Ετικέτες

, ,

Εβδομάδα πολιτισμού, άρτος και θέαμα και δε συμμαζεύεται. Πρώτη φορά σε θέατρο, για τα γούστα της (το πρώτο ήταν too much) πρώτη φορά στον κινηματογράφο. Και για το δεύτερο είχα τρελό άγχος. Μόνο που δεν έτρωγα τα νύχια μου όταν έκλεισαν τα φώτα στην αίθουσα, κοιτώντας την και περιμένοντας την αντίδραση στην εμπειρία που για μένα τουλάχιστον είναι καταλυτική στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα. Γιατί όπως όταν γεννιέται,  οι γονείς αποθέτουν όλες τις προσδοκίες από τις ματαιώσεις που έχουν βιώσει οι ίδιοι στην δικιά τους ζωή επάνω στο λεχούδι, έτσι κι εγώ συγκινημένη έσυρα τη μικρή αγκαζέ με τον παππού της (δεν θα μπορούσε να λείπει ο δικός μου μύστης εξάλλου) στο Planes. Και ενώ όλη την εβδομάδα περίμενε πως και πως ξαφνικά και χωρίς προηγούμενη νύξη αποφαίνεται ότι η ταινία είναι αγορίστικη και δεν πάω. Βρε καλό μου, δεν υπάρχει αγορίστικη ταινία, αεροπλάνα θα δούμε, έλα ντύσου θα αργήσουμε, πείθεται, πάμε.  Ήταν πραγματικά μια τελετή μυσταγωγίας. Τα πατατάκια στη θέση τους, νερό μαζί μας, είχαμε κατουρήσει, είχαμε φάει, όλα έτοιμα. Τα πατατάκια δεν τα τρώω ποτέ, πως μου ρθε να της πάρω πατατάκια, ήταν που έφαγε στην πρώτη της συναυλία για πρώτη φορά και το έχει συνδυάσει με φουλ έξτρα περιποίηση και σπέσιαλ κατάσταση. Εγώ πάντως ζητούσα βρώμικο με λουκάνικο στον θερινό όταν ήμουν μικρή, και άραζα στην πλαστική πλεχτή καρέκλα που ήταν βουτηγμένη στο χαλίκι. Η αίθουσα ήταν άδεια. Κυριολεκτικά. Αντιθέτως το θέατρο ήταν γεμάτο, μαμάδες με πλαστικές καρέκλες τέρμα επάνω στον τοίχο, φωνές, χαρές, πατατάκια (τα διπλανά μας), κλάματα. Στο σινεμά, πέντε λεπτά πριν αρχίσει η ταινία, έρχεται τρίχρονο αγοράκια, περπατάει αποφασιστικά μπροστά από τη Χριστίνα χωμένος ίσα που φαινόταν στην μπροστινή σειρά και της λέει «Η ταινία είναι αγορίστικη!», «δεν μπορεί να μην έχει ούτε ένα κορίτσι» απαντάει ο παππούς, «έχει, ένα» λέει εκείνος και φεύγει.  Η Χριστίνα αποσβολωμένη δεν είχε τα κότσια ακόμα να τον ταπώσει, την είχε ταπώσει εκείνος προφανώς γιατί στο μισάωρο σηκώνεται και λέει «φεύγουμε, βαρέθηκα», ο,τι είχα το επιστράτευσα και έκατσε μέχρι το τέλος όπου συγκινήθηκε κι όλας και με τρεμάμενη φωνή είπε δυνατά μήπως και τα δύο αγοράκια που ήταν στην πρώτη σειρά δεν την ακούσουν «μετά βγαίνει από το νερό μαμά το αεροπλάνο έτσι;;;» Δεν ξανασυζήτησε το θέμα σινεμά, αλλά αν ήταν καμιά Σταχτοπούτα ακόμα στο σινεμά θα ήμασταν.  Ο,τι και να κάνεις καλή μου, 5-6 ταινίες πάντα θα σκονίζονται επάνω στο dvd και ο σκληρός θα είναι πάντα εκεί για σένα, υπομονετικός και γεμάτος ταινιάκια.  Θές δε θές. Θα δείς..
Το θέατρο από την άλλη την μάγεψε. Ήταν μια μέτρια προς το κακή παράσταση, πρόχειρη, περίεργη, με μια φοβιστική έναρξη που απορώ πως δεν άρχισαν όλα μαζί πανικόβλητα να τρέχουν προς την έξοδο, μια πατάτα και μισή και κρίμα γιατί ήθελα να γράψω καλά πράγματα. Εκείνη όμως, με προσοχή ατάραχη, με σχόλια σε ντεσιμπελ παιδικής χαράς (μετά έστρωσε) την είδε όλη και χειροκρότησε αυτοβούλως και μόλις βγήκαμε στον καθαρό αέρα, σαν καμιά γριά που κουμπώνει το βιζόν και κάνει κριτική,  μονολογούσε «πάρα πολύ ωραία παράσταση, πέρασα πάρα πολύ ωραία». Ε, καλά, αμα είναι ας προτιμάς τα θέατρα, δεν πειράζει, η μανούλα θα είναι εκεί και θα τρώει τα πατατάκια σου.
Και επειδή έπεσε βαριά κουλτούρα και έχω καιρό να σημειώσω τα βιβλία που διαβάζουμε αυτόν τον καιρό είναι τα εξής:

books
Όπου ο,τι έχει να κάνει με πριγκίπισσες το έχει διαλέξει εκείνη, το ξωτικό της γκρίνιας το πήραμε από την βιβλιοθήκη γιατί κάποτε από την ίδια σειρά είχαμε δανειστεί ένα άλλο και της είχε αρέσει, το διαβάζαμε κάθε βράδυ και γελάγαμε, τις Μαγικές μπαλαρίνες μας τις είχε πάρει πιο παλιά ο μπαμπάς από ένα περιοδικό, είχε δώρο και dvd με μουσική μπαλέτου, και είναι ένα βιβλίο για κάπως μεγαλύτερα παιδάκια αλλά το διαβάζουμε με αμείωτο ενδιαφέρον αφού μια μπαλαρίνα προφανώς μοιάζει πολύ με μια πριγκίπισσα κτλ κτλ κτλ. Η Σταχτοπούτα είναι του Περό, είναι πολύ όμορφο βιβλίο, με γκραβούρες, και πάλι μπαλέτο, μια λίγο διαφορετική εκδοχή της. Τα δυό βιβλία της Disney είναι οκ, καλοκαιρινή προετοιμασία και καλά, για παιδιά που έχουν τελειώσει το νηπιαγωγείο και για παιδιά στο προνήπιο, όσο το «αντέχει» το ρίχνουμε καμιά ματιά, αλλά δεν την πιέζω καθόλου και την αφήνω μόνη της να πάρει πρωτοβουλία και να το ανοίξουμε. Το δεν θα ξαναπώ ψέματα το πήραμε από τη βιβλιοθήκη δεν με πολύ ενθουσίασε ούτε και τη μικρή,  ενώ το Σιγά Αϊ-Βασίλη, είναι μέσα στο πνεύμα των ημερών (…), βασικά κάθε μήνα διαβάζουμε και από ένα Χριστουγεννιάτικο βιβλίο και ακούμε τον Μικρό Τυμπανιστή και την Άγια Νύχτα, να υποθέσω ότι τα Χριστούγεννα θα περάσουν φυσιολογικά σαν μια οποιαδήποτε άλλη μέρα.

Advertisements