Ετικέτες

Πριν ξεκινήσει αυτή η φάση της ζωής μου έπλεα στα νερά της άγνοιας. Όχι μόνο δεν είχα ιδέα για το τι με περιμένει αλλά πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά με έναν μαγικό τρόπο, σαν να με έχω μπροστά μου περήφανο φουσκωμένο διάνο, ότι το μωρό θα κλαίει και θα το κοιτάω με σταθερό βλέμμα γεμάτο αγάπη και αγιοσύνη λέγοντας του «μην κλαίς καλό μου», και εκείνο θα σταματάει ακαριαία. Τόσο θολό ήταν το τοπίο της μητρότητας που το παρομοιάζω με μια πόρτα που άνοιξα και αντί για δωμάτιο βρέθηκα στο κενό να πηδάω καταμεσής του Ειρηνικού ωκεανού. Από  must have βιβλία, και  μαμαδοσερφάρισμα άλλο τίποτα. Όμως συνειδητοποίησα αργότερα ότι ή ήμουν κραυγαλέα τυχερή ή προστάτευσα τον εαυτό μου τόσο καλά που η άγνοια κινδύνου με συντρόφευσε και την ευχαριστώ υπέρτατα. Γιατί άλλο να έχεις άγνοια κινδύνου όταν αποφασίζεις να ανέβεις τον Όλυμπο και άλλο να έχεις άγνοια κινδύνου για το αναπόφευκτο. Την γέννα. Ευχαριστώ, ευχαριστώ και χιλιοευχαριστώ την τύχη μου γιατί ο,τι θα είχα διαβάσει ή δει, θα τα είχα πάθει όλα, την ίδια στιγμή και πολλαπλάσια των πιθανοτήτων.
Θήλασα 13 μήνες. Για μένα ήταν ό,τι δυσκολότερο έχω καταφέρει. Επίσης ήταν και ο,τι καλύτερο μου έχει συμβεί. Δύο προτάσεις εντελώς αντίθετες φαινομενικά,  που σε αυτήν την περίπτωση, η μια τρέφει την άλλη. Παρομοίως αδαής, πις οφ κέικ, θα κάνω αυτό που πρέπει να κάνω, θα το κολλήσω στο βυζί και όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Η φύση θα κάνει το θαύμα της. Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω σε τραπεζάκια σαλονιών μελλουσών μαμάδων εγχειρίδια θηλασμού. Απλά εγώ την είδα nature lover girl και πις οφ κέικ όπως είπα. Ευτυχώς, indeed, πήγαν όλα καλά. Αλλά κανείς, δεν μου είχε πει, όχι πως είχα την απαίτηση, τι λούκι είναι ο θηλασμός. Τι θυσία απαιτεί. Τι υπομονή.
Αισθάνομαι λιγάκι ότι οι μαμάδες χωρίζονται σε αυτές που είχαν τα λεγόμενα «εύκολα» μωρά και στις άλλες με τα «πιο απαιτητικά» με ο,τι αυτό συνεπάγεται. (δεν θα πώ δύσκολα γιατί το επίθετο δύσκολο θα πρέπει να μένει πολύ μακριά από τη λέξη,  μωρό). Κατά τον ίδιο τρόπο υπάρχουν μαμάδες στις οποίες οι θηλασμός ήρθε εύκολα και αβίαστα στο πιάτο και άλλες που δυσκολεύτηκαν αρκετά και ίσως δεν τα κατάφεραν. Επειδή έχουν γραφτεί άπειρες αράδες για τον θηλασμό δεν θα πω αυτά που ειδικοί έχουν πει καλύτερα αλλά και γυναίκες με μεγαλύτερη εμπειρία και γνώση έχουν μοιραστεί. Για μένα λοιπόν, χωρίς να αξιώνω σε καμία περίπτωση την ταμπέλα της μάνας θυσίας, ο θηλασμός ήταν δοκιμασία δυνάμεων. Σκεφτόμουν να τα παρατήσω από τους πρώτους τρείς μήνες. Είχα ένα μωρό που ήταν από τις περιπτώσεις που αντί για teddy bear βολευόταν με το στήθος, θήλαζα ενώ κοιμόμουν, θήλαζα παντού, ανοιχτό το μαγαζί 24/7. Έτσι πρέπει να είναι, υποθέτω.  