Ετικέτες

Αυτή η εβδομάδα ήταν αφιερωμένη σε Χάντσον και Άνιστον κινητήριους μοχλούς των σύγχρονων Χολιγουντιανών ρομαντικομεντι. Κάπου κάπου μαζεύω 5-6 τέτοιες ταινίες για να αναλωθώ σε πισι-μαραθώνιο ποπ κορν (γαριδάκια για την ακρίβεια και αν ψάχνεις το λάθος να σου πω πως μέχρι τα 18 σχεδόν δεν ήξερα την γεύση τους και αυτό το «κατάλοιπο» μάχομαι από τότε μέχρι και σήμερα 34 χρονών γυναίκα, εντ οφ χιουμιλιέισον), όπου στις ταινίες αυτές η προβλεψιμότητα είναι η μεγαλύτερη αρετή τους και το κλισέ ο μόνος λόγος που τις παρακολουθείς αφού σου παρέχουν τη μέγιστη ασφάλεια θέασης. Μπορείς να βάλεις το  φαστ φοργουορντ 32x να δουλεύει και σε μισή ώρα να τις ξεπετάξεις ,να  τις εμπέδωσες, αν χρειάζονται κάποιου είδους εμπέδωση, και καθώς τις στέλνεις στο ρισαικλ μπιν της επιφάνειας εργασίας νοητά μπαίνουν στο ίδιο μπιν του μυαλού σου και με δυσκολία θυμάσαι που στο καλό έχεις ξαναδεί αυτό το κουταβίστικο γκρο πλαν της Άνιστον.

 

Ο υπέρτατος σάλος που ακολούθησε το «Ημερολόγιο» ή αλλιώς η ακαταμάχητη αυτή τρόμπα άντλησης κλάματος, που με το στανιό θα σου βγάλει το δάκρυ γιατί αυτή είναι η δουλειά του και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να υπαινιχθεί μια συγκινησιακή φόρτιση, το τρως στη μάπα και βαλαντώνεις, τουλάχιστον μας γνώρισε τον  Ryan Gosling. Εκείνος έγινε φετίχ. Ειδικά τα μπουφάν που μοστράρει τόσο στο Driver οσο και στο The place beyond the pines (το οποίο ήταν ναι μεν αλλά). Σου μένουν βέβαια και άλλα απο τις ρομεντικομεντί. Υπολογίζεις που έβρισκε το χρόνο να κοιμάται η Τζούλια Ρόμπερτς και αρχίζεις να μαθαίνει απ’εξω κι ανακατωτά το Μανχάταν και τους παραδρόμους του Σέντραλ Παρκ, χώρια που σου έρχεται η επιθυμία να πετάξεις, σήμερα, για Λονγκ Άιλαντ.

Στις υπόλοιπες ρομαντικομεντί το καστ διαφέρει, το μπατζετ στην πλειονότητα των περιπτώσεων κυμαίνεται στα ίδια, το σενάριο ωστόσο στα σημεία είναι πανομοιότυπο. Φαινομενικά διαφορετικοί χαρακτήρες μια έλξη που σε κάνει να υποψιαστείς το τέλος, ένας χωρισμος/εμπόδιο, τον/το ξεπερνούν, αντιλαμβάνονται ότι ο ένας είναι το μισό του άλλου και χαπι έντ, τουτέστιν γάμος σε παραθαλάσσια εξέδρα, η κουμπάρα να γλυκοκοιτά τον κουμπάρο και καρδούλα εφέ για κλείσιμο της σκηνής με τους πρωταγωνιστές να σου κλείνουν με νόημα το μάτι. Δεν το έβλεπες να έρχεται έτσι;

Αυτή την εβδομάδα, λοιπόν, έπεσα σε λούμπες να δω ταινίες που είχα ξαναδεί και η μόνη τύψη που αισθανόμουν ήταν όχι γιατί δεν είχα ολοκληρώσει ακόμα το Cloud Atlas αλλά γιατί ξανά έβλεπα το Rumor has it…γεγονός που σημαίνει ότι δυο ώρες ζούσα το απόλυτο déjà vu.

