Ετικέτες

, , , , , , , ,

Κάποτε, κάποιος μου είχε πει ότι ο Νοέμβριος είναι ο πιο ανύπαρκτος μήνας του χρόνου. Δεν είμαι σίγουρη ακριβώς τι εννοούσε αλλά έτσι όπως μου το είχε πει, νομίζω ότι αναφερόταν στο γεγονός ότι περνάει δυσκολότερα σε σχέση με τους υπόλοιπους μήνες, πράγμα που μας οδηγεί στο ότι ή ήταν φανατικός οπαδός της γιορτής των Χριστουγέννων και έσβηνε μέρες με κόκκινο στυλό μέχρι να έρθει ο Δεκέμβριος ή απλά ήθελε να κάνει τον έξυπνο, διαπίστωση που αργότερα φάνηκε η επικρατέστερη. Τέλος πάντων.
Ο Νοέμβριος…είχε ένα ταξίδι με τρένο στην Αθήνα. Μείναμε δύο εβδομάδες εκεί. Τις μισές μέρες μας έλουσε ο ήλιος και δαγκωνόμουν που δεν είχα πάρει κοντομάνικο και τις άλλες μισές μας ξύρισε το αγιάζει και γυρίσαμε εγώ με τη μικρή κουβαλώντας καραμπινάτη ίωση/κρυολόγημα/πυρετούς και άλλα τέτοια όμορφα που δεν λένε να μας αφήσουν ήσυχες ούτε και μέχρι σήμερα. Το ταξίδι ήταν πολύ πολύ όμορφο. Το τρένο πάντα έκλεβε την καρδία μου σε σχέση με το λεωφορείο αλλά δεν ήξερα αν η μικρή θα νιώσει το ίδιο. Με τσαντούλες στα πόδια μας τιγκαρισμένες με όλα τα ανθυγιεινά που στα μάτια της Χριστίνας αυτό δεν ήταν ταξίδι αλλά πάρτυ πάνω σε ράγιες, με τη βοήθεια βιβλίων, αυτοκόλλητων και παιχνιδιών το ταξίδι τσούλησε σχεδόν ιδανικά. Σχεδόν γιατί στο πήγαινε ήταν όλα οκ και η Χριστίνα διασκέδασε τους επιβάτες του βαγονιού με την ελαφρότητα της σταρ που ναι μεν το ξέρει αλλά δεν δίνει και μεγάλη σημασία, αρκεί να διασκεδάζει τη μανούλα και δίπλα στον βασιλικό…στην επιστροφή ήταν τα καλά όμως… Είχαμε την τύχη να καθόμαστε δίπλα σε δύο μπάντες από την Αγγλία. Αυτό με ανακούφισε από τη μία γιατί η Χριστίνα θα μπορούσε να λέει τα δικά της χωρίς να δαγκώνομαι κάθε φορά που θα λέει κώλος και όχι ποπός και από την άλλη γιατί φωνάζανε τόσο πολύ που η φωνή της Χριστίνας ακουγόταν σαν ψίθυρος. Εξαιρετικά παιδιά αυτοί οι μουσικοί. Γίναμε φίλοι, τους κεράσαμε καραμέλες μας είπαν ότι παίζανε εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη και μας έδειξαν στα κινητά τα ομολογουμένως πανέμορφα παιδιά τους. Πήραμε τα εύσημα του ideal ως συμπεριφορά παιδιού σε τρένο μετά από 6άωρο ταξίδι ενώ από μέσα μου χαχάνιζα δυνατά σκεπτόμενη την αλήθεια του τι εστί Χριστίνα όταν είναι σε διαφορετικό μουντ, χωρίς πυρετούς και σαχλαμάρες. Κατόπιν, η χαρά μας βγήκε ξινή, γιατί κάποιος θεώρησε γαμάτη κίνηση να πάρει μαζί του φεύγοντας από το τρένο την σακούλα με τον αρκούδο που μας χάρισε η γιαγιά και μου ηλιθιωδώς είχα ξεχάσει στην πρώτη θέση δίπλα στις αποσκευές, χαλάλι του όμως, παραδέχομαι ότι ίσως κάτι τέτοιο έχει προεκτάσεις που ούτε μπορώ να φανταστώ. Η Χριστίνα, αν και δεν αντέχει να χάνει πράγματα (ξέρει με λεπτομέρειες ανατριχιαστικές που είναι κάθε τι στο δωμάτιο, είναι το προσωπικό μου GPS) στάθηκε πραγματικά στο ύψος των περιστάσεων.
Στην Αθήνα είδαμε σε μια υπερφανταστική αίθουσα το «Gravity» σε μεταμεσονύκτια προβολή. Καιγόμουν να την δώ αυτήν την ταινία. Παράλληλα είχα διαβάσει ότι κάποιοι είχαν κοιμηθεί κατά τη διάρκεια της προβολής της. Άλλοι είχαν ζαλιστεί τόσο  από τα πλάνα, που είχαν ξενερώσει τελειωτικά. Εγώ δεν έπαθα τίποτα από τα δύο. Μου άρεσε και θέλω να την ξαναδώ και ας μην συμπαθώ καθόλου την κοιμισμένη φάτσα της Μπούλοκ. Τελικά πότε καταλαβαίνεις ότι μια ταινία ή ένα βιβλίο χτύπησε φλέβα αν όχι από το γεγονός ότι τριγυρίζει στο κεφάλι σου για μέρες μετά;
Διάβασα απνευστί το «Το βιβλίο της Κατερίνας» του Κορτώ όσο ήμασταν εκεί. Αυτό. Τα λέει όλα.
Είδα το «Ain’t them bodies saints» που εκτός από την σχέση μάνας κόρης που αναδύεται και επικρατεί στο σύνολο της ταινίας και οκ ήταν συγκινητική, ψιλοβαρέθηκα.
Είδα και το «Prisoners». Ή φταίνε οι μεγάλες προσδοκίες μου ή είχα τα νεύρα μου εκείνη τη μέρα.
Καλά κρατεί και το κόλλημα με το Modern family…αν και έτσι όπως πάω, έχω σταματήσει να βλέπω ταινίες, περισσότερες θέλω να πω.
Εξακολουθώ να διαβάζω το Middlesex το οποίο αποδεικνύεται αριστουργηματικό και ελπίζω να το τελειώσω. Επίσης πήγα σε δύο βιβλιοπωλεία στο Χαλάνδρι και έπαθα αυτό που παθαίνει γλυκατζής στον Τερκενλή (εγώ), ήθελα να φορτώσω 10-20 βιβλία απευθείας στο αυτοκίνητο για να βγάλω τον χειμώνα όπως θα ήθελα.
Παρόλα τα προγράμματα και τις λίστες με τις θεατρικές παραστάσεις δεν καταφέραμε να δούμε καμία και είναι κάτι που το μετανιώνω.
Επίσης την πρώτη μέρα του Νοεμβρίου κάναμε πικ-νικ σε ένα πευκόφυτο δασάκι έξω από την πόλη, ολομόναχοι, με τη Χριστίνα και τους γονείς μου. Και εκεί που η μια πλευρά του τοπίου σου αγαλλιάζει την ψυχή και η άλλη σου θυμίζει κάτι από Νικολούλη από την απουσία ανθρώπινης παρουσίας βουτηγμένη σε σιωπή, ένα μεγάλο κοπάδι με αγελάδες μαζί με τον βοσκό κανονικό-cowboy- στο άλογο περνάει από δίπλα μας. Και σκέφτηκα πόσο φυσιολογική σκηνή και πόσο εμείς οι αμαθείς με το μη εξασκημένο μάτι το κάνουμε θέμα.

