Ετικέτες

, ,

Στο τσακ θυμήθηκα να κάνω την ανάρτηση για τον Δεκέμβριο, σχεδόν το μισό του Γενάρη έφυγε. Ο Δεκέμβριος είναι Χριστούγεννα. Με μια Χριστίνα να ντύνεται κρεμμύδι και να τρυγιρνάει στην Ονειρούπολη, να παίρνει δώρα και να στολίζει μέχρι τελευταίας το σπίτι. Με μια Χριστίνα που τη βρίσκεις να τραγουδάει από το σαλόνι και το κρεβάτι λίγο πριν τον ύπνο, μέχρι το αυτοκίνητο και το πεζοδρόμιο με στεντόρεια φωνή μήπως και κάποιος χάσει κάποια νότα. Ιδιαίτερα αγαπάει τις ξένες γλώσσες για αυτό και επιδίδεται στο να φτιάχνει στίχους στη δική της διάλεκτο ή στα αγγλικά με αμερικάνικη προφορά βασισμένη κυρίως στο ρ το γυριστό. Επίσης έχει αποκτήσει καινούρια ενδιαφέροντα λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Έχει πάθει εμμονή με τα Ομηρικά έπη και τη μυθολογία. Είχαμε τον Σούπερμαν τώρα έχει προστεθεί ο Οδυσσέας και η Αθηνά, η Σκύλα και η Χάρυβδη. Γιατί πολύ ωραία να έχει το παιδί σου τέτοια ενδιαφέροντα, αλλά υπάρχει και η περίπτωση όπου η μαμά τρέχει να γεμίσει τα κενά στις διαπροσωπικές σχέσεις Αχιλλέα Έκτορα και τις γενεαλογικές των 12 Θεών γιατί είναι φοβερό το πόσα πράγματα δεν θυμάμαι και το πόσες ερωτήσεις μπορούν να συμβούν μέσα σε ένα πεντάλεπτο. Σήμερα μόνο, οι ερωτήσεις για την Ιλιάδα ήταν εντελώς πέραν της της εναπομείνασας στα εγκεφαλική κύτταρα ακαδημαϊκής μου παιδείας και λέω «θα στο βρω στο google» και η συνέχεια ήταν «ωραία μαμά, τώρα ξεκίνα να μου διαβάζεις την Ιλιάδα» τόσο καζούρα έφαγα που με παρακαλούσε εν είδει χάρης «έλα μαμά κάντο μου σαν χάρη, από την αρχή όμως ε;». Εντάξει το κατάλαβα, πίσω στο σχολείο, σε παίρνει δε σε παίρνει εκεί καταλήγεις δύσμοιρε γονιέ.
Πως της ήρθε και η ιδέα να αρχίσουμε να μετατρέπουμε τα Play doh σε γλυπτά της Οδύσσειας ούτε που το κατάλαβα και αν προσέξεις, τα πιο μακάβρια και βδελυρά εκείνα είναι που της έκαναν εντύπωση ασχέτως αν η γοργόνα φέρνει της Άριελ, όλοι ξέρουμε τι μουσίτσες ήταν οι σειρήνες του Ομήρου και τη φάτσα είχαν. Αληθινά με θεωρεί πολυεργαλείο με τάσεις ρομποτοποίησης.

κύκλωπας κυνηγάει Οδυσσέα

κύκλωπας κυνηγάει Οδυσσέα

Το καράβι του Οδυσσέα

Το καράβι του Οδυσσέα

Χάρυβδη (έχει και δόντια μέσα μέσα...)

Χάρυβδη (έχει και δόντια μέσα μέσα…)

τόξο Οδυσσέα ΚΑΙ τσεκούρια (ήθελε να κάνω και τα 12 τα μετρούσε λες κι ήταν σπόρια...)

τόξο Οδυσσέα ΚΑΙ τσεκούρια (ήθελε να κάνω και τα 12 τα μετρούσε λες κι ήταν σπόρια…)

αυτή είναι η Άριελ, έλα μωρέ το μικράκι, δεν λέει να το χωνέψει για τις Σειρήνες

αυτή είναι η Άριελ, έλα μωρέ το μικράκι, δεν λέει να το χωνέψει για τις Σειρήνες

Εν τω μεταξύ μέσα στον Δεκέμβρη επειδή τόσο που βγήκα έξω τον Νοέμβρη (…), είπα να κάνω ένα pause, κατέβαζα καμιά ταινία για να πάρω δυνάμεις για την έξοδος της Πρωτοχρονιάς (…), είδα το “This must be the place» και αν και δεν τον πολύ πάω τον Sean Penn, πρέπει να παραδεχτώ ότι μου άρεσε πολύ και η ταινία και το o.s.t και αυτός, αν και στην αρχή νόμιζα ότι υποδύεται γυναίκα, μετά, είδα το «Gone, baby, gone» μόνο για να συνειδητοποιήσω στο τέλος ότι την είχα ξαναδεί, αλλά αυτή τη φορά είχα ήδη τη Χριστίνα και πιάστηκε το στομάχι μου, είδα το «Rust and bone» που με ψιλομπέρδεψε στο να πω αν μου άρεσε ή όχι, δεν μπορούσα να ταυτιστώ με κανέναν, ναι μάλλον αυτό ήταν, είδα το «All is lost» με τον θαλασσοπνιγμένο Ρόμπερτ Ρέντφορντ-που πας ιστιοφόρος με το δαχτυλίδι- όπου σε όλη τη ταινία λέει μόνο τη λέξη fuck και όμως δύσκολα την ξεχνάς για τη σκηνή που δείχνει τον βυθό με την γαλήνια μουσική, η οποία δικαίως πήρε Χρυσή Σφαίρα. Αυτά τα ψυχοπλακωτικά και μια δύο άλλες..τίποτα σου λέω όλη μέρα για καφέδες και τεκίλες ήμουν.
Τέλος ξεκοκάλισα το ‘Παλάτι του Φεγγαριού’ του Πολ Όστερ και δεν πίστευα ότι μπορεί να βρήκα έναν συγγραφέα τόσο κοντά στα γούστα μου.
Και επειδή είναι θεματικές οι μέρες μας, το τραγούδι που ακούγεται στο τύμπανο μου όλη μέρα είναι αυτό.

Μιλώντας για μουσική και καθώς όλη μέρα κάτι παίζει στο σπίτι, τα κομμάτια του Wim Mertens, του Ludovico Einaudi, του Michael Nyman και οποιοδήποτε άλλο έχει στην εισαγωγή του πιάνο, αυτομάτως κάνει τη Χριστίνα να ηρεμεί, να μη θέλει να το αλλάξω και να παίρνει τις μπογιές της και να ζωγραφίζει.
Περίπου αυτά και κάποια άλλα που δεν είναι για εδώ αλλά κάποια στιγμή θα γίνουν. Έφυγαν τα Χριστούγεννα τόσο γρήγορα που ακούω Απόκριες και θέλω να ντυθώ Άγιος Βασίλης, αλλά ας είναι, δίνω περιθώριο στον καιρό να χιονίσει και μέσα στον Ιανουάριο να πάρουμε επιτέλους τα βουνά.

Advertisements