Ετικέτες

,

Η Χ. τις τελευταίες μέρες κάνει ένα τεστ. Σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς θέτει την εξής ερώτηση «Τι πιστεύεις ότι θα ντυθώ στα καρναβάλια;» Η απάντηση είναι από όλους η ίδια «πριγκίπισσα». Εκείνη δεν πτοείται, συνεχίζει. «Τι πριγκίπισσα;» τότε, αναλόγως, της αραδιάζουν όσες πριγκίπισσες έχουν κατά νου. Εκείνη, με τη σειρά της, δίνει την απάντηση «Θα ντυθώ σουπερμαν».
Συζητούσαμε καιρό και είχε καταλήξει από την αρχή ότι το ήθελε. Όταν την είδα στην βιτρίνα σταματήσαμε επι τόπου και μπήκαμε στο μαγαζί. Είπα στην πωλήτρια ότι θέλουμε τη στολή του σουπερμαν κρατώντας από το χέρι τη Χ. «Για τι ηλικία την θέλετε;» «Για την μικρή» της απαντώ και τη δείχνω. Όσοι ήταν πίσω από τον πάγκο άρχισαν να γελάνε, κυρίως ο κύριος, δυνατά, σαν να ήθελε να ξορκίσει το κακό. Κάποια στιγμή έφυγε στον αέρα ένα «καλά, ότι θέλει το παιδί…» για να «μαζέψει» τα: «κορίτσι με στολή σούπερμαν!;!» ενώ η ευγενική πρώτη πωλήτρια βοήθησε τη Χ. να την φορέσει. Η Χ. απόλυτα σοβαρή, χωρίς να έχει ιδέα γιατί όλος αυτός ο ντόρος. Αν εκείνη τη στιγμή έκανε πίσω, εξαιτίας των χαχανητών και των ξεφωνημάτων θα είχαν νικήσει. Η στολή ήταν λες και ράφτηκε για εκείνην. Ήταν τόσο σίγουρη και τόσο χαρούμενη όταν την πήγα στον καθρέφτη να κοιταχτεί, μέσα σε όλες τις στολές, τις τόσο θελκτικές, σχεδόν παραμυθένιες την ρώτησα «μήπως άλλαξες γνώμη, μήπως θέλεις να ντυθείς γοργόνα (ήταν μια από τις δυο αρχικές επιλογές της) ή κάτι άλλο;» μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελα και η δική μου αποδοχή να είχε γίνει στα μάτια της επιβολή ή μήπως, με κάποιον τρόπο, ένιωθε ότι έπρεπε να τηρήσει τα όσα έλεγε για να μην απογοητεύσει τον εαυτό της και εμένα που συμφωνούσα ευθέως μαζί της τόσο καιρό. «Όχι μαμά, θέλω να ντυθώ σούπερμαν». Από εκείνη τη στιγμή, δυο μέρες πριν δηλαδή, δεν την βγάζει από πάνω της. Στο σπίτι, στο σουπερμάρκετ, σε επισκέψεις, στην βόλτα στις πάπιες. Είναι ο σούπερμαν με τους φουσκωμένους κοιλιακούς, το κόκκινο βρακί, την τεράστια ζώνη και την μπέρτα να ανεμίζει.

σουπερμαν

«Ο καθένας ντύνεται ο,τι θέλει» όπως είχε απαντήσει και στον φίλο της.

Με αφορμή αυτό το γεγονός που για τη Χ. δεν σημαίνει τίποτα, είναι κανονικό και δεν πιστεύει στο ελάχιστο ότι έκανε κάτι έξω από την πεπατημένη, έκανα διάφορες σκέψεις.
Ναι, θέλω και εγώ να ντυθώ σούπερμαν και να έχω τον αέρα της μπέρτας της. Να μην με νοιάζει και εμένα τίποτα. Να εξαφανιστούν τα πρέπει, τα στερεότυπα και η χειραγώγηση. Ούτε στα κορίτσια, ούτε στα αγόρια. Ούτε στις γυναίκες ούτε στους άντρες. Ούτε στα παιδιά, ούτε στους μεγάλους. Ούτε στους Έλληνες, ούτε στους ξένους. Η λίστα είναι μεγάλη…Για πόσα χρόνια μιλάμε ακόμα; 100-200; Για πόσους αγώνες, για πόσες λέξεις, για πόσο μίσος για πόση αγάπη, πόση αγάπη πρέπει να χυθεί για να νιώσει κάποιος την ελευθερία της γνώμης, της έκφρασης, της διαφορετικότητας; Γιατί, περισσότερη αγάπη χρειάζεται και όχι αίμα, ούτε μίσος. Ποτάμια αγάπης.
Όχι, ίδιοι δεν είμαστε, ούτε κάνουμε τις ίδιες σκέψεις, ούτε έχουμε τις ίδιες απόψεις, αλλά η ισότητα είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Σε βάζει στο ίδιο σκαλοπάτι για να μην κοιτάς ούτε από κάτω προς τα επάνω, ούτε από επάνω προς τα κάτω. Και ο σούπερμαν δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που θα βρει μπροστά της. Τώρα είμαι εγώ δίπλα της να της λέω «μην στεναχωρηθείς αν κάποιος σου πει ότι είναι αγορίστικη η στολή, εσύ ξέρεις πόσο σου αρέσει και πόσο το ήθελες» και είμαι δίπλα της ,ακόμα, ώστε δεν μπορεί το αγόρι-bully στο σχολείο να της πετάξει σαΐτες και να την προσβάλλει. Όταν δεν θα είμαι όμως, θέλω να θυμάται το τωρινό τόσο μικρό γενναίο βήμα της. Και ακόμα περισσότερο να θυμάται ότι είναι φτιαγμένη ατσάλινη και από κρυπτονίτη. Τέτοια να γίνει και να πετά σαν αερικό ανάμεσα από τα απολιθώματα.

Advertisements