DSC09551
Και επειδή στολίζουμε πάντα μια μέρα μετά τα γενέθλια-γιορτή της αδερφής μου, στολίσαμε ήδη.

Αυτές τις χιονονιφάδες τις βρήκα στο pinterest και τις φτιάξαμε μαζί με τη Χριστίνα, δεν είναι τέλειες, αν τις είχα κάνει μόνη μου θα ήταν fail αλλά τις φτιάξαμε μαζί, όπως μας ερχότανε και χαιρόμαστε κάθε πρωί που τις κοιτάμε.DSC09826DSC09813DSC09805η ιδέα προορίζει τις χιονονιφάδες για στολίδια δέντρου αλλά εκεί που σκεφτόμουν πως να κάνω την τρύπα επάνω στο ξυλάκι για να την κρεμάσω κάπως (τελικά έγινε με μηχανικό μολύβι), μου έφερε η μικρή ένα κομμάτι απο πετονιά που είχε στα κουτιά της και έγινε κρεμαστό.

η δεύτερη χειροτεχνία που κάναμε μέχρι στιγμής- γιατί ετοιμαζόμαστε για Christmas advent calendar ( ή το ρίχνεις έξω ή όχι…) που είναι τρελή αμερικανιά αλλά απο μικρή μου άρεσε εκείνο το χάρτινο με τα σοκολατάκια απο πίσω (συνήθως τρωγόντουσαν ακούραστα επιτόπου)- είναι οι χιονονιφάδες origami που έκανα για πλάκα, να δω πως βγαίνει, και εκτός του οτι ανακάλυψα οτι υπάρχει ολόκληρο βιβλίο με origami χιονονιφάδες, βγήκαν σχεδόν οκ οπότε και τις κρέμασα υποτυπωδώς απο το φωτιστικό.DSC09831DSC09844το δέντροDSC09923DSC09897DSC09895DSC09900 - Αντίγραφο (2)DSC09883 - Αντίγραφο

γενικά μπορώ να ποστάρω ανελέητα δεκάδες φωτογραφίες απο αυτό το δέντρο, το βλέπω σαν ζαχαρωτό. Την καθολική επιμέλεια του στολίσματος της αριστερής κάτω πλευράς του δέντρου την είχε η Χριστίνα, δουλεύει και ώς μετρητής ύψους.

Advertisements