Ετικέτες

faΟ πατέρας μου υπήρξε χιονοδρόμος. Έκανε αλπικό σκι αλλά αυτό μάλλον είναι μια περισσότερο συντομευμένη έννοια του τι έκανε όταν έφευγε παιδί 14 χρονών από το σπίτι του για να ανέβει στο βουνό. Εκείνα τα χρόνια όλα ήταν διαφορετικά. Έχω ακούσει πολλές ιστορίες, συνήθως καθώς ανεβαίναμε το βουνό με το αυτοκίνητο πια για να πάμε στο χιονοδρομικό. Τότε λοιπόν, δεν υπήρχε δρόμος μετά από κάποιο σημείο. Ξεκινούσαν από την πόλη στις 5 το πρωί με φορτοταξί, 15 άτομα μαζί, έφταναν μετά από 1,5 ώρα στο χωριό και από εκεί, με τα σκι και τα άρβυλα φορτωμένα σε ζώα, ξεκινούσαν με τα πόδια για το βουνό. Συνολικά, 4 ώρες περπάτημα μέσα στο κρύο και στο χιόνι. Όταν έφταναν τελικά στον προορισμό τους πατούσαν το χιόνι με τα σκι και ξεκινούσαν τις κατεβασιές, 5 φορές πάνω κάτω έβγαινε, να φορτώνεσαι στους ώμους τα σκι, να ανεβαίνεις για μια ρουφηξιά κατάβασης. Αυτό, κάθε Κυριακή. Μια κατάσταση πρωτόγονη, μια κατάσταση για λίγους, μάλλον για όσους είχαν την τρέλα να το αγαπάνε τόσο πολύ.. Μαζί του και η μαμά μου, που από μικρή που την γνώρισε,  την έβαλε στον κόσμο που αγαπούσε και αγάπησε και εκείνη με τη σειρά της πολύ. Εκείνος έτρεξε σε αγώνες, πήρε μετάλλια, έφαγε με το κουτάλι τα βουνά σε Ελλάδα και εξωτερικό, μια ζωή…

Φυσικό είναι το μικρό τους το παιδάκι να μεγαλώνει τους χειμώνες μακριά από την πόλη, να τραβιέται πρωι πρωί τα σαββατοκύριακα στο βουνό, κάθε σαββατοκύριακο, Φαλακρό, Σέλι, Λαϊλιάς, 3-5 Πηγάδια… Θυμάμαι ακόμα το πόσο νύσταζα, το πόσο κρύωνα μέχρι να ντυθώ καθώς είχα μόλις βγει από το ζεστό πάπλωμα, το ότι ήμουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στο αυτοκίνητο, ήταν και το υψόμετρο, ήμουν σε κατάσταση μέθης …Γκρίνιαζα μόνη μου στην πίστα όταν έπεφτα κοντά στον 4 πυλώνα, με ανέβαζαν στα πόδια τους στο λιφτ, τσατιζόμουν όταν δεν μπορούσα να αφήσω το πιάτο σωστά και έμενα με τα πόδια ανοιχτά να γίνομαι μούσκεμα, κρύωναν τα χέρια μου μέσα από τα γάντια, χανόμασταν στην ομίχλη κουβαλώντας τα σκι μέχρι το τροχόσπιτο μας. Ούτε μια φορά όμως τους είπα να μην πάω μαζί τους, τώρα που το σκέφτομαι, πραγματικά δεν θυμάμαι ποτέ να μην με «τραβάει», να θέλω να αράξω σπίτι, που να τρέχω τώρα…Το λάτρευα. Ήμουν το παιδί της πίστας. Έβλεπες τους μεγάλους να κατεβαίνουν ανάμεσα μου και δεν είχα σκεφτεί μήπως και κάποιος πέσει επάνω μου, όλοι με πρόσεχαν.. Δεν μιλάω συχνά, σχεδόν ποτέ για όλα αυτά. Για μένα ήταν η ζωή μας, έτσι μεγάλωσα, ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο, αυτονόητο. Αλλά όχι καταναγκαστικό. Και το λαχταρώ όπως λαχταράμε τις βουτιές στη θάλασσα το καλοκαίρι..Μεγαλώνοντας συνεχίσαμε. Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, εγώ, η αδερφή μου όλοι στο βουνό. Όπως όλα τα πράγματα όμως, έτσι και αυτό it takes two to tango..
Είδα και την Ελληνική αποστολή στο Σότσι και σκεφτόμουν, ωραίες πίστες θα χει στη Ρωσία… Σαφώς και είναι ένα ακριβό σπορ και για να δουλέψει, θέλει πολλά να συνηγορούν και με λίγα λόγια είναι ένα σπορ που το λες χόμπι στην Ελλάδα. Αλλά έχουμε τώρα τη Λευκή εβδομάδα ποιος μας πιάνει…
Έτυχε να γεννηθώ σε αυτήν την οικογένεια, να έχω μπαμπά τον Χ. και μαμά τη Δ. και έτυχε αυτό που έκαναν να αρέσει και σε μένα. Και τώρα πλέον μπορώ να πω βλέποντας την κόρη μου ότι ναι θα μπορούσα να κλαίω κοιτώντας απο το παράθυρο τα σύννεφα στο αυτοκίνητο και να μην θέλω να πάω πουθενά, να χοροπηδάω πάνω στα χιονοπέδιλα θέλοντας να τα σπάσω και να μένω ακούνητη στο χιόνι. Συμβαίνει. Λένε, το παιδί όπως το μάθεις για αυτό ας το μάθουμε να αποκτήσει συνήθειες και αγάπες που είναι για καλό. Αλλά και το παιδί ψυχή έχει και αν γυρίσει την πλάτη του στα δικά μας αγαπημένα πάλι για καλό θα είναι.

Advertisements