Ετικέτες

, ,

Όταν ο καιρό γίνεται πιο μαλακός και ξαναβγαίνουμε στο μπαλκόνι του σπιτιού, υπάρχουν στιγμές που ασυνείδητα κάνουν το στομάχι μου να γίνεται κόμπος, στρεσάρομαι χωρίς λόγο και όταν αντιλαμβάνομαι το γιατί, επανέρχομαι στην πραγματικότητα και χαλαρώνω. Το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού του 1998 το πέρασα σε αυτό το μπαλκόνι διαβάζοντας ιστορία δέσμης. Αποστηθίζοντας ιστορία δέσμης. Κάνοντας φύλλο και φτερό την ιστορία δέσμης. Τελικά η ιστορία δέσμης είναι το μοναδικό βιβλίο στη ζωή μου που έχω πετάξει. Πόσο μίσος μπορεί να έχει βγει επάνω σε ένα βιβλίο το οποίο κρατούσα για ώρες ασταμάτητα επάνω μου, ‘πιστός φίλος’, ακόλουθος, συνδαιτυμόνας. Κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε μαζί, έτρωγα μαζί του και το μάθαινα απ’εξω με τέτοια λατρεία όση δεν έχω ξαναδείξει σε βιβλίο. Η εποχή των πανελληνίων μου προκαλεί θλίψη και μούδιασμα. Ποιος δεν έχει δίκιο όταν λέει να τα χέσω τα βιβλία και τους βαθμούς όταν διακυβεύεται η υγεία, ψυχική και σωματική ενός έφηβου παιδιού. Όμως όταν είσαι μέσα στον χορό και έχεις πειστεί ότι αυτό που κάνεις πρέπει να το κάνεις, ότι στην ουσία δεν υπάρχει διέξοδος άλλη, ότι έτσι λειτουργούν τα πράγματα, δεν μπορείς να δεις καθαρά. Και καθαρά σημαίνει να βγεις από τον χορό για λίγο και να πάρεις τον ρόλο του θεατή που θα πει ‘για στάσου’ μήπως πρέπει να χαλαρώσεις λίγο;
Εκείνες τις στιγμές έχεις βυθιστεί εσύ και μαζί σου χιλιάδες άλλα παιδιά σε μια δίνη που αν κάποιος δεν την έχει ζήσει δεν μπορεί να την καταλάβει και αν πάλι κάποιος είναι έξω από όλο αυτό και το έχει ζήσει αλλά το έχει κάπως μακρινό και πάλι είναι δύσκολο να ταυτιστεί μαζί σου. Θυμάμαι να μην μπορώ να χαρώ στιγμές ελεύθερου χρόνου, χωρίς να έχω στην άκρη του μυαλού μου ότι σπαταλάω ώρες διαβάσματος. Να είμαι σε μια κατάσταση ζόμπι. Να είμαι έτσι κι αλλιώς αγχωτικός άνθρωπος και να επίκειται αυτή η σούπερ απόλυτη στρεσογόνος δοκιμασία και να νιώθω πως είναι όλα ή τίποτα, λες και το μέλλον όλο διαπραγματεύεται μόνο από τέσσερις μέρες, τέσσερα μαθήματα. Είναι ένας κάποιος δρόμος, αλλά οι δυνατότητες που σου δίνει αν τις βάλεις σε ζυγαριά δεν έχουν τέτοια βαρύτητα με αυτές που σου παίρνει στην περίπτωση που πειστείς ότι έχεις χάσει. Αν την αποτυχία την δεις σαν ήττα είναι που χάνεις το παιχνίδι. Είναι σχεδόν αδύνατον ένας μαθητής ο οποίος έχει βάλει στόχο την επιτυχία στις πανελλήνιες να καταφέρει να μην αγχωθεί, όπως όμως θα προγραμματιστεί ώστε να αποκτήσει εκείνη τη ρουτίνα που θα κάνει τη ζωή του θαμπή και μονότονη για ένα-δύο χρόνια έτσι ακριβώς θα πρέπει να προγραμματιστεί ώστε να αντιμετωπίσει την αποτυχία. Οι πανελλήνιες είναι σκληρή δοκιμασία. Τόσο στην αποπεράτωση της όσο και στην ουσία της. Η διαδρομή είναι εξουθενωτική, καθόλου μαθητοκεντρική, στρέφει το παιδί στην επίτευξη ενός στόχου με μέσα που απέχουν παρασάγγας από την ίδια τη μάθηση, στέφεται με επιτυχία όχι το μυαλό και η κριτική σκέψη αλλά η στεγνή αποστήθιση μιας γνώσης εξορισμού αθέμιτης με τον τρόπο που μεταδίδεται και τελικά ανύπαρκτης. Γιατί ή δεν θυμάσαι τίποτα από όσα ίδρωσες για να μάθεις μέχρι κεραίας ή ασυνείδητα/συνειδητά τα έχεις απωθήσει στο βάθος του μυαλό σου.
Παρά τα χρόνια που πέρασαν θυμάμαι εκείνη την εποχή με αποστροφή. Και τελικά το μόνο για το οποίο είμαι ευγνώμων είναι ότι είχα μια μαμά που έμπαινε στο δωμάτιο και μου έλεγε «μη διαβάζεις άλλο», προτροπή αδιανόητη για εμένα τότε, είναι όμως από τα πράγματα που έχουν μείνει στο μυαλό μου ως ανακουφιστικό αντίδοτο στις μέρες που παιδί ακόμα προσκλήθηκα να τρέξω έναν αγώνα με το κεφάλι κάτω στα τυφλά.

 

Advertisements