Βουτηγμένο βουνό μέσα στο Βόρειο Αιγαίο. Και μόνο ο όγκος του σε προδιαθέτει για κάτι ακαριαίο και ανεπίστρεπτο. Που θα σου συμβεί.

Σαμοθράκη

Σαμοθράκη, όπως τη βλέπεις απο το καράβι

Ή θα την λατρέψεις ή θα την μισήσεις.
Δεν είχα την επιλογή να την μισήσω. Ήμουν τόσο μικρή όταν οι γονείς μου αποφάσισαν πως εκεί θα είναι το δεύτερο σπίτι μας, οι «αέρηδες», που την επιλογή την έκαναν εκείνοι για μένα. Δεν αποποιούμαι την ευθύνη. Θα μπορούσα καθώς περνάνε τα χρόνια να την αποτινάξω από πάνω μου. Να την βλέπω σαν μια παλιά σχέση η οποία ξέφτισε. Δεν συνέβη ποτέ.

αέρηδες

αέρηδες

IMG_3790

Δεν μπορώ να μιλήσω έξω από αυτήν, σαν να πήγα μια φορά και να ενθουσιάστηκα, σαν να πήγα διακοπές ένα καλοκαίρι και οι εντυπώσεις μου να είναι οι καλύτερες. Δεν ξέρω πως είναι να πηγαίνεις διακοπές σε αυτό το νησί. Δεν ξέρω να πω για δωμάτια, τιμές, χιλιόμετρα, το καλύτερο σουβλάκι, το καλύτερο μπαράκι ή που έχει ΑΤΜ. Μόλις πέρυσι ανακάλυψα την παιδική χαρά της Καμαριώτισσας λόγω Χριστίνας.
Μόνο αν έχεις πάει στη Σαμοθράκη θα μπορέσεις να καταλάβεις ακριβώς τι σημαίνει αυτό το νησί. Οπότε οι ταξιδιωτικοί οδηγοί είναι μάλλον άχρηστοι. Πολλές φορές το όνομα της φέρνει στο μυαλό την χίπικη εκδοχή των διακοπών. Αιώρα στις Βάθρες, πετρογκάζ δίπλα στα βράχια, ίσως μια κιθάρα και οι μέρες να κυλούν αργά σαν να σταμάτησαν όλα τα ρολόγια του κόσμου κάπου μεταξύ πρώτης και δεύτερης Βάθρας.

Βάθρες

Βάθρες

Βάθρες

Βάθρες και σχοινί για βουτιά

Τις ανεβαίναμε με την αδερφή μου, κάθε χρόνο, ίσως και κάθε μέρα. Όσο και αν ο Πλάτανος πριν από τα Θέρμα ήταν το σημείο που απλώναμε τις πετσέτες για να κολυμπήσουμε χωρίς πλαστικό παπουτσάκι, μόνο με ένα φουσκωτό στρώμα, όσο κι αν η Παχιά άμμος φάνταζε δελεαστική μετά από 4-5 μέρες βάδην στις μεγάλες πέτρες των ακρογιαλιών του νησιού, ήταν σαν να μας τραβούσε σαν μαγνήτης το παγωμένο νερό στις Βάθρες και ο καταρράκτης του Φονιά. Σαν τα κατσίκια και εμείς ξεχυνόμασταν μέχρι όσο αντέχαμε.
Την ζήσαμε σχεδόν ξεχασμένη. Σαν ένα νησί που ήταν μόνο για εμάς. Τότε που μαζεύαμε ρίγανη εκεί που έσκαγε το κύμα, πηγαίναμε βόλτα μαζί με τα κατσίκια την ώρα που ο ήλιος βουτούσε πίσω από τη Θάσο, βλέπαμε την πανσέληνο να κρέμεται επάνω από το Φεγγάρι και κάπου καπου μακριά τα κουδούνια από τα ζωντανά μαζί με τα τζιτζίκια να φέρνουν στα αυτιά μας τους μοναδικούς ήχους σε απόσταση χιλιομέτρων. Τότε που τρώγαμε αχλάδια και σύκα από τα δέντρα και ήταν σαν να είμαστε κλεισμένες μέσα σε έναν πίνακα ζωγραφικής του Λύτρα. Μόνες μας, ίχνος από άνθρωπο, όπου και αν κοιτούσες. Μόνο κανένας βοσκός γυρόφερνε και κρυφοκοιτούσε, από περιέργεια. Την ζήσαμε πολύ, και μας αγάπησε πολύ κι εκείνη, είμαι σίγουρη. Ή θα σε χωνέψει ή θα σε ξεβράσει έτσι κι αλλιώς.

Ηλιοβασίλεμα

Ηλιοβασίλεμα πάνω απο τη Θάσο

Τρώγαμε ρυζόγαλο στα Θέρμα, ένα καφενείο όλο κι όλο εκεί. Τώρα πια γεμίζει τα βράδια, κοιτάω τον κόσμο και μοιάζω με τουρίστας. Δεν έκατσα ποτέ εκεί με την παρέα μου. Δεν πήγα ποτέ στο Dance festival αν και είχα τύχει έναν ‘τρελό’ τύπο να κάνει ωτοστόπ και να μιλάει λες και το είχε σκάσει από ένα παράλληλο σύμπαν.  Ήταν το μέρος που γινόμουν παιδί, έφηβη, που έψαχνα για καινούρια μπρατσάκια, που πήγαινα νωρίς για ύπνο, που διάβαζα βιβλία στην αιώρα στο κτήμα, έγραφα ημερολόγιο, ζωγράφιζα δελφίνια στη γούρνα που είχε φτιάξει ο μπαμπάς για να πλατσουρίζουμε και τη λέγαμε πισίνα, -ουδέποτε γούρνα!-, ασβέστωνα, και δεν έβλεπα τηλεόραση ούτε άκουγα ραδιόφωνο για έναν μήνα.

