Ετικέτες

,

Πολιτική, θρησκεία, κοινωνικά ζητήματα ακόμα και καθημερινής φύσης έχουν την δυναμική να προκαλέσουν όχι μόνο αντικρουόμενες απόψεις με ανθρώπους να χωρίζονται σε αντίπαλα στρατόπεδα αλλά και συγκρούσεις βίαιες, δριμείς και καταστροφικές.  Οκ αυτό το ξέρουμε, παλιό χόμπι, τώρα το εξασκεί και η δικιά μας γενιά, αυτό που στρεφόμαστε ενάντια, σχεδόν κατασπαράζοντας, τον άλλον.
Αυτό που δεν ήξερα και έμαθα όταν έμεινα έγκυος είναι ότι υπάρχει ακόμα ένα battlefield, αυτό του ετοιμάζομαι να γίνω γονιός και του έχω παιδί.
Όχι δεν πρόκειται να αναφερθώ στις «πολεμικές» συρράξεις μεταξύ μανάδων. Εκεί την χάνω την μπάλα κάθε φορά που αποπειρώμαι να αντιληφθώ το νόημα των λέξεων, ή τέλος πάντων το νόημα των λεγομένων μιας μαμάς που το κεφάλι της είναι τελείως διαφορετικό από το δικό μου. Συνήθως το πιο συγκροτημένο που μπορώ να κάνω είναι να μπω στη θέση της ή τουλάχιστον να επιδείξω κατανόηση. Λέγεται διαφορετικότητα, αλλά όταν τα θέματα είναι τόσο λεπτά όσο τα παιδιά μας καμιά φορά οι κόκκινες περιοχές που «καταπατώνται» μας κάνουν, so tiny little.. ευέξαπτες.
Αναφέρομαι στο πεδίο, είμαι έγκυος, δεν ξέρω τίποτα,  και θέλω να μάθω. Εκεί λοιπόν αρχίζει ένας αγώνας δρόμου, μια προσπάθεια να καταλάβεις τι μπορείς να κάνεις και τι όχι, τι πρέπει να κάνεις και τι όχι, τι οφείλεις να κάνεις και τι όχι, που στην τελική είναι το ίδιο πράγμα για μια έγκυο.
Μπορεί μια έγκυος να φοράει ψηλά τακούνια; Να παίρνει ασβέστιο ή όχι; Να πετάει με αεροπλάνο; Να δουλεύει μέχρι τη μέρα που θα γεννήσει ή να κάτσει σπίτι από τον 8ο; Να γεννήσω φυσιολογικά ή με καισαρική; Να θηλάσω ή το πρωτόγαλα καλύπτει το παιδί μου εφόρου ζωής. Να το βλέπω κάθε μήνα στον υπέρηχο ή είναι υπερβολικό; Έως ότου λύσεις τις απορίες σου μάλλον έχεις γεννήσει.
Και  γεννάς και αρχίζει το δεύτερο πανηγύρι που λέγεται γνώμες παιδιάτρων. Να πίνει το παιδί γάλα αγελάδος και από ποιόν μήνα και έπειτα;  Να χρησιμοποιήσω στράτα ή θα στραβώσουν τα πόδια του; Να του μάθω την πιπίλα ή θα στραβώσουν τα δόντια του; Τι πρέπει να κάνω όταν έχει κολικούς; Πότε πρέπει να φάει το πρώτο του αυγό. Να κάνουμε όλα τα εμβόλια ή μερικά δεν είναι αναγκαία; Ή τέλος πάντων τι γίνεται με τα εμβόλια έτσι κι αλλιώς; Μήπως να μην κάνουμε καθόλου; To κρεσέντο συνεχίζεται μέχρι περίπου να πάει δημοτικό. (λέω πως όχι, παρακαλάω κάπως)
Και πάμε στην αβυσσαλέα αυτή επιστήμη που αγαπώ και σέβομαι την ψυχολογία. Εκεί, σηκώνω τα χέρια και το δεξί μου πόδι ψηλά. Είναι καλύτερο το παιδί να κοιμάται με τους γονείς του ή στο κρεβάτι του; Dr. Sears και attachment parenting ή Ferber και cry it out (Just minefield). Πως ακριβώς πρέπει να αντιδρούμε στα tantrums;  Να δοκιμάσω τα time-outs ή του κάνουν κακό; Να έχει μεταβατικό αντικείμενο στο κρεβάτι ή όχι; Να αρχίσω να του μαθαίνω να διαβάζει από τα 4 ή είναι πολύ νωρίς; Να το μεγαλώσει ο Baloo στο δάσος ή μπορώ να το κάνω;

