Ετικέτες

, ,

–Πόσο τέρμα τέλειο θα ήταν να υπήρχε μια free press εφημερίδα για μαμάδες. Βέβαια θα προοριζόταν μόνο για μαμάδες, αλλά ερχμ δεν είμαστε και λίγες..τέλος πάντων, στο τέρμα τέλειο εκείνο πρωινό στο δρόμο για το μετρό θα άρπαζες μια από αυτές τις εφημερίδες πριν κατέβεις τις κυλιόμενες. Και όπως γυρνάς τα φύλλα ανάμεσα σε καροτσάκια και πιπίλες ίσως και να ξεπεταγόταν κανένα ταινιάκι. Κάπως έτσι και η θεματολογία του μπλόγκ αυτού μπορεί να έχει ένα month in rewind που φυσικά κύριο στόχο έχει την αποκλειστική υπενθύμιση όσων είδα, άκουσα και έκανα τον προηγούμενο μήνα, (δηλαδή αν μιλάμε για μνήμη, δεν μιλάμε για το δυνατό μου σημείο). Γιατί ποιος να νοιάζεται αν είδα το Oblivion τον Ιούλιο και αν έφαγα φαρφάλες με μπρόκολο τον Μάη. Αλλά αφού μιλάμε για personal blog, χοχοχο κάνω ο,τι μου κατέβει 😉 —

Τον Σεπτέμβρη λοιπόν, δεν κατάφερα να τελειώσω κανένα βιβλίο. (ου, τα λεφτά μας πίσω) Πήρα από τη βιβλιοθήκη το Άρωμα του Ονείρου που βασικά έχω στα σκαριά σχεδόν από την εφηβεία μου τσεκαρισμένο στην to do list των βιβλίων που θέλω να διαβάσω αλλά το σύμπαν όλο συνωμοτεί στο να μην τα καταφέρω. Γιατί κάποιος σκέφτηκε ότι θα ήταν φοβερή πλάκα να σκίσει τις 20 πρώτες σελίδες του και οι βιβλιοθηκάριοι συμφώνησαν μαζί του. Τέλειο; Έπιασα στα χέρια μου και τις Διορθώσεις του Φράνζεν (που οι New York Times τον ανέφεραν ως τον νέο Τολστόι) αλλά δυστυχώς η σχέση μας έληξε λίγο πριν την 100η σελίδα, άδοξα και χλιαρά. Τέλος, ξαναέπιασα στα χέρια μου το Μόνολογκ του Χρηστίδη, τον οποίο απλά θα ήθελα να έχω κολλητό.
Και ναι έφτασα το Breaking Bad up to date (ζητωκραυγές), ίδρωσα αλλά τα κατάφερα, βασικά δεν ίδρωσα, ξενύχτησα, αλλά άξιζε τα bitches του. Είδα το The east (μπορούσε και καλύτερα), το Now you see me (όπου ο σκηνοθέτης νόμισε ότι κάνει κλιπάκι και με τρέλανε ) και το Jobs, που αν και δεν είμαι πολύ του bio, είδα έναν καλό Ashton Kutcher και μια υποφερτή ταινία που αν ξέρεις και το αντικείμενο σίγουρα βρίσκεις πιο ενδιαφέρουσα.
Βάζω στο ριπιτ με κίνδυνο να σιχαθώ το Tear από Electric Litany καθημερινά και ακούω το soundtrack από τα Μαλλιά Κουβάρια 200 φορές τη μέρα, που πιάνω τον εαυτό μου να τα τραγουδάει όλα εκ περιτροπής στο φανάρι και ταυτόχρονα φαντασιώνομαι ότι κόβω τα μαλλιά της Ραπουνζελ  από τη ρίζα και της τα βάφω μωβ. Επίσης κάνω εντατικά μαθήματα αποστήθισης έχοντας μπροστά μου τα lyrics από το colors of the wind της Pocahontas γιατί ΠΡΕΠΕΙ να το μάθω, είναι sos,  να το τραγουδάω πριν τον ύπνο (της), ντα ντα επόμενο μάθημα θα είναι η Φραουλίτσα στα Ρώσικα.
Και λίγο πριν την εκπνοή του μήνα πήγαμε με τον φαδερ και Φεστιβάλ Μικρού Μήκους και έφαγα ποπ κορν με όλη την ανφαν γκατε της πόλης που μύριζε αρώματα και τακ τακ τα τακουνάκια. Είχα καιρό να φάω ποπ κορν αστεία αστεία. Είχα καιρό και να βγω, σοβαρά, σοβαρότατα.

ψωμίΈγινα και φουρνάρισσα και φτιάξαμε με τη Χριστίνα ψωμί και τα «άμαθα κρινοδάχτυλα μου» κοκκίνισαν σαν να τα είχα ξεροψήσει στον φούρνο από το ζύμωμα αλλά τόσο μου άρεσε που το δοκίμασα και την επόμενη. Και μεταξύ μας, θα υπάρξουν κι άλλες γιατί η ικανοποίηση του να κάνεις δικό σου ψωμί, μοιάζει με την πρώτη φορά που πιάνεις πλαστελίνες στα χέρια σου και λίγα λες.

Επίσης τον Σεπτέμβριο, ανακάλυψα το παρακάτω βίντεο με μια ψυχολόγο τόσο κουλ και ετοιμόλογη που κάθισα και είδα όλες τις εκπομπές όπου εμφανίζεται, αλλά ειδικά αυτήν με το Οιδιπόδειο την βρήκα εξαιρετική.

*Και μέσα στο πνεύμα αυτό(αν και έχει καιρό που την παρακολουθώ και ίσως χρειάζεται ανάρτηση από μόνη της) ποστάρω και το λινκ με το κανάλι της Maja Toudal η οποία διεγνώσθη σε σχετικά μικρή ηλικία με σύνδρομο Άσπεργκερ. Η κοπέλα αυτή έχει αναρτήσει μια σειρά απο βίντεο στο youtube μιλώντας για την εμπειρία της με τον αυτισμό, από τα πρώιμα παιδικά της χρόνια έως και τα εφηβικά της, είναι Δανή αλλά μιλάει συγκλονιστικά Αγγλικά, γεγονός που οφείλεται εν μέρει σε αυτήν την διαταραχή του αυτιστικού φάσματος (καθώς ο όρος ΣΑ έχει αντικατασταθεί νομίζω στην Αμερική) και θέλει με τον τρόπο αυτό να ενημερώσει αλλά και να στηρίξει ανθρώπους που πάσχουν από Άσπεργκερ. Η ίδια είναι τραγουδίστρια και φοιτήτρια ψυχολογίας και όπως λέει έχει καταφέρει να μιμείται συμπεριφορές ανθρώπων που δεν είναι αυτιστικοί παρατηρώντας τους και αυτό είναι ένας από τους λόγους που όταν την βλέπουν δεν πιστεύουν ότι είναι Aspie. Είναι ένα κορίτσι από το οποίο μπορείς τουλάχιστον να δεις εκ των έσω τι πραγματικά συμβαίνει στο μυαλό και στην καθημερινότητα ενός αυτιστικού παιδιού.

Αυτά για τον μήνα που σε λίγες μέρες λήγει, και που αύριο η Χριστίνα κλείνει την μισή πρώτη επταετία της και γίνεται 3,5 και όχι 9,5 όπως της αρέσει να λέει. Έρχεται ένας πολύ δύσκολος Οκτώβρης τουλάχιστον θα βλέπω τη φωτογραφία του ψωμιού και θα χαίρομαι (σ.σ. και θα ξεροκαταπίνω).

Advertisements