Κήποι

Κήποι

DSC04141 DSC04152
Στη χώρα δεν υπήρχαν μαγαζιά, ίσως μόνο ένα. (Στην Καμαριώτισσα υπήρχε μόνο η ντίσκο Rebel-ιδιοκτησία του μετέπειτα νονού της αδερφή μου-, πίστα, shiny disco ball,  χτιστά καναπεδάκι με μαξιλάρια, η πρώτη μυρωδιά στυμμένου πορτοκαλιού ανακατεμένη με αλκοόλ,  η ανάμνηση που μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που θα μυρίσω στυμμένο πορτοκάλι σε χώρο που πίνουν αλκοόλ.)Ξαφνικά άρχισαν να ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο, μπαράκια, μικρά όμορφα μαγαζάκια με χειροποίητα ενθύμια και αξεσουάρ. Τώρα είναι αλλιώς, καταλαβαίνεις ότι το νησί εκτιμήθηκε. Με θλίβει όμως. Γιατί; Γιατί το ψωμί από τον φούρνο στη χώρα δεν είναι όπως παλιά. Γιατί το κατσικάκι στη Σωτέρα δεν έχει καμία σχέση με τις νύχτες που φοράγαμε ζακέτα και βάζαμε καρπούζια στο ποτάμι να κρυώσουν.

Χώρα

Χώρα

Χώρα

Χώρα, κάστρο

Χώρα, μνημείο για το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης

Χώρα, μνημείο για το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης

Ψηλά, στην Παναγιά την Κρεμιώτισσα κατάλαβα ότι είμαι έγκυος. Ήμουν κάτι λιγότερο από δύο εβδομάδων. Παραμένει μυστήριο για μένα το πώς έγινε αυτή η ανακάλυψη.

Παναγιά Κρεμιώτισσα

Παναγιά Κρεμιώτισσα

Παχιά άμμος

Παχιά άμμος, θέα απο Παναγιά Κρεμιώτισσα

Παχιά άμμος

Παχιά άμμος, θέα απο Παναγιά Κρεμιώτισσα

Μαρία

Μαρία με «αφέλεια»

Η Παλαιάπολη είναι ο αρχαιολογικός χώρος της Σαμοθράκης.
Ο τόπος βρυχάται. Η ενέργεια του νησιού, που σε πάει πίσω στα Καβείρια μυστήρια, τα πιο γνωστά μαζί με τα Ελευσίνια, είναι απόκοσμα επιβλητική, και δένει τόσο με το τοπίο που δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις. Τα πιο παράξενα πράγματα λέγονται για αυτή, τόσοι μύθοι και τόσες δοξασίες. Γι αυτό είναι τόσο διαφορετικό αυτό το μέρος. Είναι από παντού αλλιώς.
Δεν ήθελα να βλέπω  τη νίκη της Σαμοθράκης από παιδί. Από τότε δηλαδή που μου είπαν ότι αυτή εδώ είναι η ψεύτικη.
Δεν υπάρχει τόση ομορφιά σε άγαλμα.
Αν πας ποτέ, μην φύγεις πριν να δεις την Παλαιάπολη με το ιερό των μεγάλων θεών και τον μυστήριο θόλο της Αρσινόης, απόγευμα, μόνο, κοντά στο ηλιοβασίλεμα.

Τώρα πια το σπίτι δεν ανήκει σε εμάς. Καλοδεχούμενη πάντα, αλλά σαν επισκέπτης. Πώς να το χωρέσει το μυαλό αυτό;
Είναι σαν να εξοστρακίστηκα, σαν να με έστειλαν εξορία. Γιατί δεν μπορώ να την δω σαν τουρίστρια, γιατί αυτό είναι το νησί μου. Όλοι ψάχνουν το νησί που θα γίνει το νησί τους. Βλέπεις από εδώ κι από εκεί έντυπα, ιντερνετικά περιοδικά, άνθρωποι να μιλούν ο καθένας για το νησί που έμελλε να γίνει το καταφύγιο τους, να δεθούν τόσο μαζί του, που να γίνει αυτή η σχέση σχεδόν μονογαμική. Εμένα αυτό είναι το νησί μου. Αυτή η ίδια κτητικότητα που έχουν τα παιδιά. (Η αδερφή μου μικρό κοριτσάκι έλεγε το «Αρσινόη», το καράβι, δικό της, αυτό το δέσιμο είχαμε με αυτήν.)  Όχι μόνο γιατί κατέληξα ότι αγαπώ το πεύκο και τον πλάτανο που καθρεφτίζεται στη θάλασσα λίγο πιο πολύ από το ξωκλήσι που αγναντεύει τις Κυκλάδες αλλά γιατί δεν θέλω να μπορώ να κάνω αλλιώς.ηλιοβασίλεμα

Advertisements