Ετικέτες

 

aerosolo

Κάθε Πάσχα ήταν δεδομένο ότι θα ανεβαίναμε στο πατρικό μου με τον Δ. Εγώ έλεγα ότι πηγαίνω στην πόλη μου και εκείνος έλεγε ότι πηγαίνουμε στο χωριό μου.  Ω! Ναι αυτός είναι ο σταυρός που κουβαλά όποιας της τύχει να «πάρει» πρωτευουσιάνο. Πέρασαν πολλά χρόνια κατά τα οποία τσατιζόμουν με αυτή την ταμπέλα που έβαζε. Αργότερα δεν έδινα σημασία.

Χωρίο. Είναι πόλη του έλεγα απλά όχι πολύ μεγάλη. Εκείνος γελούσε και όσο εγώ τσίμπαγα τόσο συνέχιζε τα πειράγματα. Στην πραγματικότητα το μόνο που με συνέδεε με την πόλη αυτή είναι ότι εδώ πέρασα τα παιδικά μου χρόνια. Δεν ήταν καν η καταγωγή μου από εδώ. Αλλά εκείνος δεν χτύπαγε στις ρίζες μου έτσι κι αλλιώς.

Τι σημασία έχει βέβαια η καταγωγή; Εδώ μεγάλωσα. Εδώ πήγα σχολείο και εδώ θα έμενα μέχρι την ενηλικίωση μου οπότε και έφυγα επιτέλους, όπως οι περισσότεροι συνομήλικοι μου βλέποντας τις πανελλήνιες ως το εισιτήριο για να αποχαιρετίσουμε την πόλη της αδράνειας όπως την αποκαλούσαμε τότε.

Ο Δ. πάντως σε ένα πράγμα έμενε. Πηγαίναμε στο χωριό. Το οποίο εκτός του ότι βρίσκεται τέρμα Θεού, διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά  του χωριού –με την κακή έννοια, διαπίστωση που μας πάει στο γεγονός ότι καλή έννοια υπάρχει αλλά υπερισχύει η πρώτη- και το σημαντικότερο όλων έτη φωτός πίσω.

Μόλις περνούσαμε τη Θεσσαλονίκη ξεκινούσαν τα όργανα. «Βάλε κανέναν σταθμό να ακούσουμε ή δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα τα ραδιόφωνο στο χωριό σου;» «Α! Ωραία τώρα θα ακούσουμε το top ten, στην πρώτη θέση της λίστας Let it Be και στη δεύτερη Waterloo». Η αλήθεια δεν απείχε τελικά και πολύ από το σαρκαστικό χιούμορ του. Γελούσαμε αλλά πραγματικά αν το καλοσκεφτόμουν, από τότε που θυμάμαι να ακούω ραδιόφωνο στο δωμάτιο μου στα 14 έως και σήμερα είχες την υπέρτατη large επιλογή δύο σταθμών. Ο ένας έπαιζε σκυλάδικα και ο άλλος ‘80΄s από το πρωί μέχρι το βράδυ. «Is this love that I’m feeling..” (Yeah! Whitesnake) και “I just died in your arms tonight” (Γιούχου Cutting crew) μέχρι “Totally miss you” (Μαςτρελαίνεις! Bad boys blue). Το καίγαμε το πελεκούδι όχι αστεία.

 Σε αυτόν τον σταθμό χρωστάω την μουσική μου παιδεία ως προς τα ‘80’s. Γιατί αν οι γονείς μου δεν ήταν μουσικόφιλοι και αν δεν είχα και την κολλητή μου με την οποία το ψάχναμε λίγο παραπάνω, θα είχα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη νομίζοντας ότι είχα μπει στο enterprise το οποία με μετέφερε σε παράλληλο σύμπαν.

Και τα χρόνια περνάνε και ό,τι τρώμε κερνάμε που λέει και το Νατασάκι και επιστρέφουμε αυτή τη φορά οικογενειακώς πίσω στην πατρίδα μου. Δε θα μιλήσω για το σοκ του, όπως έχω προαναφέρει, Χαλανδραίου μπαμπά μας γιατί δεν είναι της παρούσης και σηκώνει από μόνη της αναρτησάρα.

Απλά ερχόμενη πίσω, άρχισα να παρατηρώ συνήθειες και συμπεριφορές εδώ, οι οποίες συνέκλιναν στο ένα και στο αυτό. Ήταν μια πόλη όντως έτη φωτός πίσω. Καθώς φιλτράρω τα πράγματα μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα πια, εφόδιο όχι μόνο της ωριμότητας αλλά και της ιδιότητας μου ως μητέρας, βρίσκομαι μπροστά σε καταστάσεις όχι μόνο τραγελαφικές αλλά ταυτόχρονα επικίνδυνες, αναχρονιστικές και ουσιαστικά καταστάσεις που καταδεικνύουν την έλλειψη για μια ακόμα φορά παιδείας.

Η παιδεία βέβαια δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο όσων ζουν σε μεγάλη πόλη. Έχει βαθιά χωμένες της ρίζες της στην οικογένεια. Αλλά μεγάλος αρωγός στο να την αποκτήσεις είναι και οι προσλαμβάνουσες που έχεις. Ο ρατσισμός και το bullying (δηλαδή ο εκφοβισμός) διόλου δεν είναι φαινόμενα που απαντώνται σε συγκεκριμένες περιοχές. Εξάλλου ο ρατσισμός είναι το μπαϊράκι των απανταχού φασιστοειδών που έχουν γίνει και της μοδός.

