Ετικέτες

sΉταν ένα περίεργο βράδυ χθες. Περίεργα βέβαια ήταν τα περισσότερα βράδια από τότε που γεννήθηκε η Χριστίνα-που- αγαπούσε-τον-απορροφητήρα και με τον τρόπο τους εντελώς διαφορετικά από τα προηγούμενα της ζωής μου. Ποτέ δεν ήμουν πρωινός τύπος και αυτό το ξέρουν όλοι. Το κακό με αυτούς που δεν είναι πρωινοί τύποι είναι ότι οι της αντίπερα όχθης τους έχουν για τεμπέληδες και ακάματες ενώ κάνουν πλάκα μαζί τους μόλις δούν το πρησμένο τους πρόσωπο στη δουλειά και τα αλλεπάλληα χασμουρητά να μην έχουν σταματημό. Κάνουν πλάκα και στο τηλέφωνο με πνιχτά γελάκια, βραχνιασμένη ή σε ξύπνησα; Σκασίλα μας. Είναι οι ευγενικοί της παρέας που λένε όχι, είμαι και εγώ που λέω ναι γιατί βασικά μόλις ανοίξω το μάτι δεν έχω όρεξη, ούτε για δικαιολογίες, ούτε για αστειάκια, βασικά για τίποτα, βασικά με αντιπαθείς. Στην περίπτωση μου λοιπόν, απλά γούσταρα (και γουστάρω) τη νύχτα. Στο σχολείο είχα για ξυπνητήρι την συμμαθήτρια μου, τακ τακ το πατζούρι κάθε πρωί, «θ’αργήσουμε» και δεν ξεχνώ το γλυκό, πάπλωμα το, λατρεμένο.  Δεν ξύπνησα ποτέ πρωί για να διαβάσω για τις πανελλήνιες και έφτανα στο just στην μεσημεριανή εξεταστική στη σχολή. Έχασα και πολλά πρωινά πράγματα που συνέβαινα ενώ εγώ κοιμόμουν γιατί η ζωή όπως όλοι ξέρουμε είναι φτιαγμένη για τους άλλους, τους πρωινούς. Υγεία είναι λένε και όσοι ξενυχτάνε κάπου, κάτι προβληματικό έχουνε στο κεφάλι. Ή τύψεις ή μοναξιά. Καταδικασμένοι στην αρνητίλα είμαστε. Τα βαμπίρ, οι κουκουβάγιες, το σαν το φάντασμα.. Και γίνεσαι μάνα και βλέπεις το συμπάν της νυχτόβιας ζωής σου να γκρεμίζεται και άλλοτε να ξυπνάς από τα αξημέρωτα παρέα με τα απορριμματοφόρα της γειτονιάς, άλλοτε να ξενυχτάς με διαλλείματα ύπνου μέχρι το χάραμα γνωρίζοντας ότι δεν έχει γυρισμό η αϋπνία σου, σε λίγο ξημερώνει μια καινούρια μέρα και πρέπει να είσαι δυνατή, όρθια και κεφάτη και τέλος είσαι τόσο κουρέλι που πιστεύεις ότι όντως νοείται θάνατος από απουσία ύπνου, είσαι στα πρόθυρα. Από εκεί και πέρα κάποια στιγμή στρώνει το πράγμα. Αργά, απογοητευτικά αργά κάποιες φορές. Δεν θα ξεχάσω εκείνον τον μπαμπά με το καρότσι έξω από ταβέρνα, αντάμα να σέρνουμε τα μωρά πάνω κάτω να κοιμηθούν και να είναι η μικρή 13 μηνών και να μου λέει με σαρδόνιο ύφος, υπομονή, εμάς ο γιός μας, ξεκίνησε να κοιμάται σερί τη νύχτα στα 2 1/5, κοντολογίς, ξεροκαταπίνεις και τράβας σπίτι, όταν γίνει τρία έρχεσαι να τελειώσεις την μερίδα με τα παιδάκια.
Πολύ με είχε προβληματίσει αυτός ο τύπος, ο προηγούμενος. Μαχαιριά στην καρδιά ήταν για εκείνο το ανύποπτο  ανοιξιάτικο βράδυ η υποψία ότι μπορεί να γίνω σαν και εκείνους τους γονείς που τόσα χρόνια δεν είχαν απολαύσει ύπνο ανενόχλητο και μακαριστό. Μέχρι που μέτραγα τους μήνες με ημερολόγιο ύπνου. Τώρα τα σκέφτομαι και γελάω, σκάω στα γέλια πιο κυριολεκτικά, όταν έχεις παιδί είναι σαν να έχεις ωρολογιακή βόμβα, τικ τακ, κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία για ξύπνημα. Ή αλλιώς είναι σαν ένα μακροβούτι, βουτάνε τα μωρά κρατώντας την αναπνοή τους κάτω από το νερό και δεν ξέρεις πότε θα θελήσουν να πάρουν ανάσα και να βγουν στην επιφάνεια. Καλά όλοι καταλαβαίνετε ότι είναι ατυχέστατος ο παραλληλισμός, γιατί πολύ απλά αυτή που έκανα το μακροβούτι ήμουν εγώ. Κρατούσα την αναπνοή μου μην τυχόν και ακούσει