κόρες των ματιών τους, που είναι τόσο αγνή και απερίσπαστη. Ενιαία και πλατειά σαν αέναη πορεία σε λεωφόρο, χωρίς στάσεις και εμπόδια. Δεν ξαποσταίνει και δεν βρωμίζει όπως και να της φερθείς. Για ένα διάστημα μεγάλο τουλάχιστον ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να αγαπάει τόσο άνευ όρων και χωρίς έστω και ελάχιστο ίχνος δισταγμού. Το βλέπω όταν λογοφέρνω με τη μικρή ή όταν δεν της γίνεται το χατίρι ή όταν είναι εμφανώς νευριασμένη μαζί μου όποτε και να την ρωτήσω θα μου πει ότι με αγαπάει, ο,τι και αν της  συμβαίνει οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα και αν της κατακλύσει την ψυχή, η αγάπη της για τη μαμά της έχει τόσο δύναμη και τόση αυτονομία που είναι σαν μια ξεχωριστή οντότητα που δρα μόνη της. Η αγάπη έτσι κι αλλιώς δεν είναι μετρήσιμη και ας λέμε σ’αγαπώ μέχρι την άκρη του γαλαξία και πίσω ξανά, η αγάπη ή υπάρχει ή δεν υπάρχει και στα παιδιά υπάρχει και την χαρίζουν απλόχερα.

Και τους είναι φυσικό και πηγαίο να αγαπούν.

Ο σπόρος όμως θέλει και το κατάλληλο χώμα για να έρθει και να βλαστήσει, το κάθε περιβάλλον δίνει τους ανάλογους καρπούς.

If your mother loves you, there will be love.

Advertisements