Ετικέτες

Πρώην γειτόνισσα με τέσσερα παιδιά όλα αγόρια. Έρχεται να μου πει τα συχαρίκια που γέννησα. Με βλέπει με το βρέφος στην αγκαλιά και με κοιτάει με γουρλωμένα μάτια σαν να είδε φάλαινα στην Κηφισίας. «Μηηηη!» μου φωνάζει και έρχεται απειλητικά προς το μέρος μου. «Έτσι θα μεγαλώσεις εσύ το παιδί σου; Καλά, κάλα κάνε τέτοια λάθη και κακόμαθε το και μετά θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις». Ποιος να σε αμφισβητήσει; Έχεις περάσει εις τετραπλούν αυτό για το οποίο εγώ δεν έχω ιδέα μέχρι τότε. Στην προ παιδιού εποχή έχω σχολιάσει δεικτικά γονείς με παιδιά και έχω κάνει άλλες τόσες φορές σκέψεις που τελικά ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Όμως για κάποιον περίεργο λόγο απέφευγα να δίνω συμβουλές. Κάτι ήταν κι αυτό. Μετά έγινα μάνα. Αναθεώρησα για πάρα πολλά. Το αν είχα ή όχι ζωή πριν από το παιδί νομίζω ότι είναι παντελώς αστείο να συζητιέται. Όποια ζωή και να είχες πριν αυτομάτως αλλάζει . Είτε ήσουν αργόσχολος είτε είχες την τέρμα ενδιαφέρουσαουάου ζωή αυτή αλλάζει. Κυρίως όμως αυτό που αλλάζει είναι η οπτική. Το κεφάλι σου παίρνει άλλες στροφές και τα βλέπει όλα αλλιώς. Ακόμα και αν οι αλλαγές στην καθημερινότητα σου δεν είναι τόσο τραγικές ή τουλάχιστον τις έχεις κάνει κομμάτι της ρουτίνας σου, το πώς ο εγκέφαλος σου αρχίζει και λειτουργεί μετά το παιδί είναι χιλιοσυζητημένο, ωστόσο πρόκειται για ένα συγκλονιστικά μαιντ μπλόουινγκ γεγονός

been there

Η εμπειρία λοιπόν. Αυτή η ύπουλη λέξη που δίνει σε ανθρώπους σε διάφορους τομείς της ζωής το εφαλτήριο να την χρησιμοποιήσουν για να ενδυθούν τον μανδύα της αυθεντίας. Μου είναι παντελώς αδιάφορο αν έχεις μεγαλώσει 4 ή 14 παιδιά αν με τον τρόπο που το κάνεις δεν θα εμπιστευόμουν στα χέρια σου ποτέ το δικό μου παιδί. Όχι δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις τόσα παιδιά. Αλλά ξέρεις κάτι, αν δεν σε νοιάζει το πώς θα τους φερθείς τότε μην μπαίνεις στον κόπο. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται κάθε φορά που η μάνα έχει περισσότερα παιδιά από εσένα ή έχει παιδιά πριν από εσένα. Έχω φάει στη μάπα τόσες αυθεντίες στη ζωή μου που ειλικρινά αν δεν πρόκειται για ειδικό (και εκείνο ελέγχεται) που θα μπορέσει να με πείσει για θέματα παιδιών δεν δίνω δεκάρα. Συμβουλές μόνο μετά από απαίτηση. Ακόμα χειρότερα αν πρόκειται για άτεκνους. Εκεί είναι που γυαλίζει το μάτι μου. Το ξέρω γιατί υπήρξα άτεκνη και ξέρω τι μπούρδες συμπεράσματα έβγαζα για τον κόσμο πολλές φορές. Και από την άλλη είναι και σε κάποιο μέτρο φυσιολογικό να συμβαίνει. Αλλά αν δεν έχεις πάει στο φεγγάρι μην προσπαθείς να μου εξηγήσεις πόσο δύσβατο είναι το έδαφος ή πώς να περπατάω στην επιφάνεια του.