Κάποια στιγμή η Άνιστον λοιπόν, έχει την «εκ βαθέων συνομιλία» με τον πατέρας της που αποτελεί και την σκηνή που όλοι περιμέναμε και που εκείνη πιστεύει ότι δεν είναι βιολογικό του παιδί γιατί υποστηρίζει ότι δεν μοιάζουνε γιατί εκείνη λέει οδηγεί γρήγορα ενώ εκείνος πάει σαν κότα. Και της απαντάει εκείνος ότι ο λόγος που δεν τρέχει όταν οδηγεί, είναι γιατί βρίσκεται εκείνη μέσα στο αυτοκίνητο.

Αυτή η ομολογία κάνει εμάς ως τηλεθεατές-γονείς να δουμε το αναπόφευκτο της γονεϊκής μας μοίρας αλλά κυρίως κάνει τα παιδιά, όχι μόνο τα δικά μας που μπορεί ακόμα να μην έχουν την αντίληψη μιας τέτοιας παραδοχής, αλλά και εμάς τους ίδιους ως παιδιά να καταλάβουμε ότι όταν γίνεσαι γονιός αφήνεις πίσω σου κομμάτια του εαυτού σου. Που δεν είναι αναγκαία κομμάτια που τώρα σε κάνουν λιγότερο ή πιο ανεπαρκή. Που μπορεί ακόμα και να σε κάνουν καλύτερο. Που μπορεί να σε αλλάζουν με έναν τρόπο που αν τον αντιληφθείς είναι καθαρτικός και μαζί λυτρωτικός. Δεν έχει σημασία το παιδί σου να ξέρει πόσο ρεμάλι ήσουν νέος, πόσες καταχρήσεις έκανες αν έκανες, ούτε αν έτρεχες με 200 στην εθνική. Σίγουρα δεν θα γίνεις πιο μάγκας αν τα παραδεχτείς. Δεν είναι αναγκαίο από την άλλη να πλάσεις μια αγιογραφία σου γιατί δεν είσαι άμεμπτος και γιατί ήσουν κι εσύ κάποτε 20. Είναι η λεπτή γραμμή που χωρίζει την εικόνα που έχεις για τους γονείς σου με την εικόνα που έχεις για τους ανθρώπους γονείς σου. Τα απομακρυσμένα παρελθοντικά χρόνια που απέχουν από τη νιότη τους, έρχονται πιο κοντά σου όσο μεγαλώνεις. Γιατί κάποια στιγμή γίνεσαι συνομήλικός τους και κάποια στιγμή μεγαλώνεις ένα χρόνο, δύο χρόνια από τότε που έζησαν εκείνοι τα νιάτα τους. Δεν ξέρω αν φτάνεις να τους αποδέχεσαι, ίσως τους καταλαβαίνεις καλύτερα. Ίσως έχεις αποφύγει τη σκόπελο του μιμητισμού και γίνεσαι εσύ γονιός των γονιών σου που με μεγαλύτερη τρυφερότητα σκύβεις πάνω από τις αδυναμίες και τις ελλείψεις τους. Κάποια πράγματα είναι είτε μαύρα είτε άσπρα. Δεν χωράνε χρωματισμοί και αποχρώσεις. Η παραδοχή ότι κάποτε έκαναν τρελές κούρσες στις εθνικές οδούς δεν αποτελεί πληροφορία που χρειάζεται να μοιραστούν οι γονείς με το μικρό παιδί τους. Το ότι επέζησαν δεν αποτελεί επιχείρημα που δίνει συγχωροχάρτι. Ανοίγει απλά τις πόρτες διάπλατα. Το να παραδέχεσαι όμως ότι δεν είναι που γέρασα και δεν κάνω πια τρέλες, αλλά εσύ για μένα είσαι άπειρα πιο σημαντικός από το να πατήσω γκαζιές στην άσφαλτο, είναι ανυπολόγιστα μεγαλύτερη μαγκιά

Advertisements