Ετικέτες

, , , , ,

Μπορεί οι απόκριες να πέρασαν, αλλά αγαπάμε Ποκαχόντας.  Δεν έχει δει την ταινία, αλλά ακούμε το Colors of the wind και το Χρώματα του ανέμου, εναλλάξ για περισσότερο απο δυο μήνες. Έχει μάθει τα λόγια στο ελληνικό και την αρχή του αγγλικού και είναι το τραγούδι της έναρξης του προγράμματος: ‘τραγουδάμε με τη Χριστίνα’ ή αλλιώς ‘τεστάρουμε τα αυτιά του κόσμου στα πόσα ντεσιμπελ βουλώνουν’. Διότι η Χριστίνα όταν εννοεί τραγούδι, εννοεί ψηλές νότες, πολύ ψηλές. Τώρα τελευταία της εξήγησα οτι μπορεί να τραγουδάει smooth και σε άλλο τόνο που να είναι ανεκτό σε συνθήκες δωματίου, το προσπαθεί, αυτό μετράει..

Η Ποκαχόντας ως κλασική Ινδιάνα, (σε αυτό το καταπληκτικό site που δεν θυμάμαι που πρωτοείδα να αναφέρεται, υπάρχουν στα ελληνικά και στα αγγλικά διάφορα παραμύθια οπου έχεις την επιλογή ή να τα ακούσεις ή να τα διαβάσεις- και βρήκαμε τυχαία την ιστορία της Ποκαχόντας που υποψιάζομαι οτι δεν έχει τόση σχέση με την ταινία) οφείλει να έχει κορδέλα με φτερά στο κεφάλι

IMG_5238

IMG_5236

IMG_5228

IMG_5231

IMG_5232

Πήρε μετά την υδρόγειο
-μαμά πες μου που είναι η Ινδία..
-δεν είπαμε οτι οι Ινδιάνοι ζουν στην…
-ξέρω, ξέρω, αλλιώς παίζω τώρα, θέλανε να πάνε στην Ινδία αλλά βρήκανε εμπόδια..
(και ξαναγράφουμε ιστορία..)

IMG_5265 IMG_5263

ξεκινάει έτσι η brainstorming φάση της Χριστίνας στην οποία αν μπει, παύει να υπάρχει μαμά, δωμάτιο, κρύο, ζέστη, πείνα, σεισμοί και καταποντισμοί. Είναι μόνη της παρέα με τα υπόλοιπα αερικά της φαντασίας της, πλάθοντας ιστορίες.
Έχουμε παραδόξως ακόμα κομφετί μέσα στο βάζο της αγάπης (που ονομάστηκε έτσι με αυτοκολλητάκι απ’εξω γιατί προστάτεψε μια μέρα την ηρωίδα, εκείνης της ημέρας, να ξεφύγει, να αποδράσει, να σωθεί, τα είχε βρει σκούρα πάντως) και έχουμε ρίξει και μαύρο δάκρυ που μαζέψανε τις σερπαντίνες απο το σουπερμαρκετ και βγάλανε τα πασχλινά λαγουδάκια. Με τα κομφετί φτιάξαμε ένα κολάζ με το γράμμα Ζ.

IMG_5278

IMG_5287

Ήταν η Καθαρά Δευτέρα, που επειδή φυσικά ο καιρός ήταν λίγο πριν την πλημμύρα, δεν πετάξαμε χαρταετό (όμως θα πετάξουμε μια απο αυτές τις μέρες) και εκτυπώναμε και βάφαμε χρωμοσελίδες με χαρταετούς.
Έχω πάθει τα διάφορα μου αυτές τις μέρες…είναι ο μήνας γενεθλίων της Χριστίνας, μια εβδομάδα μετά ερχονται τα γενέθλια μου και τρελαίνομαι που αυτοσοκάρομαι με την ηλικία μου. Στο μεταξύ διατηρώ, όχι απο πεποίηθηση και -καλά- δεν- θέλω- να- θυμάμαι- τα- πόσα- κλείνω, αλλά απο μια τύπου αμέλεια εκπλήσσομαι. Tα πόσα; Τα 36; Έλα πλάκα κάνουμε, εγώ ακόμα σκέφτομαι οτι είμαι Ινδιάνα και είμαι έτοιμη να σκαρφαλώσω στα δέντρα, άσε που τα χέρια μου κολλάνε με uhu και χορεύω το let it go μισή ώρα κάθε μέρα.

 

p.s έχω πρόβλημα με το wordpress και ποστάρω ανελεητα το ίδιο ποστ, κοτσάνα wordpress!

Advertisements