Εκείνοι οι 13 μήνες ήταν λες και ήμουν πολεμίστρια. Ξέρω, ξέρω, έκανα το προφανές, αλλά δεν γέννησα σε χωράφι την ώρα που όργωνα και ας σταματήσει λιγάκι αυτός ο στόμφος. Για το δικό μου το σώμα και το μυαλό όλο αυτό ήταν τρομερά συνειδητοποιημένο και είχε μέσα του μια τρομερή δόση μαχητικότητας. Και γκρίνιαξα, και έκλαψα και κουράστηκα και την εκλιπαρούσα να κοιμηθεί περισσότερο από τρείς ώρες σερί , και ήξερα ότι δεν μπορώ να λείψω παραπάνω από δίωρο μακριά της και τόσους μήνες έβλεπα κάθε μέρα το ξημέρωμα από το παράθυρο και η αϋπνία αναδυόταν απο όλα μου τα κύτταρα. Απλά δεν μου ήρθε εύκολο αυτό το φυσιολογικό, αυτό το «τώρα έγινες μάνα τι περίμενες;» για την δικιά μου ιδιοσυγκρασία ήταν μονοπάτι ζόρικο και ο άμεσα ενδιαφερόμενος είχε πολλά κουμπιά που έπρεπε να ανακαλύψω ταχέως και αποτελεσματικά.
Και σίγουρα, για το δικό μου το πλάνο, σταμάτησα νωρίτερα από ο,τι θα ήθελα.
Αν θα το ξανάκανα; Τις ώρες λοιπόν που δεν έκανα όλα τα παραπάνω και δεν λιγοψυχούσα, ένιωθα ότι ο κόσμος μου ανήκει. Αυτό το όπλο δεν το είχα φανταστεί ποτέ. Το να θρέφεις έναν άλλον άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να ζήσει μόνο μέσα από εσένα, δεν πίνει τίποτε άλλο, δεν τρώει τίποτε άλλο, δεν ξέρει πως είναι, και όταν μαθαίνει πως είναι το αλλιώτικο και πάλι φωλιάζει μέσα σου, δεν έχει λόγια. Δεν έχω ιδέα πως θα ήταν η σχέση μου με τη Χριστίνα αν δεν είχαμε αυτήν την πορεία, που σαν νοητό νήμα μας ενώνει. Ενδεχομένως να μην είχε καμία διαφορά. Όταν όμως έχεις τη γνώση, δεν μπορείς να σκεφτείς πέρα από αυτήν την εξίσωση. Ο θηλασμός ήταν ότι πιο συγκλονιστικό βίωσα γιατί ήταν κάτι που δεν είχα παρόμοιο μέτρο σύγκρισης για να θεωρήσω θαυμαστό, ήταν από μόνο του ΑΥΤΟ. Δεν θα γράψω παραπάνω για το συναισθηματικός μέρος, γιατί με ξεπερνάει σε τέτοιο βαθμό που νιώθω ότι θέλω να κρατήσω αυτό το κομμάτι μέσα μου όσο πιο ανέγγιχτο μπορώ. Αυτή η πράξη, συναισθηματικά βρίσκεται σε ένα κουτάκι που χωράει μόνο δύο, χωρίς λόγια. Αλλά να, αν θέλει κάποιος να ξέρει πόσο αξίζει, να ξέρει ότι δεν μπαίνει σε ζυγαριά, δεν μετριέται, δεν ανταλλάσσεται. Όμως αν δεν τα κατάφερνα δεν θα ένιωθα λιγότερη, ούτε ανεπαρκής. Τώρα πια το ξέρω αυτό. Γιατί η αγάπη είναι αγάπη έτσι η αλλιώς. Πάντα έτσι θα είναι. Χτίζεται μέσα στο κάθε μέρα. δεν χρειάζονται μεγάλες θυσίες και ολονύκτιες ανηφόρες για να το αποδείξεις. Η αγάπη βρίσκεται στα πιο μικρά, στο γάλα που θα της δώσεις από το στήθος, στο γάλα που θα της ζεστάνεις στο μπρίκι, ίδια μάτια κοιτάνε.

Advertisements