Ετικέτες

Αυτό που άλλαξε από τότε που έγινα μαμά είναι ότι το διάχυτο, το αφηρημένο, έγινε συγκεκριμένο. Όλα μαζεύτηκαν, μετουσιώθηκαν, πήραν σάρκα και οστά, ο κόσμος, άρχισε να μοιάζει πιο κατανοήσιμος και ταυτόχρονα πιο μαγικός.

Αυτό που δεν άλλαξε από τότε που έγινα μάνα είναι ο κόσμος γύρω μου.

Άλλαξαν τα πάντα για εμένα κι όμως ο κόσμος συνεχίζει να κινείται όπως χθες, όπως θα κάνει και αύριο. Όπως θα γινόταν και αν δεν υπήρχα καθόλου.

Είναι μάλλον ενθαρρυντικό για τις προσδοκίες που έχουμε απο το παιδί μας, ίσως και αναπόφευκτο, να πιστεύουμε ότι έχουμε γεννήσει τον/την νέο/νεα Μπιλ Γκειτς/Σεριλ Σαντμπεργκ, ή τον άνθρωπο που θα ανακαλύψει έναν ασύρματο κόσμο με οικιακές συσκευές χωρίς καλώδια (και στον οποίο θα κάνω προτομή). Όμως οι πιθανότητες δεν είναι μαζί μας. Μάλλον το παιδί μας θα είναι ένα παιδί του μέσου όρου, φυσιολογικό (πράγμα που θα πρέπει να μας κάνει αρκούντως ευτυχισμένους) και αν όλα πάνε καλά θα διανύσει μια νορμάλ ζωή μέσα στον μικρόκοσμό του.

Το πιο ενθαρρυντικό όμως και αυτό που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να μας αφήνει εμβρόντητους και σε επαγρύπνηση βρίσκεται στο γεγονός οτι έχουμε στα χέρια μας ένα άνευ προηγουμένου πολύτιμο όπλο. Έναν άνθρωπο, έναν καινούριο άνθρωπο, μια πρώτη ύλη ακατέργαστη με άπειρες δυνατότητες.

Όμοια του δεν έχει υπάρξει και δεν θα υπάρξει ποτέ στον αιώνα τον άπαντα. Το κλειδί στην όλη υπόθεση είναι ότι με τον πιο φυσικό τρόπο, με την πιο φυσιολογική λειτουργία, τον φέραμε εμείς στον κόσμο και νίκησε κατά κράτος τον τρόπο που σκεφτόμασταν πριν,  ενώ παράλληλα επωμιστήκαμε την ευθύνη του να το κρατήσουμε στη ζωή και να το μεγαλώσουμε . Συγκλονιστικό γεγονός εν πρώτης.

Αν πάρουμε αυτή την παραδοχή και την εξελίξουμε, τότε θα μπορούσαμε να έχουμε ένα ντόμινο αντιδράσεων. Ο άνθρωπος αυτός μένει μαζί μας. Ζει από εμάς, τρέφεται από εμάς, έτυχε στην οικογένεια μας και άρα επηρεάζεται από εμάς. Μας έχει ανάγκη και αυτό μας δίνει τεράστια δύναμη. Άρα ίσως αυτό το “λίγο” που κάναμε φέροντας τον στον κόσμο ίσως δεν είναι και τόσο “λίγο”. Στον μικρόκοσμο σου θέτεις εσύ τους κανόνες. Εσύ έχεις το καρπούζι εσύ και το μαχαίρι. Μπορείς να μεγαλώσεις παιδιά ευτυχισμένα, δυστυχισμένα, με ανασφάλειες, μίζερα, ελεύθερα, αντισυμβατικά, γενναία, μοιρολάτρες, ελληνάρες, με όραμα, με ανάστημα, με ελλείψεις, με ενοχές και όπου η λέξη παιδιά ας βάλουμε τη λέξη ενήλικας και θα δούμε σαν ολόγραμμα να αναδύεται μπροστά μας το ψηφιδωτό της κοινωνίας μας, όλοι εμείς.

Υπάρχει ο κακός γείτονας, ο καλός φίλος, ο ανιδιοτελής σύζυγος, ο ωχαδερφιστής συνάδελφος, ο ρουφιάνος υπάλληλος, ο οραματιστής δάσκαλος, ο εμπνευσμένος συγγραφέας, ο φασίστας δημοσιογράφος, ο δολοφόνος, ο σάπιος βουλευτής, ο σαδιστής σύντροφος, ο επαναστάτης άνθρωπος.

