Ετικέτες

Θυμάμαι την θεία μου να λέει ότι με την ξαδέρφη μου αναγκάστηκε να ξαναπάει σχολείο και αυτή. Να μάθει ιστορία, γεωγραφία και φυσική και ακόμα και αν τα ήξερε  να τα ξαναθυμηθεί και ακόμα και αν δεν τα ήξερε, σαν κάποιο κακός στρόβιλος του κάρμα να την έβαζε κάτω στο σκαμνί να μάθει απ’εξω όρη και βουνά, συμφωνίες και συνθήκες και χημικά σύμβολα. Την θυμάμαι στις εξετάσεις να βγαίνει από το δωμάτιο της κόρης της με μαύρους κύκλους και ανακατεμένα μαλλιά λες και μόλις είχε συνέλθει από σώμα με σώμα πάλη θηρίων. Αλλά για αυτήν έτσι ήταν. Έβαζε το κεφάλι κάτω και τα μάθαινε εκείνη για να σημειώσει στην κόρη της τα sos. Της έλεγε ότι δεν έχει νόημα όλο αυτό και ότι αν είναι έτσι να πάει εκείνη να δώσει εξετάσεις αντ’ αυτής. Αλλά εκείνη με νωχελικό και βαριεστημένο ύφος, χωρίς ιδιαίτερο άγχος, μόνο αυτό της ντροπής που επισκίαζε όλες εκείνες τις φορές που ήταν να πει μάθημα και δήλωνε άγνοια μπροστά σε όλη  την τάξη, μόνο αυτό θυμάται από όλα τις τα σχολικά χρόνια. Άλλοι θυμούνται το σχολείο με νοσταλγία και λένε ιστορίες που στάζουν απερίγραπτη λαχτάρα και άλλοι με το άκουσμα και μόνο της λέξης αρχίζουν τα κοσμητικά. Για τον καθηγητή στην Β’ γυμνασίου που έριχνε αβέρτα αποβολές, για τον άλλον που τους “άφηνε” όλους με εξαίρεση την προτεζέ κόρη του διευθυντή, για όλες εκείνες τις φορές που ίδρωναν μήπως και ο μαθηματικός τσιρίξει το επίθετο τους στην καθημερινή εξέταση και για εκείνην την μαθητική gang που τους πετούσε τις τσάντες από το παράθυρο. Το σχολείο είναι μια σειρά τεστ, γνώσεων, συμπεριφορών και κοινωνικότητας. Βαθμοθηρίες και πρωτιές, αγώνες δρόμου για την διάκριση, απογοητεύσεις, παραιτήσεις και αναβολές. Και όλοι εκείνοι που δεν το γούσταραν και είναι ανάμεσα μας χωρίς αυτό να έχει φανεί, είναι γιατί ξέρανε ότι το σχολείο όπως είναι σήμερα και όπως ήταν και πριν από 15 χρόνια, σου δίνει ένα τόσο μικρό ποσοστό όλων όσων είναι ουσιαστικά χρήσιμα για αργότερα και όσων στην πραγματικότητα θα αφομοιωθούν από το παιδικό και εφηβικό μυαλό σου. Και όποιος από τους δασκάλους σου σου μάθει αυτή τη μαγική ιδιότητα της κριτικής σκέψης, μόνο αυτός θα αποτυπωθεί τόσο γερά μέσα σου που θα τον θυμάσαι για πάντα.
Είναι που σε λίγα χρόνια θα πρέπει να το ξαναπεράσω και με πιάνει τρόμος. Τι θα κάνεις αν θα αναγκαστείς να τραβάς τα παπλώματα κάθε πρωί και να ακούς  από κάτω ‘άσε με ρε μάνα να κοιμηθώ’, και εσύ θα τρως τα νύχια σου και θα σε λούζει κρύος ιδρώτας πως θα αντιδράσεις και κυρίως,  τι θα απογίνει… Μπα, δεν μου αρέσει το σενάριο της μάνας σε απόγνωση με αφορμή το σχολείο. Προτιμώ να φαντάζομαι ότι θα κάνει φιλίες που θα κρατήσουν μέχρι η δικιά της κόρη να πάει σχολείο, ότι θα μάθει τι σημαίνει τελευταίο θρανίο και king size lacta κάτω από αυτό και την μαγκιά να βλέπει πέρα και πάνω από τις θλιβερές αίθουσες και τα βαριεστημένα χασμουρητά. Και ο τρόμος δεν είναι για εκείνην, για μένα είναι που μια φορά μου ήταν αρκετή. Και η Κυριακή πάντα είναι bloody Sunday.

Advertisements