Ετικέτες

MatroshkaΤακτοποιείσαι μια χαρά. Μόλις το κλειδί μπει στην πόρτα. Βγάζεις βιαστικά τα παπούτσια, προσέχεις που πατάς, αφήνεις τη σακούλα του σουπερ μαρκετ στο πάτωμα, γιατί την είχες αφήσει πριν στον δρόμο για να ανοίξεις το πορτ μπαγκαζ, ο πάγκος της κουζίνας να μείνει καθαρός, θα βάλω το ψωμί επάνω.

Ξεχνάς που μένεις, τον επαίτη έξω από το μετρό, την πορεία που συνάντησες στην επιστροφή, την ουρά στην εφορία,  το κοριτσάκι με το μουτζουρωμένο πρόσωπο στη στάση του λεωφορείου λίγο πιο εκεί να τραβάει μια μακριά φούστα.

Βουτάς στα φιλιά, στις πλεξούδες, στα κοκαλάκια. Στο ξέστρωτο κρεβάτι, στα άπλυτα πιάτα, στο σπίτι που δεν μυρίζει φαγητό μεσημέρι. Στα μικρά του κόσμου του μικρού σου. Ξεχνάς τη Συρία.

Αυτό που είσαι εσύ αν κοιτάξεις επάνω από την ταράτσα το βράδυ στα μικρά παράθυρα με τα αναμμένα φώτα, αυτό που είσαι όταν ψηφίζεις, το τελευταίο ψηφίο στο πρωτόκολλο της αίτηση που μόλις συμπλήρωσες, το ψηφίο στο ποσοστό των ανθρώπων που δεν πάνε γυμναστήριο, εκείνος ο αριθμός της στατιστικής, η φοβερή λέξη στατιστική, που λέει ότι ανήκεις στις οικογένειες με τρία μέλη και σε όλα τα κουτάκια από έρευνες, φόρμες και έντυπα τικάρεις το κουτάκι με το παιδί:1

Πόσοι αυτοί τη στιγμή κάνουν το ίδιο με εσένα. Άραγε υπάρχει κάποιος που να φτερνίστηκε αυτό το νανοσεκοντ μαζί σου ή που να είπε τη λέξη άσπρο την ίδια στιγμή με σένα ή να σηκώθηκε τώρα από την καρέκλα; Τις πρωτοχρονιές και στις πανσελήνους ξέρεις ότι εσύ και μαζί σου τόσοι άλλοι μετρούν αντίστροφα εκείνην ακριβώς τη στιγμή ή κοιτάνε τον ουρανό λα λα λα και με πόσους άλλους μαζί έχεις δει τα ίδια επεισόδια από το Breaking bad. (και μετά βλέπεις και πόσοι άνθρωποι είναι αυτή τη στιγμή στο διάστημα, είναι έξι, εσύ όμως είσαι με τους άλλους)

Και αυτό σε κάνει πάλι στατιστική. Αλλά όταν δεν κάθεσαι στον υπολογιστή και κόβεις τα νύχια της, και ασχολείσαι με τα φυτά του μπαλκονιού σου και τη μικρή δικιά σου αράχνη στην γωνία του δωματίου, είναι ξέρεις η δικιά σου αράχνη, και σαν κι εσένα έχει κρυφτεί μέσα στο σπίτι που γίνεται φωλιά, γίνεται φυλακή, γίνεται σπηλιά, γίνεται καταφύγιο, γίνεται παλάτι, γίνεται κόσμος ολόκληρος κόσμος, που είναι ο δικός σου που χωράει σαν μπαμπούσκες τους άλλους κόσμους ή μάλλον βρίσκεται στην προτελευταία μπαμπούσκα, πριν από αυτή την πιο μικρή γιατί  αυτή είσαι εσύ ο ίδιος και κάποτε υπήρχε και μια μικρή σαν φασόλι που ήταν το παιδί σου. Αλλά εκείνη η μικρή σίγουρα είσαι εσύ που καταλαβαίνεις λίγο λίγο τον κόσμο. Πρώτα εσένα, μετά το σπίτι και τους ανθρώπους σου, μετά την πόλη, ύστερα τη χώρα και ίσως το συμπαντικό χώρο με τους γαλαξίες και τα κβάζαρ. Τον Θεό.

Πάντως είσαι εσύ. Προσπαθείς  να γαληνέψεις μαθαίνοντας τον εαυτό σου, συνηθίζοντας τον, είναι το φιλαράκι σου, και το σώμα σου αν μπορείς να το αγκαλιάζεις σίγουρα θέλει αγάπη από εσένα, άσε τους άλλους να κάνουν τη δουλειά τους και εσύ την δικιά σου. Και αν δεν σε αγαπούν για ο,τι είσαι, μάθε πως εσύ αγαπάς αυτή τη μικρή μπαμπούσκα γιατί ο,τι κι αν κάνεις, όσες πλαστικές, όσα φτιασίδια, όσα ψέματα και αν πεις ποτέ δεν θα τα πιστέψει αυτή η μπαμπούσκα. Είσαι εσύ από πάντα και για πάντα, μια φορά στον κόσμο και ποτέ ξανά.

Advertisements