Σήμερα, προσπαθώ να μάθω στην κόρη μου την ομορφότερη λέξη στον κόσμο «ποια είναι η ομορφότερη λέξη στον κόσμο Χριστίνα;» «Το σ’αγαπώ». Η αγάπη είναι το θεμέλιο και στην ηλικία της έχει ανάγκη από εμένα να σκάβω βαθιά και να ριζώνω τα θεμέλια.

Αύριο θα προσπαθήσω να της μάθω ότι η γνώση είναι δύναμη αλλά ούτε μόνο αυτή ούτε από μόνη της είναι αρκετή, χρειάζεται ήθος, χρειάζεται κριτική σκέψη.

Θα προσπαθήσω να της μάθω ακόμα πολλά, αμέτρητα, με κυριότερα αυτά που δεν θα μπορέσω να της διδάξω αυτούσια με καμία μέθοδο, επτά εννιά εξήντα τρία, η σελήνη είναι ο δορυφόρος της γης, δεν πίνουμε με το στόμα το γάλα από το ψυγείο, δεν βάζουμε τα πόδια στο τραπέζι, λέμε συγνώμη και ευχαριστώ,αλλά εκείνα που  θα καταφέρω να της τα μεταδώσω με έναν τρόπο που δεν θα φανερώνεται κραυγαλέα αλλά ταυτόχρονα θα είναι τόσο παρόντα στην καθημερινότητας μας, χωρίς να την καταπιέζουν: Να μοιράζεται, να σέβεται τον εαυτό της και το σώμα της, ότι σημασία δεν έχει η νίκη αλλά ο αγώνας, την αξία της αλληλεγγύης, να μη γελάει εις βάρος των άλλων, να μην διαδίδει κακοήθειες, να μην εκδικείται, να μην καυχιέται.

Μερικά ήδη βλέπω να κατακτά καθημερινά και σκέφτομαι «κοίτα να δεις που κάτι έχω καταφέρει» αλλά είναι ακόμα τρία και δεν πιάνει..

question

Θέλω να έχει μάθει τι καθίκια κυκλοφορούν στο ιντερνετ όταν αποφασίσει να φτιάξει προφίλ στο fb  αλλά πρώτα θέλω η ίδια της να έχει δώσει τόση αξία στον εαυτό της που θα είμαι σίγουρη για εκείνην.

Να έχει αποκτήσει εφόδιο την συνέπεια όταν θα βγει πρώτη φορά με τις φίλες της έξω βράδυ αλλά να έχει μάθει ότι η εμπιστοσύνη δεν καταχράται αλλά κερδίζεται.

Να έχει μάθει τα δικαιώματα της αλλά να έχει ξεκαθαρίσει μέσα της την αξία του να αγωνίζεται γι αυτά.

Να έχει καταλάβει ότι θα είμαι εδώ για αυτήν χωρίς να νοιάζομαι καθόλου για τους βαθμούς που θα πάρει στο σχολείο, για το αν θα σπουδάσει, για το αν θα μάθει όσα εγώ δεν έμαθα, αλλά να έχει μάθει ότι αν αγαπά το διάβασμα μπορεί να το κάνει σε όποια θέση κι αν βρίσκεται. Είτε καλλιτέχνης στην Πλάκα, είτε επιστήμονας στο Χάρβαρντ,  είτε τίποτα από αυτά, θα την λατρεύω το ίδιο.

Να έχει μάθει ότι ένα δωμάτιο είναι καλύτερο όταν είναι συμμαζεμένο αλλά να έχει την ελευθερία να το κάνει όπως θέλει γιατί θα είναι ο χώρος της.

Να έχει μάθει ότι είναι καλό να ακούμε την μαμά και τον μπαμπά γιατί υπάρχει ένα καλό ποσοστό πιθανοτήτων να έχουν δίκιο αλλά να υψώνει το ανάστημα της και να διαφωνεί μαζί μας, να επιχειρηματολογεί, να με αποστομώνει, να γίνει καλύτερη από εμένα.

Να έχει μάθει οτι μια μέρα η μαμά δεν θα είναι εκεί να μιλήσει για εκείνην, να αποφασίσει για εκείνην, να διεκδικήσει για εκείνην, θα είναι εκεί για να παρηγορήσει, να ανακουφίσει και να δώσει κουράγιο. Οτι  μάλλον θα έχει πάντα στο μυαλό της το «τι θα έκανε η μάνα μου αν ήταν στη θέση μου» αλλά να έχει τη δύναμη να το αμφισβητήσει, να το τσαλακώσει, να το αλλάξει αυτό που θα έκανα εγώ στη θέση της.

Σε φαντάζομαι «μεγάλη», στη γελαστή ανηφόρα…

Advertisements