Πριν την κόλαση υπάρχει παιδικός πόνος. Υπάρχουν μισοκλειστα, αφημένα μάτια ανέχειας και πείνας και πάνω από όλα έλλειψη ελπίδας, υπάρχει ο κόσμος της μηδαμινής ελπίδας, εκείνης που τάχα οι θεοί άφησαν στο κουτί εκείνης της Πανδώρας για να μην τελειώνει έτσι απλά ο άνθρωπος, να έχει μια τελευταία δύναμη να σπρώξει την αναπνοή να ξεμπουκώσει. Δεν χρειάζεται να χάσεις κάποιον δικό σου για να πονέσεις. Η θλίψη είναι παντού. Η θλίψη κατατρώει. Η θλίψη αλλάζει μορφές, πλανάται στον αέρα συνέχεια, άλλες φορές είναι ορατή, άλλες όχι, αλλά είναι εκεί, αστείρευτη, πολλαπλασιαζόμενη, ανήμπορη. Πριν την κόλαση υπάρχει ο αναστεναγμός της έλλειψης, της μη εκπλήρωσης. Υπάρχει η στιγμή της αυτοεξόντωσης του μικρού παιδιού που είσαι, του ενηλίκου που βαρέθηκε να προσπαθεί, που γυρνάει την πλάτη με ευκολία, που κάθεται στα πεζοδρόμια του μίσους και καπνίζει βαριά τσιγάρα σχεδόν αλυσοδεμένος. Υπάρχουν παιδιά που δεν αγαπούν τα πυροτεχνήματα και τους κρότους και μεγαλομανείς δυνάμεις που παίζουν κουκλοθέατρο τρώγοντας φιστίκια. Υπάρχουν τσακισμένες σχεδίες επάνω σε  βράχια και ναυαγοί χωρίς γυαλιά μυωπίας και πυξίδες, με μικρά χαρτάκια σημειωμένα όνειρα που έχουν αρχίσει να λιώνουν.
Πριν τον παράδεισο όμως..πριν τον παράδεισο, υπάρχουν παιδιά που ξυπνάνε με χαμόγελο δίπλα σου έχοντας τη γνώση εκείνη που τα κάνει χαρούμενα, υπάρχουν συγνώμες που εκτινάσσονται από στόματα σκληρά, ευγνωμοσύνη και χάδια ανιδιοτελή. Υπάρχει ήλιος που ζεσταίνει το πρόσωπο μια μέρα σαν όλες της άλλες που έχει αυτό το κάτι που αναζητούσες σε όλες τις άλλες. Υπάρχει το παιδί που κατέβηκε από την κούνια για να σε αγκαλιάσει και να το πας στην τσουλήθρα καθώς σε πιάνει γύρω από το λαιμό και μυρίζει μπισκότο. Υπάρχει σπιτικό. Υπάρχουν ιδέες που γεννιούνται ακόμα και όταν είναι αργά ή σχετικά αργά. Υπάρχει ένα παιδικό χέρι που έμαθε να αγαπάει τόσο ώστε να σου παίρνει τα μαλλιά από το πρόσωπο και να σου τα φωλιάζει πίσω από το αυτί. Υπάρχουν λέξεις που θρυμματίζουν πάγους. Υπάρχει η μουσική. Υπάρχουν όνειρα τρελά που φτάνουν μέχρι τον πιο μακρινό γαλαξία με χρώματα που δεν έχουμε ανακαλύψει. Υπάρχει η ρουτίνα που μια μέρα διαλύεται και δίνει τη θέση της σε μια οντότητα τόσο γρήγορη που τρέχει και δεν την προλαβαίνεις, τρως τη σκόνη της,  όχι εσύ, ο άλλος σου εαυτός. Γίνεσαι ατρόμητος, μαζεύεις όλους τους φόβους σου, τους κλείνεις σε μια κάψουλα και τους πετάς στο διάστημα. Υπάρχουν ελπίδες που βλέπεις να ανάβουν σαν πυροτεχνήματα ένα πρωτοχρονιάτικο βράδυ.
Το 2014, ελπίζω να είναι η χρονιά του παραδείσου. Καλή χρονιά.

Advertisements