Ετικέτες

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι το μικρό πλασματάκι που έχω γεννήσει να το ταυτοποιήσω και από μωρό να το δω ως θηλυκό. Και αφού πέρασε αυτός ο καιρός κατά τον οποίο η αλλαγή της πάνας δήλωνε ότι έχω κορίτσι, ουδεμία αλλαγή είχε αυτή η δήλωση στο πως βλέπω το βρέφος. Ύστερα ήρθαν οι μέρες που έκανε την εμφάνιση η θηλυκή της φύση. Το ροζ, το χρώμα που στοιχειώνει τα κοριτσίστικα δωμάτια, οι ροζ φιόγκοι, τα ροζ φορεματάκια και κοκαλάκια, με ακολουθούσαν, ωστόσο σχεδόν ασυνείδητα. Προσωπικά το total black ήταν πάντα η μόνη μου επιλογή και έτσι δεν είχα ασχοληθεί με χρωματικούς συνδυασμούς. Κατέληξα όμως στο γεγονός ότι τα χρώματα δεν έχουν φύλο. Είναι θέμα γούστου, επιλογής. Το καφέ που σιχαίνομαι, το μπλε που λατρεύω. Αλλά το ροζ μπήκε στη ζωή μου με φόρα, αυτόματα. Έχει φορέσει η Χριστίνα πολύ μπλε, αγορίστικα ρούχα από ξαδέρφια και δε συμμαζεύεται και δεν έχω θέμα το παιδί μου να μοιάζει κοριτσάκι σώνει και ντε. Προσπαθώ να βάλω καλά στο μυαλό της Χριστίνας ότι ένα αγόρι μπορεί να βάλει πορτοκαλί παπούτσια και ένα κορίτσι να ντυθεί στα μπλε χωρίς αυτό να υποδηλώνει κάτι διαφορετικό για το ποιος είναι. Ώσπου το λιλιπούτειο πλασματάκι σηκώνει ανάστημα.Εγώ δεν το έχω καθόλου με κοσμήματα. Δεν έχω φορέσει ποτέ στη ζωή μου κολιέ και δαχτυλίδια. Κάτι κρίκους στα φοιτητικά μου χρόνια, μετά έκλεισαν οι τρύπες και δεν ξανάνοιξαν, και ένα δύο βραχιολάκια κατά καιρούς αρκεί να μην μου προκαλούν φαγούρα. Η Χριστίνα από την άλλη, διαθέτει μπιζουτιέρα που ζήτησε δώρο από τον παππού (της πλάκας μη τρελαθούμε κι όλας), φοράει κάτι ψεύτικα δαχτυλίδια από κάτι τυχερές σακούλες που τις αγοράζει κατά καιρούς η θεία της που πρώτη στήνει το χορό στην αγορά ψιλολοίδιων, από λιπγκλος με γεύση coca cola light, μέχρι σαπουνάκια σε φύλλα με άρωμα κανέλλας , ιέρεια του στυλ στην απανταχού οικογένεια. Ε, δεν ήθελε και πολύ το παιδί. Μια σπρωξιά. Και ας αφήσω στην άκρη το πόσο έχω βασανιστεί από τότε που κατάλαβε ότι μπορεί με ένα μούγκρισμα ή ένα όχι να επιβάλλει την προσωπική της θέληση απέναντι στο τι θα φορέσει. Μέγα κεφάλαιο γραμμένο με ιδρώτα, άδικο κόπο, κούραση, πεταμένα σάλια αγανάκτησης, όλα δικά μου. Αυτά τα αφήνω απλά να συμβαίνουν. Ούτε τα τροφοδοτώ, ούτε τα απορρίπτω. Ας πάει και το παλιάμπελο και αν θέλει να το παίζει πριγκίπισσα με tutu πρωινιάτικο στο αυτοκίνητο ας μένει. Λέω, φάση είναι θα περάσει. Ο μπαμπάς της στραβώνει το στόμα αλλά μούγκα, ασκήσεις ηρεμίας, ελπίζει στην μεταστροφή. Και άμα δεν περάσει, η φάση, πάλι καλά, πάλι θα σε αγαπάμε μικρή μας little miss sunshine…όχι; Και ξεπετάγεται από μέσα της το θηλυκό που λέγαμε εκτός σπιτιού, εκτός οικείων συναναστροφών. Και εκεί που βλέπει αγόρι, κατεβάζει βλέμμα, στραβώνει κεφάλι, κοκκινίζει και αστράφτει το μάτι. Ο μπαμπάς φουρκίζεται, η μαμά γελάει. Η Χριστίνα βλέπει τα αρσενικά και τα ξεχωρίζει σαν εργάτρια  σε διαλογητήριο πορτοκαλιών. Την πιάνει συστολή, καταπίνει τη γλώσσα της και αν τύχει το αρσενικό να είναι διαχυτικό μαζί της και να της βρει και το κουμπί της τότε ξέχνα την Χριστίνα που ήξερες την κάνεις μέχρι και γενίτσαρο. Κάπως έτσι ήρθε ο Γαβριήλ στη ζωή της και μας. Γυμνασιόπαιδο, τον έχει τον τρόπο του, τι ωραία μαλλιά, έρχομαι να σε κυνηγήσω, έλα να κάνουμε κούνια, τι όμορφο ποδήλατο… Είναι ο αδερφός της κολλητής της και καλεσμένος στο πάρτυ της… Βγαίνουν φωτογραφίες δίπλα δίπλα αδιαμαρτύρητα, παίζουν όλοι μαζί και ενθουσιάζεται που είναι μαζί της plus είναι μεγαλύτερος και μας δίνει σημασία. Καθόμαστε στον καναπέ να σβήσουμε κεράκια και βλέπεις Χριστίνα να σκαρφαλώνει στον καναπέ να μπει ανάμεσα στον Γαβριήλ και στην αδερφή του γιατί η άλλη θέση ήταν πιασμένη από τα αριστερά του. Χωράει μόνο το χέρι της αλλά σπρώξε λίγο από εδώ, γύρε λίγο από εκεί τα καταφέρνει. Χαμόγελο. Και για τελείωμα, ανασηκώνει το πόδι και το βάζει επάνω στο άλλο πόδι. Σταυροπόδι. Αν ζούσε η γιαγιά μου θα έλεγε «καλέ τούτο γαμπρίζει;» και θα έχωνα το κεφάλι μου σε καμιά τρύπα.