Όμως κάτι μου λέει ότι το να βρίζει ένα λευκό παιδί το μαύρο συμμαθητάκι του στο δημοτικό –εκτός απο την παιδεία με την οποία γαλουχήθηκε- ίσως και να έχει σχέση με το γεγονός ότι στην πόλη αυτή δεν βλέπεις ποτέ κάποιον έγχρωμο να κυκλοφορεί στο δρόμο. Μιλάμε για τέτοια πολυπολιτισμική μητρόπολη. Και ως εκ τούτου η μειοψηφία γίνεται ο «άλλος» που εχθρεύεσαι και φοβάσαι.

Είναι λοιπόν ο Κ.

Έγχρωμος. Παιδί χωρισμένων γονιών. Ελληνίδα μαμά, Άγγλος μπαμπάς ο οποίος έχει γυρίσει στην πατρίδα του. Το παιδάκι ζει με τη μαμά και τη γιαγιά. Ο Κ. δέχεται συνεχώς πειράγματα από τους συμμαθητές του. Τον χλευάζουν για το χρώμα του, τον απειλούν, ίσως και να τον έχουν χτυπήσει. Τον ταπεινώνουν. «Κοίτα πως είναι το δέρμα σου, σαν να σου έχουν ρίξει μαύρη λάσπη!». Ο Κ. μαζεύεται, ενώ ήταν ένα φαινομενικά χαρούμενο παιδί, απομονώνεται, οι επιδόσεις του πέφτουν κατακόρυφα. Δυσκολεύεται στο γράψιμο. Η συμπεριφορά του γίνεται ανάρμοστη έως και επιθετική καμιά φορά. (Ενώ των υπολοίπων είναι υποδειγματική….) Ο Κ. δεν μπορεί να συνεχίσει να πηγαίνει στο δημοτικό. Έτσι, με εντολή -ποιανού;- κάνει βήματα πίσω και στέλνεται στο νηπιαγωγείο. Δε χρειάζεται να κάνεις κάτι περισσότερο. Πάρε και ένα φτυάρι και θάψτο.

Ναι τα παιδιά είναι σκληρά μπλα μπλά μπλα. Τα παιδιά όμως μαθαίνουν, διδάσκονται, μιμούνται. Ότι τους μάθεις στον καναπέ του σπιτιού σου, αυτό θα αναπαράγουν αυτούσιο στην αυλή του σχολείου. Αρκεί βέβαια ένα από αυτά να κάνει την αρχή, και οι άλλοι σύμφωνα πάντα με την αρχή της πλειοψηφίας και τη δύναμη της μάζας να ακολουθήσουν. Και ο δάσκαλος τι κάνει; Αν δεν μπορεί να έχει έναν υποδειγματικό ρόλο μέσα σε όλο αυτό τον χαμό, τότε ποιόν άλλον ρόλο καλείται να υπηρετήσει;

Περίπτωση δεύτερη.

Στη γειτονιά μου μένει ο Α. με την οικογένεια του. Μοναχοπαίδι.

Μπαμπάς αυταρχικός όσο δεν πάει. Έχει τύχει να φωνάξει και να πεταχτώ ενόσω έπλενα πιάτα. Σκίζει η ηχομόνωση. Αλλά και αυτός φώναζε έξω στο μπαλκόνι με τις φλέβες του να έχουν πεταχτεί λές και δεν υπήρχε αύριο.

Ο Α. είναι ένα παιδί συνεσταλμένο. Αγαπάει πολύ την κόρη μου, μέχρι και παρέα θέλει να κάνει μαζί της. Είναι 7,5 και θέλει να παίζει με την Χριστίνα γιατί δεν έχει φίλους. Γιατί δεν μπορεί να συμβαδίσει με τους συνομηλίκους του. Όταν τον ρώτησα πότε είναι τα γενέθλια του, μου απάντησε ότι δεν θυμάται και ότι έτσι κι αλλιώς δεν τον αφήνουν να κάνει ποτέ γενέθλια για να μην ενοχλήσει τους από κάτω. Είναι ένα παιδί με δυσκολία στην ομιλία όταν αγχώνεται. Προχθές τους έδωσαν φρούτα στο σχολείο και φώναξε τη Χριστίνα που έκανε ποδήλατο στην αυλή μας και της έδωσε τα μισά.

Πριν λίγο καιρό τον πετύχαμε στο πάρκο με τη μαμά του. Κόντεψε να κάνει μεγάλο τσαμπουκά μπροστά μου χωρίς κανέναν σοβαρό λόγο με ένα μεγαλύτερο παιδί ο οποίος δεν καταλάβαινε καν γιατί του επιτίθεται και με ρωτούσε «τι του έχω κάνει και με βρίζει;». Σοκαρήστικα. Άντλησε μια δύναμη και μια ορμή με σκοπό να επιτεθεί την οποία δεν είχα δει ποτέ όταν τον συναντούσα σχεδόν σκυφτό να μας χαμογελά στη γειτονιά. Είπα στον μεγαλύτερο να δείξει κατανόηση. Κάτι παιδιά μαζεύτηκαν στο παγκάκι μου λίγο μετά και μου είπαν ότι ο Α. δέρνει όλα τα παιδιά στο σχολείο.

Ο Κ. και ο Α. Θύτες και Θύματα ταυτόχρονα.

 Ίσως ο Α. έχει χλευάσει τον Κ. Ίσως έχουν παίξει και ξύλο μαζί.

Και οι δύο παλεύουν μόνοι τους.

Σαν χαλασμένο γρανάζι θα πεταχτεί μεθαύριο ο Κ. ;

Θα είναι ο ίδιος που θα μπλεχτεί σε συμμορίες εκφοβισμού  στην εφηβεία ο Α;

Και πως μπορείς στο εδώ και στο τώρα να κάνεις κάτι; Να αλλάξεις αυτό που κατάδηλα έχει ξεδιπλωθεί μπροστά σου και βλέπεις προς τα πού πηγαίνει;

Advertisements