Ετικέτες

Είχαμε την ιδέα την ημέρα που γέννησα, να αγοράσουμε την Κυριακάτικη εφημερίδα που κυκλοφορούσε εκείνη την ημέρα, για να έχει λέει η Χριστίνα αναμνηστικό, να διαβάζει τι συνέβη στον κόσμο την ημέρα των γενεθλίων της. Και σκέφτομαι ότι περισσότερο θα μας ευγνωμονεί όχι για το άχρηστο τελικά του πράγματος, της πληροφορίας δηλαδή που μπορεί στην τελική να γκουγκλάρει και να βρει κάπου εκεί στα 2030, αλλά για το ρετρό της υπόθεσης ,που θα έχει στα χέρια της μια εφημερίδα. Άγνωστο αν θα υφίσταται εφημερίδα σε έντυπη μορφή τότε και άγνωστο αν θα μας ευγνωμονεί επίσης. Αλλά η κόρη μου πόσο ρετρό είναι ήδη όταν βλέπει ροζ πάνθηρα. Που αυτά τα κινούμενα σχέδια ήταν ρετρό ήδη στα ‘80s. Και γελάει, με το άλαλο ροζ, αιλουροειδές  που σιδερώνεται μόνο του, μπαίνει στο πλυντήριο, τον πυροβολεί εκείνη η άσπρη φιγούρα με τη μορφή κοντοπίθαρου υδραυλικού με το σχεδόν χιτλερικό μουστάκι που καθόλου δεν θυμίζει τον Πίτερ Σέλλερς, μια σχιζοφρενής κατάσταση  ενός ήρωα γκαφατζή και αφελή αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά ευφυή, κι όμως πόσο τον γουστάραμε κι εμείς μικρά. Αλλά καλύτερα από το να βλέπει όλη εκείνη τη σαβούρα από επιλογές που έχουν τα παιδιά, I guess..Πραγματικά είναι σαν να τα θεωρούν ανεγκέφαλα ή ακόμα χειρότερα να  θέλουν να τα κάνουν ανεγκέφαλα. Και ίσως η αγορίστικη φουρνιά κινουμένων σχεδίων είναι κάπως περισσότερο χάλια από ο,τι η κοριτσίστικη αλλά ειλικρινά δεν ξέρω ποιο παίρνει το βραβείο αηδίας. Τα γκορμίτι ή η Μπάρμπι πριγκίπισσα που νομίζεις ότι προετοιμάζουν τις μικρές παιδούλες κατευθείαν για το  Μπάκιγχαμ το λιγότερο γιατί το σκαλοπάτι πιο κάτω είναι να γίνουν Πόνυ. Έχω πήξει στη μοναρχία, στα πριγκιπάτα και στην καταπίεση της τιάρας …Στην άλλη πλευρά όμως βρίσκεις και διαμάντια, κυρίως στο σινεμά. Όπως εκείνο το Mary and Max, που απευθύνεται σίγουρα σε μεγαλύτερα παιδιά, και που εγώ όταν το είδα χάρηκα για τη μέρα που θα μπορέσω να δείξω ένα τέτοιο animation και στη Χριστίνα.  Η φάση είναι ότι μεγαλώσαμε μάλλον. Και όταν είσαι μικρός δεν βλέπεις ούτε την προχειρότητα ούτε το κιτς. Όταν είσαι μεγάλος όμως την ξεχωρίζεις από μίλια μακριά και ευτυχώς για αυτό και είσαι ο μεγάλος της υπόθεσης, έχεις το διαβατήριο της επιλογής. Αυτό ωστόσο με τον Μίκι ήταν πλήγμα. Κλαψ, σνιφ, λυγμ. Είχα ένα συρτάρι τίγκα σε Μίκι Μάους κι όλο αγόραζα και πρώτα πρώτα τα μύριζα και μετά τα διάβαζα. Ε, αυτό δεν θα το νιώσει η Χριστίνα, τουλάχιστον με τον Μίκι. Θα ξέρει ότι ο Μίκι ζει στο κλαμπχάουζ, και δεν θα έχει ιδέα ποια είναι η Λιμνούπολη.

Advertisements