Τα πράγματα που εντυπωσιάζουν ένα μικρό παιδί διαφέρουν σημαντικά από τα πράγματα που εντυπωσιάζουν έναν ενήλικα. Όπως για παράδειγμα μια τσίχλα πατημένη στο πεζοδρόμιο ή πως γίνεται κάποιος να ντυθεί στα καρναβάλια ντουζιέρα ή ακόμα πως γίνεται να μην πέφτεις όταν είσαι μέσα στη θάλασσα, δεν βλέπεις ότι από κάτω έχει ολόκληρο κενό;. Θαυμάζει, σιωπά για μερικά δευτερόλεπτα και μετά ξεκινά τις βομβαρδιστικές ερωτήσεις γεμάτες δίψα να αποτυπώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό που βιώνει, να μάθει.

Κατά τον ίδιο τρόπο τα πράγματα με τα οποία ασχολείται ένα μικρό παιδί μέσα στη μέρα είναι διακριτά διαφορετικά για όλους εμάς με το «αγύμναστο» πλέον μάτι του ενήλικα. Όσα είδαμε ή νιώσαμε ως παιδιά τα έχουμε προ πολλού αποθηκεύσει, τα έχουμε αναγάγει σε φυσιολογικά, τα έχουμε εντάξει σε αυτό που λέγεται καθημερινότητα, ζωή, φύση, κόσμος. Προσπαθείς να απαριθμίσεις όσα κάνει από την ώρα που ξυπνά μέχρι την ώρα που θα κοιμηθεί το βράδυ. Τι πραγματικά το απασχολεί, τι σκέφτεται ,τι του τραβάει την προσοχή και με τι τελικά καταπιάνεται. Το μαμ κακά και νάνι σου έδινε πάντα μια ξεκάθαρη απάντηση στο τι κάνουν τα μωρά όλη μέρα, αλλά όταν γίνονται νήπια οι όροι χμμ έχουν κάπως αλλάξει έτσι δεν είναι;

Έχει ξυπνήσει και οι πρώτες της προτάσεις είναι «θέλεις να παίξουμε playmobil;;», με τον ίδιο ενθουσιασμό που θα σου έλεγε κάποιος «φεύγουμε για τα νησιά Phi Phi σήμερα;», ενώ το «μαμά σήκω ξημέεερωσεεεεε», είναι μια προτροπή που δηλώνει ξεκάθαρα ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το γεγονός ότι το σκοτάδι έγινε φως μέσα σε τόσο μικρό διάστημα. Κλείνω μάτια, ανοίγω μάτια. Η επιτομή του fast forward που όλοι στο κάτω κάτω έχουμε επικαλεστεί. Για τα παιδιά είναι σωτήρια ανακάλυψη.

Το μεσημεριανό φαγητό τείνει ακόμα να είναι μια γαστριμαργική αποκάλυψη γιατί σίγουρα θα υπάρξει ένας καινούριος κρυφός συνδυασμός γεύσεων που στον ουρανίσκο της -που είναι του «κουτιού»- θα της φέρει παραζάλη, όχι βέβαια απαραίτητα την επιθυμητή.

Αν της είχες φορέσει ποδόμετρο θα μάθαινες ότι έχει τρέξει συνολικά τρία χιλιόμετρα και μέσα στο παραλήρημα του αλαφιασμένου τρεξίματος έχει ανακαλύψει ότι αν ισορροπήσει στο ένα πόδι και πηδήξει προχωράει, ένα βήμα πιο πέρα. Μαθαίνει κουτσό δηλαδή, αλλά είναι τόσο συγκλονιστική η ανακάλυψη γιατί μόλις δυο χρόνια πριν είδε τον κόσμο όρθια. Όλες εκείνες οι ξάγρυπνες νύχτες back then ήταν η υπερχείλιση του ενθουσιασμού της. Πόσο συναρπαστικό είναι να είσαι μωρό και να εκπλήσσεις τον ευατό σου τόσο συχνά; Και ας μην μιλήσω για το ποδήλατο.

Οι νύχτες φαντάζουν σαγηνευτικές στα μάτια της. Πως είναι δυνατόν τόσα χρόνια να μην ξέρω ότι το φεγγάρι είναι απλά μια φέτα μουχλιασμένο τυρί.

Στον κόσμο της συμβαίνουν τόσα θαυμαστά πράγματα που αν τα σημείωνε θα γέμιζε κάθε μέρα από ένα moleskine. Και ρωτάει, ρωτάει, ρωτάει. Άλλες φορές παίρνει τις κατάλληλες απαντήσεις στον κατάλληλο χρόνο, γιατί η μανούλα τα ξέρει όλα (πόση περηφάνεια!) και απαντάει σβέλτα, άλλες φορές η μανούλα όμως αργεί να δώσει την κατάλληλη απάντηση, (που την σκανάρει από εκατό μεριές μήπως και είναι α)ακατανόητη β)πολυσύνθετη και άρα περιέχει πληροφορίες που δεν θα τις χρειαστεί τουλάχιστον για τα επόμενα 10 χρόνια γ)ακατάλληλη για κοριτσάκια πασαλειμμένα με παγωτό) και τότε το πασαλειμμένο κοριτσάκι ρωτάει στον ίδιο τόνο και με την ίδια τεράστια απορία ξανά! Μέχρι η μαμαγιατί να βρεί τα σωστά λογάκια.