rabbit hole
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι :
1.    Σίγουρα κάποια πράγματα είναι θέμα επιλογών. Ο καθένας παίρνει αποφάσεις και συμπεριφέρεται βάση του ενστίκτου του, των προσλαμβανουσών του  και βάση της προσωπικότητας του παιδιού του (το πόσο διαφορετικό είναι το κάθε παιδί απορώ γιατί δεν είναι η νούμερο ένα συμβουλή που θα έπρεπε να δίνει ένας παιδίατρος στην πρώτη επίσκεψη στο μαιευτήριο, το ότι είσαι κάποτε μικρότερος από έναν ενήλικα δεν σε αποκλείει από το να συμπεριλαμβάνεσαι στο ανθρώπινο είδος. Όσο διαφορετική είμαι με τον φίλο μου ή με τον γείτονα μου, άλλο τόσο διαφορετικό είναι το παιδί μου, με το παιδί της ξαδέρφης μου.)
2.    Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως είναι δυνατόν επιστήμονες, όπως παιδίατροι και ψυχολόγοι δεν μπορούν να καταλήξουν σε μια κοινή γραμμή του τι είναι ωφέλιμο και τι όχι. Του τι πολύ απλά είναι καλό για τα παιδιά και τι τους κάνει κακό. Τι μπορεί να δεχτεί ήπια ο οργανισμός τους και τι μπορεί να τους κάνει βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα κακό. Και ακόμα πιο σοβαρά τι μπορεί να τους κάνει ανεπανόρθωτο κακό στην νοητική και σωματική τους ανάπτυξη.  Συμφέροντα; Διαφορετικές σχολές; Η επιστήμη εξελίσσεται διαρκώς και τα πειράματα και οι μελέτες αυτοαναιρούνται  συνεχώς; Όλα αυτά υποθέτω. Μα το γεγονός ότι μιλάμε για τόσο μικρά παιδιά δεν θα έπρεπε να κάνει όλους να πασχίζουν να βρουν τις καλύτερες δυνατές απαντήσεις και να υπερισχύσουν μπροστά σε αυτό που λέγεται, γνώμες; Τι πάει να πει γνώμες; Όταν μιλάμε για ένα μωρό 4 μηνών δεν θα έπρεπε de facto και για όλους να ισχύει το αν πρέπει να κοιμάται ανάσκελα ή μπρούμυτα; Είσαι στο χείλος της τρέλας όταν ψάχνεις για πρώτη φορά παιδίατρο. Επειδή έχω βρεθεί σε διαφορετικές πόλεις και σε διαφορετικούς παιδιάτρους, ένιωσα να βρίσκομαι αντιμέτωπη με διλλήματα που δεν θα έπρεπε να είναι διλλήματα. Αλλά μάλλον θέλει δουλειά πολύ και αυτό το συμπέρασμα ισχύει περισσότερο από ποτέ, σήμερα και εδώ για τα περισσότερα ζητήματα. Άκρη δεν βγαίνει αν έχεις κλειστά τα αυτιά.
3.    Στον ψυχολογικό τομέα και στην διαμόρφωση της προσωπικότητας αντιλαμβάνομαι ότι μπαίνει περισσότερο ο υποκειμενικός παράγοντας. Οι γονείς αποφασίζουν τι τους κάνει και τι όχι και για να το θέσω καλύτερα, το παιδί είναι στο τιμόνι. Εξηγούμαι: Αν έχεις ένα βρέφος το οποίο αισθάνεται καλύτερα όταν δεν το πολύ αγγίζεις δεν μπορείς να το τρελάνεις στην καταπιεστική αγκαλιά. Από την άλλη αν το μωρό ξυπνάει με το κουδούνισμα του τηλεφώνου, κλείνεις το τηλέφωνο. Ναι γιατί δεν νομίζω να έχει προλάβει να κακομάθει στην ησυχία στις 5 εβδομάδες. Ότι δουλεύει σε μένα, πολύ δύσκολα να δουλεύει και σε σένα στις ίδιες ποσότητες και με τον ίδιο τρόπο. Ακόμα και αν μιλάμε για δύο κορίτσια, γεννημένα και τα δύο ημέρα Τετάρτη, κάτω από τον αστερισμό του Κριού, την ίδια χρονιά και στον ίδιο τόπο, α! και από την ίδια μητέρα…
4.    Πιστεύω ακράδαντα ότι ο γονιός μπορεί να θέσει τις βάσης στα πιο ουσιώδη επίπεδα. Ακόμα να επηρεάσει γούστα, προτιμήσεις και συνήθειες. Θέλω να πω πως τα παιδιά δεν είναι ακυβέρνητα καράβια. Μπορούμε να τα καθοδηγήσουμε όχι μόνο στο να διαχωρίσουν το σωστό από το λάθος ή το επικίνδυνο από το ακίνδυνο και έτσι να αναπτύξουν το αξιακό τους υπόβαθρο, αλλά και να υιοθετήσουν κυρίως μέσω της μίμησης τα αγαπημένα μας τραγούδια, το αγαπημένο μας άθλημα ή ακόμα και τον τρόπο που αντιδρούμε όταν θυμώνουμε. Όχι πως πρέπει με το έτσι θέλω να παίζει τένις και να ακούει Minor Project, αλλά όπως και να έχει αν μεγαλώσει μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να μην του αρέσει ο Παντελίδης. Όχι πάντα, αλλά συμβαίνει. Αυτά όλα είναι και ο κυριότερος λόγος που, αν σε νοιάζει, κάνεις αυτές τις προσπάθειες να αλλάξεις και να γίνεις καλύτερος. Και είναι από τις αλλαγές που δεν μετανιώνεις ποτέ.
5.    Όπως το βλέπω, όσο μπερδεμένος και αν καταλήξεις να είσαι εκείνα τα χρόνια της ζωής σου, κάποια μέρα ξεμπερδεύεσαι και αφήνεσαι. Το ψάχνεις, αλλά τόσο όσο. Έχεις ρεγουλάρει, έχεις περάσει τις πρώτες τρικυμίες, έχεις αράξει, έχει μεγαλώσει. Δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί. Ούτε καν. Φαντάζομαι όμως ότι αυτό που θα ξέρω πάντα για σίγουρο και αναμφισβήτητο είναι ότι πρέπει να γεμίζω τη δεξαμενή. Αυτή τη δεξαμενή που γεμίζει με αγάπη. Όσο την γεμίζεις δεν στερεύει ποτέ. Και όταν πάει να ξεχειλίσει μπορεί να δίνει και αλλού. Και όλο αναβλύζει. Όσο δίνεις αναβλύζει. Να μην ξεχνάω να φουλάρω, λοιπόν. Αυτό δεν χωράει δεύτερες γνώμες.

Advertisements