Ετικέτες

Δεν πιστεύω οτι μόνο οι Έλληνες δεν ξέρουμε γεωγραφία. Υπάρχουν τρανταχτά παραδείγματα οτι δεν είμαστε ο μόνος λαός με γεωγραφικό αναλφαβητισμό, πέραν των Αμερικανών που δεν βλέπουν μακρύτερα από τη μύτη τους πιστεύοντας οτι ζουν μόνοι στο σύμπαν της αστερόεσσας, αλλά ας μην αρχίσω τις κατηγοριοποιήσεις. Ναι, θεωρώ οτι δεν έχουμε ιδέα πόσο μα πόσο αγεωγράφητοι είμαστε. Και δεν μιλάω μόνο για το αν γνωρίζουμε το που βρίσκεται το Τατζικιστάν ή η Νικαράγουα αλλά για το που βρίσκονται στον χάρτη οι νομοί της Ελλάδας, ποιά είναι η πρωτεύουσα τους, τα κυριότερα ποτάμια μας ή τα νησιά μας (καλά για το τελευταίο θες δε θες κάτι μαθαίνεις). Κάθε φορά που αντιλαμβάνομαι οτι ένας νέος άνθρωπος δεν ξέρει κάτι πολύ βασικό σε σχέση με την θέση των Ηπείρων, των Ωκεανών, των Χωρών και των ελληνικών τουλάχιστον πόλεων, στεναχωριέμαι, ή μάλλον απογοητεύομαι. Δεν μας τα έμαθαν; Μας τα έμαθαν με τον τελείως λάθος τρόπο; Δεν μας νοιάζει; Κάποιος μπορεί να σου πει οτι ναι δεν με νοιάζει να μάθω, το θεωρώ άχρηστη γνώση, αλλά η γεωγραφία μας καθορίζει όπως η ιστορία, δύο αλληλένδετα πεδία γνώσης που η κατάκτησή τους, τουλάχιστον εν μέρη μας διαμορφώνει ως ανθρώπους.