το φσσς και ανοίξει τα μάτια. Από την άλλη καλύτερα που με έβαλε στο κλίμα και δεν ζούσα το όνειρο του ιδανικού. Και τα έβαλα σε τάξη και τα κατάλαβα. Δεν είναι οι κολικοί, δεν είναι τα δόντια, δεν είναι που κατουριέται πάνω του τα βράδια. Είναι να το θέλει. Να το πάρει απόφαση ρε παιδί μου. Να πει από μέσα του (το παιδί) από σήμερα θα κοιμάμαι όλη τη νύχτα, θα είναι το δώρο στη μαμά και στον μπαμπά. Να θυμηθώ να το ανταλλάξω με ένα φορτηγό σοκολάτες ή ζελεδάκια, άπειρα, ή το μανό της μαμάς, ή να πάρω απαλλαγή από τα μεσημέρια με φασόλια. Ή τελοσπάντων να βρω κάτι άλλο να έχουμε να παίζουμε που να νικάω πάντα, εγώ.
Α ναι έλεγα για χθες το βράδυ. Ακούω μια φωνή που λέει δίπλα μου «μαμά, όταν σου μιλάω να μου απαντάς» κάπου από τα βάθη του ονείρου. Ξυπνάω με βλέφαρο που δεν έχει ανοίξει αλλά κάτι αχνοβλέπει και σπεύδω να δικαιολογηθώ σαν να κοιμήθηκα επάνω στο θρανίο την ώρα της φυσικής. Δεν καταλαβαίνω πως έχει βρεθεί να κοιμάται δίπλα μου. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί, ξέρω μόνο ότι έβλεπα έναν απαίσιο εφιάλτη και χαίρομαι που με ξυπνάει, αλλά δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να βλέπω εγώ εφιάλτη ή εκείνη να ξυπνάει από έναν. Με λίγα λόγια, ήταν το πρώτο της επίσημο κακό όνειρο (γιατί έχει πλάκα που τελευταία μου λέει τα όνειρα, τα καλά που βλέπει και λυσσάω) δεν τσιρίξαμε αλλά αρχίσαμε με κάτι ακατανόητα στην αρχή περί αγάπης για να καταλήξουμε σε βροντερά κλάματα. Εξηγήσεις και επεξηγήσεις, αγκαλιές και φιλιά. Φωταψία λες και είχαμε πρωτοχρονιάτικο πάρτυ, λα λα λα, τι καλά θα είναι αύριο που θα ξυπνήσεις και θα πάμε να ταΐσουμε τις πάπιες, θυμάσαι τις πάπιες, πώς έφαγαν ρε παιδί μου όλο το ψωμί σε 2 λεπτά την άλλη φορά; Με τα πολλά συνέρχεται. Πτώμα, βλέπω στο κινητό την ώρα, 04:45 φεύγω για καρνάγιο, εκείνο το μάτι που τσιμπάει λες και έχεις βάλει μέσα αχινό. Την πέφτουμε αγκαλιά για ύπνο, με αναμμένο φως,  σε λίγο μου γυρνάει και πλάτη γιατί πάει τον ξεχάσαμε τον πόνο μας, και άντε να κοιμηθείς με φως που ακόμα θυμάται η μάνα μου να της λέω μια σταλιά άνθρωπος ‘κλείσε την πόρτα να μην φαίνεται φως’, οπότε τι σημαίνει αυτό; Μπαίνει στο υποσυνείδητο το αναμμένο φως και τσουπ πάνω στον γλυκό τον ύπνο ξυπνάς και σηκώνεσαι να το κλείσεις. Θυμάσαι ότι διψάς, ότι πεινάς, ότι κατουριέσαι, και μετά υπολογίζεις πόσες ώρες σου έμειναν μέχρι να ξαναξυπνήσει και τρέχεις να πέσεις στο μαξιλάρι και να κάνεις μικρές αναπνοές, κοφτές, ακίνητη μη σε πιάσει στα πράσα και γυρίσει πλευρό με ανοιχτά μάτια. «Δεν κοιμάσαι;;» «Κοιμάμαι αγάπη μου!»

(μην κάνεις ποτέ το λάθος και πεις «περιμένω εσένα να κοιμηθείς πρώτα να είμαι ήσυχη» ετοιμάσου α) για εξιστόρηση αυτοσχέδιας ιστορίας φτιαγμένη μέσα σε 30 δεύτερα β) για εξιστόρηση δικιάς της ιστορίας που μπορεί να είναι ατελείωτη και/ή να ξεσηκώσει νέες απορίες επίσης δομημένες με τη μέθοδος της ατελείωτης ερωτοαπόκρισης γ) για τραμπολίνο δ)για τρανζιστοράκι στο αυτί και ακρόαση εκκλησιαστικών ύμνων, τερλέγκα non stop mix και κλασική μουσική με εναλλαγές ταχύτητας φωτός ε) φτιάξιμο τραχανά στ) γέλια μέχρι δακρύων both sides.
*Όλα τα παραπάνω έχουν συμβεί και έχουν αποθηκευτεί σε αρχεία MP4 γιατί ελπίζουμε ότι ήταν μόνο για μια φορά και θέλαμε να τα θυμόμαστε.

Advertisements