Ετικέτες

,

Ομορφιά και εξυπνάδα. Από μια μικρή χαραμάδα, σε ένα σκοτεινό και κλειδωμένο σημείο του μυαλού, φαίνονται οι πρώτες αφετηρίες άγχους του γονιού, του ακόμα  γονιού-to-be, μετά το ‘γερό να ‘ναι’. Ακόμα και όταν δεν το παραδέχονται, τα θέλουν. Ιδανικά και τα δύο, στις ίσες ποσότητες. Στην περίπτωση βέβαια που το παιδί δεν ανήκει στην φυλή εκείνη των παιδιών που προκαλούν τα σχόλια του τύπου «κοίτα, κοίτα, σαν αγγελάκι δεν είναι, φτου!», οι γονείς βάζουν όπισθεν και διαλέγουν από την λίστα των ταλέντων την εξυπνάδα. Ναι μπορεί να μην πάει καρφί για pageant beauty αλλά, έμαθε να φτιάχνει πύργους με τουβλάκια από τεσσάρων μηνών και είπε ‘μαμά θα σε παρακαλούσα να μου μιλάς καλύτερα’ 11,5 μηνών. Εκείνοι πάλι που έχουν στα χέρια τους το γκανιάν κουκλί, είναι πιο χαλαροί γιατί δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, ούτε να αγχωθούν. Η ομορφιά μιλάει από μόνη της.  Κουβαλάνε στα χέρια τους το τρόπαιο και το γυροφέρνουν χωρίς να χρειάζεται να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με το πότε μπουσούλησε και το αν έχει κρίσεις θυμού στο τραπέζι. Είναι ο καθρέφτης στον οποίο αρέσκονται να κοιτιούνται, είναι το τελειότερο δημιούργημα τους, είναι τέλος πάντων ένα πανέμορφο παιδί και το αν είναι σπίρτο ή όχι έρχεται σε δεύτερη μοίρα.
Είναι οι γονείς που έχουν αυτά τα δυο μέτρα και όλα γυρνάνε σε αυτήν την τροχιά. Αν είναι έξυπνο, θα είναι και ικανό, αν θα είναι ικανό,  θα είναι και ανταγωνιστικό. Αν θα είναι ανταγωνιστικό, θα πετύχει και αν πετύχει θα ευτυχήσει. Αν από την άλλη είναι ελκυστικό, θα έχει ένα σίγουρο διαβατήριο στην τσέπη. Και τίποτα να μην καταφέρει, τουλάχιστον θα μπορούν πάντα να ελπίζουν, θα έχουν πάντα στο νου ότι μπορεί κάτι να τύχει, κάποια ευκαιρία να παρουσιαστεί και ανάμεσα στους υποψηφίους, η ζυγαριά θα γύρει στο δικό τους παιδί
Αν όμως το όμορφο και το έξυπνο δεν θέλει να είναι όμορφο ή έξυπνο τότε τι γίνεται; Και στις δύο περιπτώσεις θα είναι η φύρα της οικογένειας. Τόση ομορφιά πάει χαμένη, τόσο μυαλό χαραμίζεται. Είμαστε τόσο control freaks που αν και η διαμάχη nature vs nurture φαίνεται πως έχει τελειώσει, θέλουμε με το στανιό να τα ελέγχουμε όλα.
Ευτυχώς στην ζαλισμένη εποχή που ζούμε και που θα φρίττω κάθε φορά που ανεβαίνουμε ένα σκαλοπάτι ηλικιακά και θα έρχομαι αντιμέτωπη με τον ανταγωνισμό της παιδικής ηλικίας, υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις. Που αφήνουν τα παιδιά τους να γίνουν αυτό που θέλουν να γίνουν και που δεν έχουν το άγχος της τελειότητας και της πρωτιάς. Έναν τέτοιο γονιό θέλω να του χτυπήσω φιλικά την πλάτη και να δούμε που πάει σχολείο το παιδί του να στείλω και εγώ το δικό μου να πίνουν μαζί πορτοκαλάδα. Αυτά τα παιδάκια, εκείνα, που τρέχουν όλη μέρα σαν μπίλιες σε φλιπεράκι, σχολείο, φροντιστήριο, μετά ρυθμική, μετά όμποε, μετά σουηδικά και μετά σάλσα, έρχεται ποτέ η μέρα που παρατάνε την κούρσα ή συνεχίζουν αδιαμαρτύρητα μέχρι να φτάσουν τα 30 και να μην θυμούνται αν ίδρωσαν παίζοντας κυνηγητό ή αν ποτέ πέρασε μέρα που δεν αγχώθηκαν; Επαναστατούν ποτέ τα παιδιά της μεγάλης κούρσας ή φτάνουν εξουθενωμένα στο τέρμα που οδηγεί στην επόμενη πίστα;

Advertisements