Ετικέτες

,

Έχεις προσέξει ότι στα περισσότερα σπίτια υπάρχει κάποιος που οδηγεί το διαστημόπλοιο; Είναι κάποιος στο κοκπιτ και με ένα πληκτρολόγιο και ένα mouse στο χέρι δίνει οδηγίες για να λειτουργούν όλα ρολόι και να φτάσουμε στον προορισμό μας με ασφάλεια. Σαν να έχει επωμιστεί αυτήν την φοβερή ευθύνη που η πλάτη του καμπουριάζει και σκυφτός προτιμάει να αγκυλώσει παρά να αφήσει το τιμόνι στον αυτόματο πιλότο. Αυτός που έχει κουφαθεί αλλά ξεκουφαίνεται αν πέσει η σύνδεση. Μιλάει ακαταλαβίστικες γλώσσες και χειρίζεται συσκευές και λογισμικά που σε κάνουν να θυμάσαι τότε που είχες πάρει στα χέρια σου το manual απο το πρώτο dvd player εγγραφής που είχες αγοράσει. Τέτοια συμφορά του νου. Αυτοί οι μικροί συνήθως άνθρωποι σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι δεν πρόκειται για χάσμα αλλά για ανεξερεύνητες πύλες που οδηγούν στην άβυσσο των ίντιγκο. Κι εσύ που νόμιζες ότι έκανες ένα μπλογκ και ουάου αφού το κατάφερες μπορείς να κάνεις τον έξυπνο σε αυτούς που έχουν μόνο fb και twitter. Πήγαινε να μιλήσεις με ένα 13χρονο και θα καταλάβεις ακριβώς τον λόγο που ναι μεν θέλεις να φαίνεσαι 24 αλλά είσαι 34 και μεγάλωσες με amiga και κασέτα. Dead end. Και ύστερα πέφτεις επάνω σε αυτήν την εικόνα που διαπερνάει το μυαλό σου ως σίφουνας και σαρώνει τα αγνά δαχτυλάκια της Χριστίνας, το αμύητο μυαλό της, τα Playdoh και τα λούτρινα.

τρενάκι

κουβαδάκι και χέρι Χριστίνας να παίζει πευκοβελόνα και τσίμπημα, φτιάχνω φάτνη για τον Χριστούλη Ιούλη μήνα

Γιατί δεν έχεις ιδέα ακόμα. Και όλα όσα μάλλον φοβάσαι θα έρθουν κατά πάνω σου σε λιγότερο από επτά-οκτώ χρόνια. Τότε, που όσο άσπιλο και αμόλυντο θα είναι το μικρό σου, δεν θα το έχεις βάλει και σε αποστειρωτή κάτι θα ψυλλιαστείς ότι συμβαίνει εκεί έξω. Όπως τα κοριτσάκια με τα σορτσάκια που κοίταγες προχθές στο καφέ να έχουν βυθιστεί σε κάτι πολυθρόνες η κάθε μια με το δικό της κινητό-χειριστήριο σε βαθιά αυτοσυγκέντρωση, τύπου γιόγκι , χάλια με έκαναν, λίγο έλειψε να αισθανθώ γριά που τα κοίταγα με αυτό το ύφος που μας κοίταγαν οι παππούδες στις γειτονιές όταν παίζαμε μηλάκια. Μήπως έπρεπε κι εγώ να βγάλω το κινητό να παίξω;

Τι στο καλό ντιπ αδιάφοροι γίναμε όλοι και όλα; Τόσο καλύτερο το virtual πια; Δε λέω κι εμένα μου αρέσουν οι οθόνες, αλλά έμαθα και χωρίς, έμαθα και το βιβλίο και το χάζι και τη βόλτα και την μπάλα και τη μουσική. Δεν γεννήθηκαν με το «χωρίς» όμως, γεννήθηκαν με «αυτό». Τι φταίξιμο να τους δώσεις;

 Τα αγόρια μου απάντησα οτι έπαιζαν συνδεδεμένα και τα πέντε με κονσόλες το ίδιο παιχνίδι. Τουλάχιστον παίζουν μαζί σκέφτηκα γιατί η ασχετίλα εγώ που να μπορέσω αντιληφθώ ότι γίνεται αυτό. Την εποχή της άκρατης αθωότητας που ναι μεν ξέρει να χειρίζεται το ποντίκι αλλά ζαρώνει στην αγκαλιά μου και κάνει την Σταχτοπούτα που κλαίει για τις ξινές αδερφές της πόσος καιρός την χωρίζει από εκείνη που θα πιλοτάρει την παιδική χαρά;

Advertisements