Ετικέτες

, ,

Το έχω ξαναπεί, κατατάσσω αυτούς που ξέρουν να ράβουν, να πλέκουν και να κεντούν* στη θαυμαστή εκείνη κατηγορία ανθρώπων με ικανότητες ισάξιες μικρών Θεών, μαζί με εκείνους των θετικών επιστημών, τις οποίες εκτιμώ, αντιμετωπίζω με δέος και σε μια άλλη ζωή θα ήθελα να παίζω στα δάχτυλα λύνοντας εξισώσεις και μιλώντας για τα κβάντα σαν να επρόκειτο για ανάλυση συνταγής ομελέτας. Καθείς εφ’ω ετάχθη, αλλά ειλικρινά μια απο τις τέχνες που τελευταία, σαν ‘επάξια’, άνεργη με ελεύθερο χρόνο, περιτριγυρισμένη απο diy και με πολύτιμο συνεργάτη τη Χ., θα ήθελα να ξέρω (κάτι σαν γνώση εντυπωμένη στο dna), είναι να χρησιμοποιώ ραπτομηχανή, σαν εκείνη την παλιά στο έπιπλο το ξύλινο που είχει η γιαγιά μου μαζεύοντας όλα τα ρούχα του σογιού που θέλανε κάτι απο ράψιμο, ή να ξέρω βελονάκι (που ήξερε η γιαγιά και το παράξενο δεν είναι που ήξερε, το παράξενο είναι πως έβλεπε για να πλέκει βελονάκι) που για μένα αντιστοιχεί με την απόλυτη μαύρη πίστα και γουρλώνω τα μάτια όποτε τύχει να πέσω στα παλιά σεμεδάκι, κοιτώντας σαν μικρό παιδί, μα πως στο καλό γίνεται;

Πως η Χ. βρέθηκε με βελόνα και νήμα στα χέρια δυο είναι οι απαντήσεις. Ένα, ήθελα καιρό να της αγοράσω ένα παιχνίδι με κάρτες ραπτικής για παιδιά και να περάσουμε απο το «βάζω συρματάκια καθαρισμού πίπας στο σουρωτήρι» σε κάτι πιο ταιριαστό για την ηλικία

και δύο γιατί μια μέρα μου έφερε ένα χαρτί «ραμμένο» κυριολεκτικά με τέτοια συρματάκια. Λίγες μόνο μέρες αργότερα, μου ζήτησε να ασχοληθεί με ένα κομμάτι χαρτόνι και κάτι τρύπες που είχα φτιάξει, ζητώντας μου να περάσει απο μέσα κλωστή με βελόνα. Έτσι, βρέθηκα εγώ η άσχετη να δείχνω στην μικρή πώς να κρατά σωστά τη βελόνα και πως να περνάει το νήμα πάνω κάτω, χρησιμοποιώντας ορολογίες το ίδιο άσχετες.

Το τι συνέβη είναι παρακάτω. Ό,τι χρησιμοποίησα το έφτιαξα εκείνη τη στιγμή χωρίς πολλή σκέψη οπότε το οπτικό αποτέλσμα δεν είναι δελεαστικό αλλά πρακτικά όρεξη να είχα να τρυπάω χαρτόνια….

Παράδειγμα πρώτο,

απλότητα,

το αρχικό γράμμα του ονόματός της και μια καρδιά

IMG_7918 IMG_7920 IMG_7923 IMG_7927 IMG_7928 IMG_7930

Έκανα τρυπούλες στα πιο απλοϊκά σχήματα, επάνω σε χαρτόνια (σχετικά μαλακά) απο χαρτόκουτα.  Επειδή δεν ήξερα τι να της δώσω αντί για βελόνα, έκοψα ένα κομμάτι απο το συρματάκι καθαρισμού πίπας και έδεσα επάνω του το νήμα. Της εξήγησα το βασικό…όταν η ‘βελόνα΄είναι κάτω απο το χαρτόνι, την περνάμε απο την κάτω μεριά στην τρυπούλα και όταν είναι απο επάνω το αντίστοιχο έτσι ώστε να έχουμε ένα αποτέλεσμα πιο «συμμαζεμένο»..