Σκέφτεσαι, πως μπορεί να λειτουργεί το μυαλό ενός τρίχρονου σε αυτές τις περιπτώσεις; Ξανασκέφτεσαι, αν μπροστά στα αρσενικά αντιδρά έτσι από τώρα, τι θα γίνει σε λίγα χρόνια; Κάθεσαι πίσω και αντιλαμβάνεσαι τώρα ότι έχεις να κάνεις με ένα μικρό κοριτσάκι. Με τα ολοστρόγγυλα μάγουλα της, τις γεμάτες μπούκλες της και το όλο νάζι βλέμμα της, με τις φουστίτσες της να παίζει καράτε και να ζητάει το κράνος της για τη μηχανή που θα αγοράσει όταν μεγαλώσει να είναι ροζ.  Σύγχυση..

p.s. Πριν δυο μέρες έφτασαν στα χέρια μας τα δύο αυτά cd+lp και αποτελούν το σαουντρακ της ανάρτησης. Οικογενειακώς τα ακούμε δυο εικοσιτετράωρα. Ελπίζω η Χριστίνα να τα έκανε τόσο κέφι όσο εμείς, και αν όχι θα πω ότι τουλάχιστον I did my best.

cd

1. Παύλος Παυλίδης & B-Movies – Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί

2. Lumiere Brother – Twenty one

Advertisements