Ετικέτες

, ,

Ο Οκτώβριος θύμιζε άνοιξη. Θύμιζε επίσης κάποιον μήνα που αρνείται να ξεκολλήσει από το φθινόπωρο και να φορέσει αδιάβροχο και μπουφάν.
Στις μέρες αυτές, έχω ξεκινήσει το πολυδιαβασμένο και αρκετά ελκυστικό Middlesex του Τζέφρυ Ευγενίδη και το sitcom Modern family. Δεν ήμουν ποτέ των ξένων σειρών και δεν είχα αποπειραθεί ποτέ να δω κωμική αμερικάνικη σειρά. Πίστευα ότι το χιούμορ τους είναι μακριά από το δικό μου. Όμως, τα εικοσάλεπτα επεισόδια είναι τρυφερά, ατακαδόρικα, γρήγορα, ευφυή και κυρίως » η σειρά δεν χρειάστηκε να «πάρει τον χρόνο της, σε βάζει μέσα στον ρυθμό από τον πιλότο. Πρέπει να έχει πολύ πλάκα η φάτσα μου την ώρα που βλέπω Modern family. Συνήθως έχω ένα χαζοχαρούμενο ύφος, συνεχόμενο. Η Vergara είναι θεά όπως και ο  Stonestreet, ο απόλυτος- μη –γκέι, γκέι χαρακτήρας, που είναι τόσο ισοπεδωτικός που θέλεις να τον βλέπεις ξάνα και ξανά. Η πενταμελής οικογένεια των Ντάνφι, παρόλη την φαινομενική δυσλειτουργική φύση της, με κάνει να θέλω αυτό το crowdy που έχουν τα πολλά παιδιά σε ένα σπίτι, μαζί με την γλύκα που σου δίνει η αγάπη της πολυμελούς οικογένειας. Όσο νερόβραστο κι αν ακούγεται είναι σφηνάκια αισιοδοξίας.  Μα τι προμόσιον…
Είδα και το Chasing Ice, να το δείτε και μετά πείτε μου αν αυτός δεν είναι λόγος να βάλεις τα κλάματα, αυτό ήταν για μένα τουλάχιστον το βασικό συναίσθημα εκτός από το δέος.
Παρακάτω, φτιάξαμε με την μικρή μια no sew tutu, ο ευκολότερος τρόπος να φτιάξεις μια τέτοια φούστα αν δεν θέλεις το παιδί σου να χορεύει στο σαλόνι με τις καλοκαιρινές φούστες της όπως έκανε το δικό μου.

tutuΠήγαμε πολλές βόλτες, αυτή που της έμεινε περισσότερο ήταν στα ελάφια και στο κουνέλι το οποίο προσπαθούσε να ταΐσει φύλλα και να κάνει φίλο της αν και εκείνο δεν είχε την ίδια γνώμη. Τακτοποιηθήκαμε όταν υποσχεθήκαμε ότι αν όχι γάτα, θα πάρουμε κουνέλι, κάποια στιγμή.

Κουνέλι
Σχεδιάσαμε ένα ταξίδι, φτιάξαμε χαλβά Φαρσάλων, παίξαμε πολύ (και στην επόμενη ανάρτηση θα βάλω επιτέλους όσα παιχνίδια θέλω να θυμάμαι και αναβάλλω), πήραμε τετράδιο για να γράφουμε τα αυτοσχέδια παραμύθια της Χριστίνας, φτιάξαμε ένα αποτυχημένο παπιέ μασιέ αλλά μια καταπληκτική κρέμα σοκολάτα, μαζέψαμε κουκουνάρες και καθιερώθηκε το δεν φοράω κάλτσες στο σπίτι. Αλλά και, είδα ένα αυτοκίνητο να με προσπερνάει με ένα παιδί στην ηλικία της κόρης μου κολλημένο στο τιμόνι στην αγκαλιά του μπαμπά του και έναν παππού να σκουπίζει τα πεσμένα φύλλα στο πάρκο, σχεδόν διπλωμένο στα δύο, να σταματάει να ξεκουραστεί και να φιλάει τον κορμό ενός δέντρου.
Κάπως έτσι ένα ακόμα ο,τι να ναι ποστ έφτασε στο τέλος του.
Ο Νοέμβριος μπήκε δυσοίωνα. Υπάρχει ακόμα ελπίδα; Till next time…

Advertisements