Ετικέτες

Το απόγευμα σήμερα πήγαμε σε μια παιδική παράσταση με τη Χριστίνα. Όπως έχω ξαναπεί είναι σπάνιο το φαινόμενο γιατί μένουμε σε επαρχία οπότε και δεν έρχονται συχνά γενικά παραστάσεις, πόσω μάλλον παιδικές. Οι περισσότερες δε, είναι από αυτές τις παραστάσεις που δεν θα διάλεγες ποτέ να πας, αλλά επειδή είναι η μόνη σου επιλογή μπορεί και να πας. Έχοντας όμως στο μυαλό μου ότι είναι μια μουσική παράσταση του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου, στην οποία τραγουδιούνται παραμύθια, σκέφτηκα ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να αξίζει τα λεφτά και τον χρόνο μας. Η παράσταση λεγόταν «Ένα σπίτι παραμύθια» , πέντε παραμύθια, πέντε ηθοποιοί και δύο μουσικοί.
Όταν φτάσαμε στον κινηματογράφο, όπου θα παιζόταν η παράσταση, σε αντίθεση με την τελευταία φορά που ο κόσμος έψαχνε έξτρα καρέκλες για να καθίσει, ήταν δεν ήταν 6 άτομα. Στο σύνολο και ενώ η ώρα περνούσε (πήγαμε νωρίτερα γιατί υπέθεσα ότι θα πρέπει να πιάσουμε θέσεις) μαζεύτηκαν γύρω στα 50 με 60 το πολύ άτομα. Ήταν μια μέρα με πολύ κακό καιρό, έβρεχε, (το βράδυ απόψε χιονίζει) και ο κινηματογράφος είχε τη μιζέρια μιας αίθουσας που κοιμάται, που είναι εκτός λειτουργίας καιρό πια. Αυτά μέχρι που ανέβηκαν οι ηθοποιοί στη σκηνή και περάσαμε σχεδόν δυο ώρες μέσα στο τραγούδι και στο γέλιο. Καλά, εγώ πέρασα πολύ καλά, νόμιζα ότι θα αρχίσω να χασμουριέμαι και ότι μπορεί να βαρεθώ, ότι η Χριστίνας θα θελήσει να φύγουμε μόλις δει ότι δεν είναι μια παράσταση με ένα παραμύθι με αρχή μέση και τέλος. Αλλά όχι, γύρισα και την κοίταξα στο πρώτο πεντάλεπτο και είχε ήδη πέσει το κάτω χείλος και το στόμα έχασκε. Κοκαλωμένη, συνεπαρμένη, γελούσε με τα αστεία, επενέβαινε όταν δεν την ήξερε έτσι ακριβώς την ιστορία, μίλησε ελάχιστα και μόνο εγώ έσκυβα προς το μέρος της για να της εξηγήσω κάτι ή για να την παρακινήσω να συμμετέχει, γιατί αυτό δεν το γουστάρει καθόλου. Όσο λένε οι πληροφορίες των παραστάσεων το επίθετο ‘διαδραστική’, τόσο άχρηστη μου φαίνεται αυτή η λεπτομέρεια, πάλι η Χριστίνα θα είναι το παιδάκι που θα χαλάει το σύνολο παιδικών φωνών και χεριών που κάνουν παλαμάκια στον αέρα. Αλλά είμαι οκ και εγώ και εκείνη. Έφαγε τα πατατάκια που είχαμε τάξει από την προηγούμενη φορά, φυσικά τα 2/3 πριν καν σβήσουν τα φώτα και λύσσαξε να πίνει νερό και εγώ να σιγοντάρω και ας μην μου αρέσουν μόνο και μόνο για να μην φάει άλλα το παιδί, που έγλειφε μέχρι και τα νύχια από την λιγούρα. Και ξέρεις κάτι, μεγάλωσε και μπορεί να φτάνει το κεφάλι της πάνω από την καρέκλα των μπροστινών χωρίς να χρειάζεται μαξιλάρι. (γιατί η αίθουσα δεν έχει ιδιαίτερη κλίση, ειδικά μπροστά). Τελείωσε η παράσταση, οι ηθοποιοί είχαν φωνάρες, τα τραγούδια ήταν ευφυέστατες παραλλαγές γνωστών τραγουδιών με βάση τους το παραμύθι, ευρηματική σκηνοθεσία με εναλλαγές που σε κάνουν να μην βαριέσαι ούτε λεπτό και τα παιδάκια στη σειρά να έχουν δείξει ότι πραγματικά και αληθινά το χάρηκαν. Δεν έχω ιδέα αν θα παίζεται από εδώ και πέρα άλλο. Άκουσα να λένε ότι παιζόταν για χρόνια και στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη, οπότε ερχμμ ήρθε και στην πόλη μας, κάλλιο αργά…
Είμαι άμαθη σε παιδικές παραστάσεις και δεν είμαι μέτρο για να κρίνω γιατί μου λείπει η εμπειρία ως θεατής. Αλλά το πόσο καλό κάνει στην ψυχή ενός παιδιού το θέατρο, νομίζω ότι καμία άλλη τέχνη δεν μπορεί να περηφανεύεται ότι το ξεπερνά. Τρέφεται το πνεύμα τους, γεμίζουν τα μάτια τους εικόνες, ιδέες, περνάνε καλά. Αυτό με τα εφόδια που μας έλεγαν κάποτε. Ε, αυτό πιστεύω ότι έγινε σήμερα και κάθε φορά που ένα παιδί πηγαίνει στο θέατρο, γεμίζει κάτι μέσα στην καρδιά του, σαν ένα τουβλάκι lego, χτίζεται κομμάτι κομμάτι και το κάνει πλουσιότερο.
Αληθινή απορία: Υπήρχε μόνο ένας μπαμπάς στην αίθουσα. Γιατί; Εμάς ο μπαμπάς μας λείπει, αλλά και να ήταν εδώ είναι σχεδόν σίγουρο ότι και πάλι εγώ θα την πήγαινα και εκείνος θα έκανε το ταξί, υποθέτω. Η κοπέλα φώναζε, ‘ελάτε παιδιά να φωνάξουμε δυνατά, να ξεκουφάνουμε τις μαμάδες’. Και σιγά μην είναι γιατί οι γυναίκες αγαπούν περισσότερο το θέατρο. Τι έχουν; Ή τι δεν έχει ο μπαμπάς; Γιατί πριν πάμε στο θέατρο, θυμόμουν την άλλη φορά που πάλι πρέπει να είχε έναν άντε δύο μπαμπάδες η αίθουσα και ήθελα να τσεκάρω αν θα ήταν τυχαίο. Δεν ήταν…

Υ.Γ. Να μην έχω έναν τρόπο να κρατήσω μια χιονόμπαλα για τη Χριστίνα που κοιμάται…

Advertisements