Το πως κινούμαστε, το πως σκεφτόμαστε και το τι αποφάσεις παίρνουμε, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της ανατροφής που έχουμε λάβει, του χαρακτήρα με τον οποίο έχει τύχει να γεννηθούμε, αλλά και το τι προσλαμβάνουσες έχουμε από το περιβάλλον και από όλα όσα έχουμε μάθει διαβάζοντας. Το να μάθεις γεωγραφία σου δίνει έναν αέρα αυτοπεποίθησης. Όχι γιατί μπορείς έτσι να κάνεις τον έξυπνο σε μια πολιτική συζήτηση, αυτό μπορείς να το αποφύγεις πανεύκολα, αλλά γιατί με την γνώση που έχεις μπορείς να αντιλαμβάνεσαι πράγματα, να συνδυάζεις, να πηγαίνεις στο παρακάτω με περισσότερη άνεση και το παρακάτω μπορεί να είναι να δράσεις. Περισσότερο από ποτέ το να γνωρίζεις που βρίσκεσαι και που βρίσκεται ο υπόλοιπος κόσμο είναι απαραίτητο για να ζήσεις άφοβα και έντιμα στην κοινωνία της πολυπολιτισμικότητας, για να ενταχθείς, να εντάξεις, να μάθεις τον «άλλο» και κυρίως να τον κατανοήσεις. Γεωγραφία δεν είναι μόνο σύνορα, είναι κλίμα, είναι παραγωγή προϊόντων, είναι φύση, είναι συνθήκες ζωής, είναι πολιτική, είναι ιστορία, είναι ήθη και έθιμα, είναι επαφή με το διαφορετικό που μερικές φορές δεν φαντάζεσαι τι μπορεί να σε ενώνει μαζί του. Το να ξέρεις τον κόσμο όπου ζεις είναι όμορφο, το να μην ξέρεις τον κόσμο όπου ζεις, είναι έλλειψη επικίνδυνη. Και δεν έχω σκοπό να κάνω κανενός είδους διάλεξη ούτε υπόδειξη για το αν θα αγοράσετε Άτλαντα για το σπίτι ή αν θα κολλήσετε στον τοίχο χάρτη της Ευρώπης, αλλά ειλικρινά μέσα σε όση απαιδευσία έχουμε ως λαός, που το ποιός φταίει είναι μια κουβέντα μεγάλη, τουλάχιστον μπορούμε να αρχίσουμε από κάπου. Αν ρωτάς εμένα, θα αρχίσω από την κόρη μου.
Φυσικά κατάλαβα πολύ μετά το σχολείο πόσο αγαπώ τους χάρτες και τις υδρόγειες σφαίρες. Είναι που σέρνοντας το δάχτυλο επάνω τους, περνάς σύνορα, θάλασσες και βουνά και ταξιδεύεις και σκέφτεσαι οτι υπάρχουν μέρη που δεν μπορείς καν να προφέρεις και εκεί ζουν άνθρωποι που δεν θα γνωρίσεις ποτέ. Τη μεγάλη πλάκα την έπαθα όταν ήρθα σε επαφή με το Google earth, να κλικάρω και να ζουμάρω, να πηγαίνω απο την μια άκρη της γης στην άλλη και απλά να σκέφτομαι δύο πράγματα. Πόσο τεράστια είναι τα μεγέθη και οι αποστάσεις και πόσες ζωές πρέπει να ζήσεις για να ταξιδέψεις σε όλα τα μέρη που σε εξιτάρουν. Δειλά-δειλά προσπαθώ να αποτυπώνω στο μυαλό μου δεδομένα και όταν κλείνω τα μάτια να μπορώ να φαντάζομαι τον χάρτη με κάποια απειροελάχιστη προσέγγιση στο πως είναι στην πραγματικότητα. Συνήθως πρέπει να ανατρέξω πολλές φορές στον ίδιο τόπο μέχρι να πω οτι ναι ξέρω που είναι π.χ η λίμνη Αράλη (όση υπάρχει απο αυτήν τουλάχιστον πλέον). Παρ’ολα αυτά έχουμε στο δωμάτιο υδρόγειο σφαίρα που φωτίζεται, χάρτες και ακόμα και χωρίς αυτά, πάντα θα υπάρχει το γκουγκλάρισμα. Όσο είναι στο χέρι μου ακόμα τα χρησιμοποιούμε.
Τις προάλλες πέτυχα το σάιτ μιας πολυπολιτισμικής οικογένειας , λέγεται Kid World Citizen. H οικογένεια απαρτίζεται απο παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων και σκοπός του σαιτ είναι το geo literacy δηλαδή να μάθει στα παιδιά γεωγραφία και να τα φέρει σε επαφή με άλλες κουλτούρες. Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το άρθρο για το πως να μάθουμε στα παιδιά να αποφεύγουν τα στερεότυπα, μέσα απο την ομιλία της Chimamanda Ngozi Adichie, η οποία είναι Νιγηριανή συγγραφέας και μιλάει ανάμεσα στα άλλα για την Αφρική και για το πως εμείς οι μεγάλοι την παρουσιάζουμε στα παιδιά και τελικά πώς αυτά καταλήγουν να την αντιλαμβάνονται. Επίσης υπάρχει ένα βίντεο στο άρθρο για το πως το Hollywood ενισχύει τα στερεότυπα για τους Αφρικάνους. Πέρα από αυτά «έκλεψα» την ιδέα/diy που είχαν, να δείξουν στα παιδιά τους τη θέση τους μέσα στον κόσμο.

Εμείς το κάναμε κάπως έτσι

γεωγραφία diy γεωγραφία_diy

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπο για να μάθεις γεωγραφία από το να ταξιδεύεις, αλλά προς το παρόν κάνουμε ταξίδια «επάνω σε σπασμένες πολυθρόνες» 😉

Update

1. Αυτή τη στιγμή υπάρχει διεθνής κινητοποίηση για την απελευθέρωση 270 κοριτσιών που έχουν απαχθεί στη Νιγηρία απο την εξτρεμιστική οργάνωση Μπόκο Χαράμ. Το σύνθημα #Bring our girls back κάνει το γύρω του κόσμου τη στιγμή που και νέες απαγωγές ανήλικων κοριτσιών σημειώνονται απο την ίδια οργάνωση. Δεν χωράει ανθρώπινος νους τι σημαίνει κάτι τέτοιο όχι μόνο για τους γονείς αυτών των παιδιών αλλά και για την διεθνή κοινότητα που ανέχεται ή κωλυσιεργεί μπροστά σε τόσο εξόφθαλμα προκλητικές ενέργειες. Και ας μην αποδειχθεί οτι η μαθήτρια στη Νιγηρία έχει λιγότερη αξία απο την μαθήτρια στον Δυτικό κόσμο.

2. Υπάρχει αυτό το λινκ που ανακάλυψα χθες και έχει άμεση σχέση με το ποστ για τη γεωγραφία http://online.seterra.net/en και είναι εξαιρετικό.

 

Advertisements