Ετικέτες

Πολύς καιρός. Με δέματα που πάνε κι έρχονται, ηλεκτρομαγνητικά κύματα που διασχίζουν το δωμάτιο από κλήσεις δύο και τρεις φορές την μέρα, λίγο skype, πολύ υπομονή, μορφή που καμιά φορά ξεθωριάζουν τα χαρακτηριστικά στο νου, στρίμωγμα στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού που ήταν η δικιά του και το υπόλοιπο ασάλευτο. Και ένα αλε ρετουρ τόσο λίγο. Τα αυγά σπάσανε. Μένει να γίνει η ομελέτα.
Ούτε κολιέδες ούτε δαχτυλίδια φορούσα, ούτε που φοράω. Δεν τα αντέχει το δέρμα μου, ξύνομαι, έχω το μυαλό μου συνέχεια εκεί, με ενοχλούν στην οδήγηση, στο φαγητό, στον υπολογιστή, παντού. Εκείνος, δεν χρειάστηκε να μου πάρει ποτέ. Κάτι βραχιολάκια σε καλοκαιρινές διακοπές, ίσως κάτι για το λαιμό με κοχύλια δεν θυμάμαι σε κάτι διακοπές στη Ρόδο. Τύπου θα παντρευόμασταν με το δαχτυλίδι της κοκα κόλας μόνο που τώρα πια το έχουν αλλάξει και χωράει μόνο το δάχτυλο του παιδιού μας. Τέτοια.
Έρχεται όμως και φέρνει τα απαραίτητα δώρα, τσεκαρισμένη λίστα της μικρής, όλα εντάξει. Και βγάζει από την τσέπη ένα μικρό καρό ροζ κουτί. Της το δίνει και όταν το ανοίγει δεν κάνει η λογική συνδυασμούς σωστούς, ψάχνω το λάθος, κοιτάω ξανακοιτάω, δεν μπορεί, βραχιόλια, δύο, σαν για κορίτσι μεγάλο, για κορίτσι, όχι για μένα, το κουτάκι έχει πάει στα μικρά χεράκια και συνεχίζω να κοιτάω μια να σκέφτομαι πόσο μεγάλωσε, θα τα φορέσει αυτά; μια να σκέφτομαι πόσο τα κοροϊδεύει αυτά τα μπιχλιμπίδια, πόσο θέλει τα γυναικεία χέρια λιτά και τα αυτιά, και τα μούτρα, όλα, και είναι εκεί η μικρή χασκογελάει και τον γεμίζει με φιλιά, ψιλοντρέπεται, κοριτσίστικο βλέμμα, χαμηλό να κοιτάει μια τα βραχιόλια μια εκείνον και να της φαίνεται και εκείνης παράξενο. Εκείνη που έχει μπιζουτιέρα αλλά όχι η μαμά της, δαχτυλίδια που δεν χωράνε στα δάχτυλα της από την γιαγιά και την θεία, ψεύτικα σκουλαρίκια-αυτοκόλλητα, λιποζαν, το πρώτο της άρωμα από τα ζάρα, φάση είναι θα περάσει λέω.
Κοιμάται με το βραχιόλι τα βράδια, το πρωί το βγάζει, είναι λίγο παράταιρο για το χεράκι της, πιο μεγάλο, πιο βαρύ, πιο girlish, πιο.. όμως είναι αυτό που είναι από εκείνον. Που της λείπει αφόρητα.
Και το καινούριο δέμα, εκτός από αυτό για το οποίο στάλθηκε, είχε μέσα δύο τριαντάφυλλα. Και αυτά ντροπαλά με το κεφάλι κάτω, έμειναν δύο μέρες λόγω αργίας στην αποθήκη, άνοιξε το κουτί και ένας κόμπος στον λαιμό της «ο μπαμπάς μου είναι πολυυυ δυνατός, κοίτα πόσο καλά έκλεισε το κουτί», τα βάζει σε νερό «ένα για σένα κι ένα για μένα μαμά».
τριαντάφυλλα

Advertisements