Για κάποιους ανθρώπους είναι πιο εύκολο να σκύψουν και να μυρίσουν τον πόνο της απώλειας που βιώνει ένας φίλος τους, από το να μείνουν μαζί του όταν ο πόνος εδραιωθεί και γίνει καθημερινότητα. Είναι πιο εύκολο να βάζουν το μάτι στην κλειδαρότρυπα καθώς το ένστικτο της θανατολαγνείας ψοφάει για νέο αίμα από το να χτυπήσουν την μισάνοιχτη πόρτα και να μπουν στο δωμάτιο και να καθίσουν δίπλα, έστω και αμίλητοι.

Κάποιοι άνθρωποι ενώ μεγαλώνουν έχοντας ως μοντέλο δύο διαφορετικές οικογένειες που κάποτε ήταν μια, πασχίζουν να πετύχουν την συνταγή της ευτυχισμένης- δεμένης οικογένειας. Κάποιοι άλλοι επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο της ανήλικης ζωής τους, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα κοινό με τα αδέρφια τους. Σαν δυο μαγνητικοί πόλοι που απωθούνται. Κάποιοι άλλοι είναι αδέρφια-κολλητοί φίλοι, καλύτερο δεν έχουν.

Κάποιες μαμάδες ζητάνε από τα τετράχρονα παιδιά τους να βρουν καινούριο μπαμπά γιατί ο δικός τους τα παράτησε και δεν θέλει να τα ξαναδεί. Τα φαντάζομαι να κάνουν τον ντελάλη στις γειτονιές.

Άλλοι άνθρωποι αγαπιούνται μέχρι τέλους έχοντας περάσει ευτυχισμένες διακοπές, εξόδους χωρίς να κάθονται ο ένας απέναντι στον άλλον ανακατεύοντας τον καφέ με το καλαμάκι από αμηχανία, μεγάλες και βαθιές συζητήσεις τρώγοντας φιστίκια στον καναπέ, γέλια πάνω από καμμένα φαγητά, σφιχτές αγκαλιές στις απογοητεύσεις. Δεύτερη ζωή δεν έχει.

Κάποιοι άνθρωποι στα 82 τους, αργοπεθαίνουν μακριά από τα παιδιά τους, με τα θολά τους μάτια να νιώθουν το φόβο να σκίζει τα σωθικά και αντί για το χέρι της κόρης τους να κρατάνε το στατό του ορού ζητώντας νερό από την αποκλειστική.

Κάποια άνθρωποι μέσα στους τοίχους του ορφανοτροφείου παίζουν μπάλα και το πλακά των ονείρων τους λέει ότι μια μέρα θα γίνουν επιθετικοί στην Μπάρτσα, στα 17 χάνουν τον αδερφό τους, λες και μια απώλεια δεν είναι ήδη αρκετή.

Άλλοι πάλι ζουν με το αόρατο καλώδιο του fb να κλειδώνει επάνω στη ζωή τους. Σε αυτήν που δεν έχουν. Φτιάχνουν ψεύτικα προφιλ, με αληθινές φωτογραφίες, αληθινών ανθρώπων δηλώνοντας ψεύτικα στοιχεία, κάνοντας επιδεικτικά like στο timeline σου. Όταν τους διαγράφεις γίνονται Ιρλανδοί ποδοσφαιριστές, ανύποπτες νοικοκυρές, φερέλπιδες νέοι.

Κάποιο άνθρωποι αγωνίζονται, με τραγούδια σε συναυλίες ενάντια σε μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ, γιατί η μόνη διέξοδος που βλέπουν είναι η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση.*

Η Χριστίνα ακούει τον αέρα να παλεύει με την τέντα και λέει «Μάλλον σεισμός θα γίνει».

Τρείς άνθρωποι πήραν δύο γλάστρες σήμερα το πρωί, μια με ντοματίνια Σαντορίνης, η άλλη με δυόσμο, τάισαν τα περιστέρια και κάνανε κούνια στον καυτό σχεδόν καλοκαιρινό ήλιο. Ένα τσιγγανάκι με ένα παγωτό στο χέρι, με πατούσες μαύρες πίσσες, μικρό σαν μια πιθαμή ήταν το πιο ευτυχισμένο.

Οι τρείς τους αναπόλησαν τις μέρες που είχαν μπαχτσέ με μαρούλια και κολοκύθια. Μια γιαγιά στον διάδρομο του σουπερ μάρκετ μας μίλησε για φιλία, τα μάτια της φεγγοβολούσαν επάνω στα μαλλιά της Χριστίνας.

True stories.

*Η μπλούζα της μικρής απο τη συναυλία στην Ιερισσό στις 25/05/13t-shirtt-shirt_1

Advertisements