Ε, μετά λίγο οργανωθήκαμε, πήγα αγόρασα κι άλλο νήμα που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμουν (τι θα ράψεις; με ρώτησε ο κύριος στο μαγαζί..ντροπή..) και ζήτησα βελόνα που να μην τσιμπάει (χάρηκε ο κύριος ‘α!για παιδικό κέντημα’), μου έδωσε μια ωραία μεγάλη που βέβαια και πάλι θέλει προσοχή γιατί στην αρχή απο τον ενθουσιασμό βάζει η Χ. στην τρύπα τη βελόνα και ζβίνγκ την περνάει ολοταχώς προς πάσα κατεύθυνση..είπαμε δεν τσιμπάει όχι δεν είναι μυτερή…

Και είπα λοιπόν να τυπώσω 2-3 εικόνες απο αυτές που κυκλοφορούν στο ιντερνετ free για να κάνεις μόνος σου κάρτες ραψίματος.

Τύπωσα κάποιες αλλά δεν ήθελε με τίποτα να τις κολλήσω επάνω σε χαρτόνι.

IMG_7967

Να ζωγραφίσεις λέει την κουκουβάγια εσύ…

IMG_7971 IMG_7972  IMG_7975

το αποτέλσμα είναι αυτό

IMG_7977

το οποίο όμως μετά ήθελε να βάψει περιμετρικά (το ένα φτερό δικό μου)

IMG_7978  IMG_7980 IMG_7981

τελικά, αφού τα κάναμε όλα αυτα, με άφησε και κολλήσα και τα εκτυπωμένα ζωάκια

IMG_8023  IMG_8030 IMG_8031

(ο σκίουρος δεν ήταν για ποστάρισμα γιατί χρησιμοποίησα βιαστικά κόλλα pva και έγινε χάλια, αλλά επειδή τυχαίνει να τους αγαπώ πολύ δεν μπορούσα να μην το βάλω)

Είναι μια ιδανική άσκηση λεπτής κινητικότητας για τα παιδιά και αν μου έλεγε κάποιος οτι μέσα σε 10 λεπτά θα μπορούσε ένα παιδί που δεν το έχει ξανακάνει ποτέ, να μάθει να κρατάει βελόνα και να την περνάει απο τις τρύπες με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει αυτό το αποτέλεσμα θα μου φαινόταν υπερβολικό. Την θαύμασα που το έκανε και για τους λόγους που ανέφερα στην αρχή το πόσο δεν τα πάω καλά με κεντήματα και ραπτικές αλλά και γιατί όλο αυτό έγινε πραγματικά μέσα σε λίγη ώρα, που σημαίνει οτι αν ένα παιδί θέλει στ’αλήθεια να ασχοληθεί με κάτι χωρίς να του γίνει καταναγκαστικά και αφοσιωθεί σε αυτό, λίγη ώρα να προσέξει πως γίνεται, μπορεί να καταφέρει τόσα κι άλλα τόσα. Και φυσικά να μην ξεχάσω οτι δεν είναι καθόλου λάθος να ράψει το χαρτόνι με όποιον τρόπο θέλει, έχουμε και τέτοιες απόπειρες το ίδιο όμορφες, απλά έτυχε να της δείξω τον τρόπο και να επιλέξει να τα κάνει έτσι.

Επίσης, πώς γίνεται και οτι δεν σου ‘κάθεται καλά’ ως ενήλικας, να το έχεις αφήσει στην άκρη και για το παιδί σου ώστε ακούσια να σε ακολουθεί και εκείνο σε αυτό το μονοπάτι, αλλά αυτό είναι μια ανάρτηση απο μόνη της.

Ψάχνω να βρω και κανένα αγοραστό παιχνίδι ραπτικής αλλά προς το παρόν δεν έχω βρει κάτι, μέχρι τότε μηχανικό μολύβι και τρύπες στα χαρτόνια…:)

 

*στο μεταξύ, «ράβω, πλέκω, κεντώ» μια κατηγορία, με ασαφή όρια στο μυαλό..

 

 

 

 

Advertisements