Όλοι ξέρουμε από πού αρχίζουν και που τελειώνουν όλα. Όλα αυτά που τα κάνουμε τέχνη και όλα αυτά που συζητάμε. Όλα αυτά που συγκλονίζουν την λιλιπούτεια αυτή γειτονιά του γαλαξία και όλα τα άλλα που καθορίζουν τις μικρές και μεγάλες μας καθημερινές στιγμές.
Ο κατα συρροήν απατεώνας πράξεων ή παραλείψεων έχει ανάγκη να καθοριστεί από εκείνο που καλύπτει αυτά που δεν είναι. Τη δύναμη, ελλείψει της αγάπης.
Ο ‘πανταχού παρών’, χωρίς προφανή αιτιολογία, έχει ανάγκη από επιβεβαίωση μορφών επίδειξης, εμφάνιση/εκκεντρικότητα/πλούτου. Ο ματαιόδοξος, ελλείψει της αγάπης.
Ο άριστος κόλακας, ο απύθμενα εγωκεντρικός, ο μισάνθρωπος, κατηγορία α) εκβίασης του συναισθήματος σε έναν κόσμο που φαντάζεται ως ιδανικό β)κεντρομόλος δύναμη ο εαυτός που με νύχια και με δόντια προσπαθεί να μην ετεροκαθορίζεται, γιατί δεν τον συμφέρει γ) εκείνος που δεν αντέχουν τη συντροφιά του, προφασιζόμενος ότι δεν την αντέχει εκείνος, κενός από αποθέματα τι άλλο; Αγάπης.
Ο συσσωρευμένος θυμός ανθρώπων και κατ επέκταση ολόκληρων κρατών, μια υγιής λύσσα ενάντια σε προκαθορισμένα τεχνάσματα ή εντολές κυβερνήσεων που λειτουργούν με γνώμονα το άκρο της μη αγάπης.
Η ρατσιστική χλεύη, οι ανομολόγητες πράξεις βίας απέναντι σε αδύναμες γυναίκες μακριά στην Ασία αλλά και στο διπλανό σπίτι, απέναντι σε παιδιά ως κατώτερους σε σθένος και ανάστημα οργανισμούς, η γκετοποίηση και ο παροξυσμός της ανέγγιχτης φυλής/κάστας όλα ορίζονται από την έλλειψη της.
Ο λόγος της εξόντωσης όλου αυτού που λέγεται πλανήτης, ζώα, φυτά, θάλασσες και λίμνες, όλου αυτού έξω από εμάς και το μικρό μας σπιτικό στο δρόμο κάποιου χωριού/πόλης, είναι η αλυσιδωτή αντίδραση των μέσα προς τα έξω. Κάποτε ήταν γραφικό, τώρα πραγματικότητα και οι δρόμοι έγιναν ποτάμια. Είναι η έλλειψη μιας άλλης αγάπης που δεν υπολογίστηκε σωστά. Ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι τότε.  
Το τέλος έρχεται πάντα από έλλειψη αγάπης.
Η θαυματοποιός δύναμη που εκχέει μια ζωή στον κόσμο, η στοργή που το πλαισιώνει το πλάσμα αυτό, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αγάπη. Έτσι σώζεται η γυναίκα κρατώντας διαβατήριο μακαριότητας. Θέλοντας και μη, η πράξη αυτή από μόνη της, αρκεί για να την κατατάξει σε γεννήτορα αγάπης, τόσο αμόλυντης που έχει το διαπιστευτήριο και τη σφραγίδα του θαύματος που μπορεί να κάνει θαύματα. Το θαύμα είναι αδερφός της αγάπης.
Αλλά η γυναίκα αυτή δεν είναι η μόνη με αυτό το χαρακτηριστικό. Ο άνθρωπος που έθρεψε ένα μωρό με αγάπη, γεννήτορας ή μη, που γέμισε τις αποθήκες του, να μη φοβάται. Γιατί αυτή ανακυκλώνεται. Και όταν θα έρθει η μέρα που θα πρέπει να διαλέξει αυτό το μωρό, μεγάλο πια, θα διαλέξει να μην υπάρχουν πλευρές και στρατόπεδα. Και αν ακόμα υπάρξει ‘πόλεμος’, θα έχει το νου του σε αυτά που του δόθηκαν, κληρονομιά, χωράφι σπαρμένο και θα το κάνει λάβαρο του, ήσυχα και στοργικά. Γιατί θα έχει. Ο πλούτος παρερμηνεύθηκε, μας πλάνεψαν.
Αν γυρίσεις τα μάτια σου προς τα μέσα σου και ψάξεις ψάξεις ψάξεις, θα βρεις τις αποθήκες όπου ζει το πρωτογενές υλικό της αγάπης που πήρες από τους ανθρώπους που σε μεγάλωσαν. Είναι μεγάλο; Είναι μικρό; Είναι δυνατό; Μικραίνει; Πως πιάνεις αυτό το υλικό και το μοιράζεις ξέροντας ότι δεν θα σου λείψει, δεν θα μειωθεί, είναι δική σου δουλειά. Άλλοι άνθρωποι έχουν ξεχάσει ή δεν έχουν μάθει ποτέ για αυτές τις αποθήκες. Σε άλλους ήρθε μια ολική καταστροφή και τους τις έκαψε και δεν είναι σίγουροι αν μπορούν να τις ξαναφτιάξουν, αν έχουν τα μέσα και με τι μπορούν να τις γεμίσουν. Είναι αυτή η αποθήκη με εκείνο το υλικό που γιατρεύει, αναζωογονεί και τιθασεύει. Που είσαι τυχερός αν σου δόθηκε με ανοιχτωσιά.

Advertisements