Δεν ήθελα να γράψω τίποτα στο μπλογκ εδώ και κάποιον καιρό. Δηλαδή ήθελα, αλλά δεν μου έβγαινε. Οπότε, λίγο έγραφα αραιά και ανώδυνα, λίγο με μισή καρδιά πόσταρα, λίγο από συνήθεια..Μου ήταν δύσκολο και εξακολουθεί να είναι.
Αν στην Ελλάδα λέμε ότι πάσχουμε από μια νέου τύπου συλλογική αρρώστια η οποία πλέον δεν στοχεύει μονάδες αλλά σύνολα και αυτή είναι η πραγμάτωση του «πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος», νοσώντας από κατάθλιψη με αίτια κοινού παρονομαστή και κατάληξη ίδια, αν λοιπόν αυτό γίνεται εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια βαθμιαία στη χώρα μας και την περιτοιχίζει μια τέτοια αύρα θλίψης , σε μια άλλη μικρή γωνιά του κόσμου συμβαίνει το ανείπωτο.
Ανοίγω το facebook, κάνω share την ανάρτηση από το μπλογκ μου, μελετάω την ενημέρωση για τις αιτήσεις μέσω ΕΣΠΑ, πέφτω στα γενέθλια μιας φίλης μου, δύο κορίτσια βγάζουν selfie στη Μύκονο, οι πέντε πιο επικίνδυνοι δρόμοι στον κόσμο, κι άλλη selfie, τι να χρησιμοποιήσετε αντί για χλωρίνη, συνταγές, καινούρια μαγαζιά στην πόλη, τα 20 καλύτερα βιβλία για την παραλία, ΣΟΚ!, τσέρκι για τηγανιτό αυγό κουκουβάγια, άθεοι σε ντελίριο, φασίστες μασκαρεμένοι, χιπστερς σε διακοπές, ψώνια, τραγούδια, βίντεο με γάτες και μετά έρχεται ο τίτλος, Σφαγή στη Γάζα.
Αν υπάρχει κάτι που σκεπάζει αυτή τη στιγμή την υφήλιο, νοητά, είναι ένας μανδύας πένθους που έχουν προκαλέσει η φρίκη και ο αποτροπιασμός του πολέμου στη Γάζα. Τα μάτια μας πιο εξασκημένα και κυρίως με ενημέρωση άλλων ταχυτήτων από εκείνη περασμένων δεκαετιών όπου οι εικόνες από τον πόλεμο ήταν ελάχιστες και εμφανίζονταν σε πολύ συγκεκριμένες στιγμές, στις ειδήσεις, άμεσα καρπωνόμαστε την πληροφορία.
Άκουγες για τον παραλογισμό του πολέμου, για τις φρικαλεότητες, για την σκληρότητα, αλλά μπορούσες μόνο να λάβεις μια πληροφορία να την επεξεργαστείς για λίγο και να προσπαθήσεις ίσως να φανταστείς βάση καμιάς προσωπικής εμπειρίας (οι νεώτεροι), κάποιο ψήγμα ρεαλισμού για να το κάνεις εικόνα. Τώρα ζούμε τις μέρες όπου οι πληροφορίες γεννιούνται και αναπαράγονται αυτοστιγμεί, πολλές φορές χωρίς κανένα φιλτράρισμα, μοντάζ ή διασταύρωση, οπότε και δεν έχουμε καμία δικαιολογία άγνοιας πρώτον και δεύτερον πραγματικά η γνώση αυτή επειδή είναι παντού, δεν μπορείς να την αποφύγεις. Αλίμονο αν θεωρήσεις την καθημερινή έκθεση στη βιαιότητα της εικόνας «κανονικότητα». Γίνεται πόλεμος, άγριος, εκεί κάτω. Άγριος και ανήθικος, έξω από κανόνες που ορίζουν, έστω θέτουν σε κάποια όρια τις συνθήκες που διέπουν έναν πόλεμο. Ο άμαχος εκεί, αντιμετωπίζεται ως ισάξιος αντίπαλος.
Πόσο μικρά γράμματα το τι νιώθουμε εμείς, όταν στον πόλεμο αυτό μιλάμε για θύματα στην πλειονότητα τους παιδιά. Αυτή η μια πρόταση σε βαραίνει. Η ανάλυση της πληροφορίας, σε κάνει ασήκωτο. Η εικόνα σε διαλύει.
Αυτός όμως είναι ο κόσμος, η αλήθεια και η πραγματικότητα όπως τη βιώνει ένα τετράχρονο κορίτσι σήμερα στη Γάζα. Που όταν πέρασα τις φωτογραφίες της Χ. στον υπολογιστή, την κοιτούσα να έχει αφεθεί στην ακροθαλασσιά και να είναι ένα μωρό, μικρό, που πριν λίγο καιρό έμαθε να μιλάει, να περπατάει, δεν έχει ζήσει τίποτα ακόμα, δεν έχει σκοτούρες και όλο γελάει και μετά διαβάζω ειδήσεις στο ιντερνετ και βλέπω φωτογραφία τεσσάρων κοριτσιών πάνω κάτω στην ηλικία της Χ. να είναι μέσα σε ένα σχολείο, να φοράνε σχεδόν τα ρούχα της Χ., σχεδόν τις σαγιονάρες της, αλλά η λεζάντα να λέει ότι κάποια έχουν χάσει τους γονείς τους, είναι μέσα στις τάξεις για προστασία γιατί οι ρουκέτες πέφτουν για μέρες αδιακρίτως και είναι τόσο αδιανόητο αλλά τόσο αληθινό που δεν γίνεται να μπορείς να συνεχίσεις αυτό που κάνεις ανεπηρέαστος, είναι πολύ δύσκολο να μην το σκέφτεσαι μέσα στη μέρα δυο και τρείς φορές γιατί έχεις δει την εικόνα και η εικόνα σε έχει στοιχειώσει, γιατί αυτό είναι πένθος. Αυτό που συντελείται στη Γάζα αυτές τις ώρες που μιλάμε, δεν μπορεί να μεταφραστεί εύκολα στο μυαλό ενός νοήμονα ανθρώπου, όπως έλεγε και το πλακάτ που έγινε viral, όταν πρέπει να βγεις στου δρόμους για να πείσεις ότι δεν πρέπει να βομβαρδίζεις παιδιά, τότε να ξέρεις ότι η ανθρωπότητα απέτυχε.
Όταν ήμασταν μικρά, μαθητές, διαβάζαμε για τον πόλεμο, ιδέα δεν είχαμε-ευτυχώς-, πολλή θεωρία, τι θέλουμε να έχουμε παιδιά στη γη; Ειρήηηηνήηηη! Και όταν μεγαλώσουμε θέλουμε να εξαλείψουμε τον πόλεμο από κάθε γωνιά της Γής και αν εμείς τα παιδιά κυβερνούσαμε σήμερα θα σταματούσαμε τους βομβαρδισμούς και δεν θα ξαναγινόταν ποτέ ξανά πόλεμος, σε αυτόματη γραφή, τίποτα δεν ξέραμε! Και σαν κάτι να μου λέει ότι αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και ότι και πάλι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα από όσα ήθελαν. Και ότι, αλήθεια, όταν είσαι τόσο αδύναμος να σταματήσεις ένα τόσο μεγάλο κακό που συμβαίνει τόσο κοντά σου, το χειρότερο από όλα, που μόνο στη σκέψη σε παραλύει, τότε για ποια σου δύναμη θα έχεις να περηφανεύεσαι στο δικό σου το παιδί;

Advertisements