Ετικέτες

Κάθε φορά που πηγαίνουμε στη βιβλιοθήκη, δηλαδή σχεδόν κάθε δύο εβδομάδες, μπαίνουμε στην αίθουσα με τα παιδικά βιβλία, στρίβουμε δεξιά και αρπάζουμε στην τύχη δύο Μικρούς Κύριους ή Μικρές Κυρίες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πια πολύ λίγα απο αυτά τα μικρά βιβλιαράκια που να μην έχουμε διαβάσει. Της αρέσουν πολύ, διασκεδάζει, γελάει. Μετά, αρχίζει το ψάξιμο. Να βρούμε κάτι που να της αρέσει, να αποφύγουμε να πάρουμε τα ίδια και τα ίδια. Της αραδιάζω 10-15 βιβλία και αρχίζουμε να επιλέγουμε. Μερικές φορές διαβάζουμε και εκεί για να δούμε αν κάποιο μας τραβήξει την προσοχή αρκετά. Μετράει τα βιβλία και μόλις φτάσουμε τα 4 ξέρει οτι είμαστε έτοιμες, γιατί τόσα έχουμε δικαίωμα να δανειστούμε.

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν έχουμε δανειστεί και έχουμε ευχαριστηθεί τα παρακάτω βιβλία.

960-412-066-2

«Η Μέλπω η μοναδική» είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τη διαφορετικότητα. Έχει πολύ όμορφες εικόνες και καταλήγει σε ένα τέλος απρόσμενο. Δηλαδή δεν το φανταζόμουν οτι θα μπορούσε να κάνει τα σιδεράκια να φαίνονται τόσο θελκτικά. Πάντως όταν τα φόραγα δεν ήταν καθόλου :P. Αλλά μέχρι να φτάσει εκεί, η Μέλπω δίνει το στίγμα της και ζωντάνια της στον άχρωμο και αγέλαστο κόσμο των ενηλίκων. Η γνώμη της Χ ήταν οτι καμία φορά δεν είναι αρκετή για να σταματήσουμε να το διαβάζουμε.

EllinikiMythologiaA

Με την Ελληνική Μυθολογία έχουμε διανύσει χιλιόμετρα διαβάσματος. Το έχουμε στην κυριολεξία ξεκοκαλίσει. Δεν ξέρω που αποδίδεται η γοητεία που ασκεί αυτό το βιβλίο στην Χ. Πιο αγαπημένος της ήταν ο Ηρακλής και η ιστορία με τον κένταυρο. Θέλει οπωσδήποτε να αναστήσω τον Αιγέα, συγκινήθηκε με τον Ορφέα και έλεγε όλο «στεναχωρική ιστορία αλλά θέλω να μου την διαβάζεις» και ο Τρωικός πόλεμος εξακολουθεί να μας συναρπάζει ακόμα και μέσα απο τα συντρίμμια…

IMG_5226

Η Δόνα Τερηδόνα που όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε διαβάσει. Ευφυέστατη σύλληψη ενός τόσο απλού θέματος όσο η υγιεινή των δοντιών. Πραγματικά έχω θαυμάσει αυτό το βιβλίο για διάφορους λόγους. Το οτι τρέχουν τα σάλια της Χ όταν είμαστε στις σελίδες με τα γλυκά και κάνει ήχους σλουρπ σσσσ σλπαρ είναι μια κατάσταση αναπόφευκτη, όταν έχεις να κάνεις με ένα παιδί που εκτός απο το να τρώει τα γλυκά εχει ως αγαπημένη της λέξη, τη λέξη σοκολάτα. Αλήθεια, μου το έχει πει.

Λοιπόν, Ο Χιονάνθρωπος και το κορίτσι είναι του σπιτιού και όχι της βιβλιοθήκης. Ευτυχώς. Είναι το βιβλίο που απαγκίστρωσε τη Χ απο τη μυθολογία προς στιγμήν. Δεν θυμάμαι πως αποφάσισα να αρχίζω να της το διαβάζω. Είναι γύρω στις 100 σελίδες και ήμουν σίγουρη οτι απευθύνεται σε μεγαλύτερα παιδιά όχι τόσο για το μέγεθος αλλά, επειδή δεν το είχα διαβάσει, πίστευα οτι η ιστορία μπορεί να μην της κρατήσει το ενδιαφέρον λόγω νοημάτων. Έπεσα πολύ έξω. Καταρχήν ανυπομονούσα κι εγώ να έρθει η στιγμή που θα το διαβάσουμε – γιατί φυσικά κάναμε παύσεις και τελειώσαμε το βιβλίο σε 3 ή 4 μέρες. Είναι ερωτευμένη με αυτό το βιβλίο. Απο τότε γυρνάμε και ξαναγυρνάμε σε αυτό. Είναι μια ιστορία που σε ταξιδεύει, σε κάνει να γελάς, ένα όμορφο βιβλίο.

Μέχρι που ήρθε στο σπίτι μας αυτο το βιβλίο, δηλαδή το είδαμε στη βιβλιοθήκη γιατί ψάχναμε την Ποκαχόντας. Γενικά η Χ δεν έχει δει ταινίες κινουμένων σχεδίων. Επεισόδια πολλά και διάφορα αλλά ταινίες, μόνο το Frozen πρώτη φορά χθες και την Θαμπελίνα που της το είχε πάρει δώρο ο μπαμπάς της. Τις αποφεύγω γιατί ξέρω οτι αν δει μια θα κολλήσει άσχημα και θα θέλει κάθε μέρα να ασχολούμαστε με βάλε βγάλε dvd. Είναι μεγάλες, καμιά φορά έχουν νοήματα που δεν ξέρω αν μπορεί να επεξεργαστεί ακόμα, είναι και ευαίσθητη, τρόμαξα στην Θαμπελίνα να της εξηγώ οτι δεν τελειώνει έτσι η ταινία, έχει καλό τέλος και εκείνη να μουλιάζει τα μαξιλάρια. Μια μέρα έτσι κι αλλιώς θα τις δει, ας είναι πιο αργά. Έτσι δεν έχει δει την Παναγία των Παρισίων. Αλλά στο ράφι της βιβλιοθήκης ήταν αυτό το βιβλίο εκεί.

9789607351654

Την ήξερε γιατί έχει ένα puzzle με την Εσμεράλντα και τον Φοίβο, αυτό να πάρουμε μαμά, ε λέω ας το πάρουμε. Εντωμεταξύ μεγάλο, δεν είναι τύπου άντε να το έχουμε πρόχειρο για συνεχόμενα. Έλα όμως που απο τη μέρα που το πήραμε (έχει ακριβώς πέντε μέρες) η ιστορία επαναλαμβάνεται με ρυθμούς τρέλας. Καλά δεν παραπονιέμαι αλλά η Παναγία των Παρισίων είναι παντού, στο σαλόνι, στο δωμάτιο, στο προσκεφάλι μας, στο πάτωμα, στην τουαλέτα, στο παντού. Έχει και τη δόση του αποτρόπαιου μέσα, κόβω, ράβω λιγάκι τι να κάνω…Τι σου αρέσει βρε Χριστίνα τόσο πολύ; Οι εικόνες μαμά και εκεί που η Εσμεράλντα καταλαβαίνει οτι ο Κουασιμόδος δεν φοράει μάσκα. Και γελάει.

Υ.Γ. Διαδικτυακό βιβλίο που διαβάσαμε, με αφορμή μια συζήτηση που είχαμε για το τι είναι δικαίωμα είναι το Όλοι γεννιόμαστε ελεύθεροι που το βρήκα εξαιρετικά άμεσο.

Advertisements