Τέλος υπάρχουν και οι φορές που αυτή η κινητή μηχανή αναζήτησης(είσαι google τσέπης), όσο και αν την γκουγκλάρει την ερωτησούλα στο μυαλό της δεν βρίσκει κανένα αποτέλεσμα και τότε το ίδιο κοριτσάκι τη λέει στεγνά στη μανούλα, «μαμά σου μιλάω δεν ακούς; αχ με βασανίζεις(sic)..» (πως;;)- γιατί δεν ξέρω γιατί η θάλασσα είναι αλμυρή, ή μάλλον κάποτε το είχα ξαναγκουγκλάρει αλλά δεν θυμάμαι να της το είπα, και οι αναπάντητες ερωτήσεις δεν χάνονται ποτέ, απλά λουφάζουν. Και από google τσέπης νομίζεις οτι μετατρέπεσαι σε μικρό ανήμπορο αδαή άνθρωπο που συρρικνώνεται κάτω από το βλέμμα του ανθρώπου που σε έχει για Θεό, δεν χωνεύεται εύκολα το να μην έχεις απαντήσεις σε ερωτήσεις ενός τρίχρονο, (οι στιγμές που αυτομαστιγώνεσαι και δεν δέχεσαι την μητρότητα με μουτζούρες επάνω της), και εκείνη σε κοιτάει περιμένοντας να ανοίξεις το στόμα. Ευτυχώς εύκολα ακόμα μπορείς να γίνεις Νάντια και να κάνεις την κωλοτούμπα σου γυρνώντας τη συζήτηση αλλού, κοίτα τον γλάρο πόσο κοντά μας πετάει..

Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα ακόμα με εντυπωσιάζουν με την αληθινή εκείνη έννοια που έχει το εντυπωσιάζω. Αν υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που μαθαίνω κάτι καινούριο, όχι απλές πληροφορίες, διασκορπισμένες εδώ κι εκεί, στεγνοί τίτλοι, σοκαριστικές φωτογραφίες, μισόλογα. Δεν ξέρω πότε σταμάτησε αυτό. Όταν βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, τόσο κλισέ, αλλά τόσο πρέπει να προσπαθήσεις να το κάνεις, βλέπεις τεράστιους γίγαντες να θέλουν να μπουκάρουν στο σπίτι από το μπαλκόνι, ολόκληρες πολιτείες ζωγραφισμένες μόνο με μια κόκκινη κηρομπογιά, τον εαυτό σου ως επιζήσαντα μιας σκληρής μάχης με τον ύπνο γιατί μπορείς να κρατήσεις τα μάτια ανοιχτά ό,τι ώρα και να είναι, τον μπαμπά σου ως σούπερ ήρωα, τη μαμά σου ως πανγαλαξιακά όμορφη (κολλητικός ‘κουκουβαγιασμός’) , τα μουλιασμένα σου χέρια από την θάλασσα ως κάτι χαλασμένο ανεπιστρεπτί που θα πάρει χρόνια να γιάνει, γιατί να σου τύχει αυτό; την Αθήνα ως τη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου, που όταν βρέχει σκουριάζει και πέφτουν τα νερά κάτω και χρειάζεται κάποιον να την σώσει. Η φαντασία της τρέχει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να κατανοήσω την σειρά των λέξεων που χρησιμοποιεί  για να περιγράψει όσα σκέφτεται, και όταν τη ρωτάω τι σκέφτεσαι μου απαντά «παρακολουθώ τα αντικείμενα» και για μένα ακούγεται σχεδόν λυρικό για εκείνην όμως είναι τόσο πραγματικό και απαραίτητο για να μπορέσει να ακολουθήσει τη ροή, τον χρόνο και τη ζωή που κυλάει μπροστά στα μάτια της με ρυθμούς ιλιγγιώδεις, και απορώ πως δεν παθαίνουμε υπερφόρτωση όταν είμαστε τόσο μικρά. Και όταν σε ρωτάω διάφορα, για να δω πως το πρίσμα της αθωότητας τα κάνει όλα απλά αλλά και θαυμάσια, και απαντάς στο τι είναι αγάπη: όταν η καρδιά σου είναι μέσα στη δικιά μου καρδιά και οι καρδούλες μας είναι αγαπημένες με τις άλλες καρδούλες τότε μπορώ να πω ότι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, τι γίνεται στην πορεία και το χάνουμε;

Advertisements