Ετικέτες

Τον Παντελή Καλιότσο δεν τον ήξερα. Ήταν το 2009 όταν διάβαζα κριτικές σε μια εφημερίδα και σκάλωσα στον τίτλο αυτού του βιβλίου «Ποιους θα δαγκώσω άμα ΛΥΣΣΑΞΩ», η κριτική ήταν καλή και το είχα στα υπόψη. Τα χρόνια πέρασαν αλλά ποτέ δεν ξέχασα στην πραγματικότητα αυτόν τον τίτλο, ούτε και το εξώφυλλο. Και να που έτυχε να βρεθώ σε ένα Μπαζαρ βιβλίου στην Αθήνα και να πέσω επάνω του, το οποίο σε ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα το δείχνει εξαντλημένο. Με τα πολλά το ξεκίνησα και δεν περίμενα ότι θα είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν μπορείς να αφήσεις, παρόλο που ούτε η εποχή ούτε ο χαρακτήρας του ανθρώπου που εξιστορείται (πρόκειται για αυτοβιογραφία του συγγραφέα) δίνουν αφορμές για οποιαδήποτε μορφή ταύτισης. Ο συγγραφέας περιγράφει τα απίστευτα δύσκολα παιδικά του χρόνια, γεννημένος το 1925 είναι σαν να έχει ζήσει τρεις ζωές, δεν κουράζει καθόλου με τις διηγήσεις του, προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για τα χρόνια του μεσοπολέμου αλλά και για τα μετέπειτα με τρόπο άμεσο μέσα στον αυτοσαρκασμό και το ξεγύμνωμα, ενώ στο τέλος κρατά την σκηνή με το μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος. Είναι ξάφνιασμα, όχι γιατί επρόκειτο για έναν σκληρό άνθρωπο αλλά γιατί το κλίμα του βιβλίο δεν σε συνηθίζει σε συναισθηματικές εξάρσεις, κι όμως, «κλείνει» με το γράμμα του συγγραφέα στον εγγονό του που είναι Γάλλος, 20 ετών.

…Εκείνη την εποχή είχα ορκιστεί να μην κάνω παιδιά, Το να πιστεύεις ότι ο κόσμος τελειώνει στον εαυτό σου δείχνει παιδαριώδη φιλοδοξία ,αλλά και τα αδιέξοδα της ηλικίας. Κι αφού το ξέρουμε και οι δυο πως είσαι η συνέχειά μου, μπορώ να σου καταθέσω τις παραινέσεις μου με λιγότερη δυσκολία.

…Ό,τι έχω να σου πω θα σ’ το πω μονοκούβεντα, αλλιώς δεν προλαβαίνω.
1. Αν είσαι κακόκεφος προσπάθησε να θυμηθείς ένα τραγούδι .Αν το τραγούδι δεν αναβλύζει από μέσα σου σαν αρτεσιανό, τότε μπορείς να το καταπιείς σαν φάρμακο. Θα έχει σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα. Αρκεί να θυμηθείς ότι υπάρχουν στον κόσμο τραγούδια.
2. 2. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάς το χιούμορ, ακόμα κι αν είσαι οργισμένος και σε πνίγει το δίκιο σου, ακόμα και αν βρίσκεσαι κάτω απ’ τις ρόδες..
3. Να είσαι ο εαυτό σου ξωτικό, μα να’σαι αυτάρκης.
4. Αν αδικείς τον εαυτό σου αδικείς και τους άλλους
5. Αν αδικείς τους άλλους αδικείς και τον εαυτό σου
6. Κάθε μέρα να το θυμάσαι για να μην το ξεχνάς: Στο θέατρο της ζωής δεν είσαι μόνο ηθοποιός, αλλά και σκηνοθέτης που αναθέτει στον καθένα τον ρόλο του. Αν, για παράδειγμα, συναντήσεις στον δρόμο σου ένα παιδί και του χαϊδέψεις τα μαλλιά και το κοιτάξεις στα μάτια και του πεις σαν να είσαι απόλυτα βέβαιος: «Εσύ φίλε μου, θα γίνεις καλός άνθρωπος», είναι αρκετό για να αρχίσει να το πιστεύει – ασχέτως αν αργότερα αποτύχει στον ρόλο που του ανέθεσες.
7. Το «συγνώμη» το λέμε πιο δύσκολα από το «ευχαριστώ». Σε συμβουλεύω να τα λες και τα δύο όσο μπορείς πιο συχνά.
8. Να μην ντρέπεσαι όταν κλαις.
9. Να μην γίνεσαι ευτυχισμένος όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη σου
Λέει κι άλλα πολλά, όπως αυτό που πιστεύει για την αλήθεια και το πως την βρίσκουμε μέσα απο την αγάπη γιατί παραμένει ένα κομμάτι απο παζλ δανεικό, αλλά αντέγραψα μόνο ένα μικρό δείγμα, από ένα βιβλίο που μου έκανε εντύπωση ολόκληρο, και που κρατούσε έναν άσσο στο μανίκι για το τέλος, γιατί τελικά στο τέλος το καταφύγιο και η παρηγοριά είναι η αγάπη, η συνέχεια της και το δόσιμο. Το μοίρασμα της γνώσης μπορεί να είναι το ύστατο εργαλείο για να την φανερώσουμε σε κάποιον. Τελικά από όσα ήταν ο κ. Π. Καλιότσος (και ήταν πολλά) στο τέλος ήταν ένας παππούς που ήθελα να τελειώσει το βιβλίο της ζωής του μόνο με τη σκέψη στον εγγονό του. Γιατί αυτό είχε τελικά σημασία; Δεν ξέρω. Η ζωή του πάντως ήταν γεμάτη, αφόρητα δύσκολη και βαθιά φιλοσοφημένη ποτισμένη με θάλασσα. Και όταν ξέρεις ότι όσα διάβασες συνέβησαν στ’αλήθεια παίρνεις μια γεύση από μια ζωή που κλείνεις τα μάτια για να μην δεις αλλά όντως υπάρχει.

Advertisements