Όταν γινόμαστε μάνες είναι αλήθεια ότι γινόμαστε περίεργα όντα. Υπάρχουν γονείς που λίγο λείπει από το να ανακηρύξουν το βλαστάρι τους σε νέο Μεσσία. Υπάρχουν γονείς που για την τρεντιά της υπόθεσης έχουν αρματωθεί με τόνους χιπστεριάς και αναλύουν την νέα τους πραγματικότητα λίγο καλύτερα από ότι η Σωσώ θα μιλούσε για το παιδί της. Υπάρχουν και οι άλλοι που είναι μια μέση κατάσταση. Ούτε σάλια αλλά ούτε και τύπου πέρασε και δεν ακούμπησε. Μου είναι εξίσου κουραστικά τα δύο άκρα. Όμως , το ρεζουμέ είναι ότι το πώς αντιδρά ένας γονιός είναι μαγκιά δική του. Δεν πρέπει να σε νοιάζει. Δεν είναι δουλειά σου ρε παιδί μου. Ο ένας το μεγαλώνει με χίλια δύο προβλήματα πάνω του, ο άλλος το έχει φορτώσει και του το μεγαλώνουν άλλοι (τι εννοείς άλλαξε η ζωή σου αυτά είναι υστερίες), άλλος πασχίζει να του παράσχει τα αναγκαία, άλλος παραπαίει μεταξύ δουλειάς και σπιτιού, άλλος τα φέρνει βόλτα τόσο καλά που θέλω να μου κάνει φροντιστήριο και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεσαι εσύ, ο γείτονας, ο φίλος. Το μόνο που με νοιάζει είναι ανάμεσα σε όλους τους γονείς που γνωρίζω, που διαβάζω και συναντώ να ρουφάω τα ωραία που δεν έχω σκεφτεί, να μαθαίνω ακόμα και από τα λάθη τους χωρίς όμως να μένω σε αυτά. Δεν είναι δουλειά μου να τους κρίνω. Αν μου ζητήσεις τη γνώμη μου θα στην δώσω με χίλια γιατί σε νοιάζομαι αλλά δεν θα δω που χωλαίνεις για να σε απορρίψω. Αυτό μου το προσφέρει το μπλογκινγκ. Υπάρχουν ιδέες που τις σκέφτομαι μπορεί και όλη μέρα, αναρτήσεις από κοπέλες που με πήραν μαζί τους, σημεία που με βοηθούν να βελτιωθώ. Και εκεί μένω.

Η εμπειρία και πάλι…Πάρε το περιστατικό με την εν λόγο κυριούλα και θα δεις ότι μπορείς να το τοποθετήσεις σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής. Υπάρχουν οι λαμπρές εξαιρέσεις που η εμπειρία σε κάνει να θέλεις να τη μοιραστείς έχοντας καλές προθέσεις. Υπάρχουν όμως και οι άλλες. Γιατί μπορεί να έχεις κάνει για παράδειγμα ένα μπλογκ. Γεγονός που κάποιοι λένε ότι είναι σαν να έχουν «γεννήσει» ένα παιδί. Και αυτή σου η εμπειρία σου έχει δώσει δύναμη. Να έχεις την ελευθερία του λόγου, να αλληλεπιδράς με άλλους χρήστες και ίσως να γίνεσαι ή έμπνευση ή αυθεντία. Να πιστεύεις σαν μάνα με 4 παιδιά ότι πρέπει να βάλεις στον ίσιο δρόμο τις πρωτομάνες. Και ότι είσαι εδώ για να δώσεις τα φώτα σου. Ή καλύτερα τα ψίχουλα σου στους φτωχούς συγγενείς. Δεν θα επεκταθώ γιατί είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις ευτυχώς και τα προβλήματα που έχει ένας άνθρωπος μέσα του τα μεταφέρει όπου κι αν πάει με ο,τι κι αν ασχοληθεί. Η αίσθηση της δύναμης που μπορεί να γίνει επιβολή ανάλογα με την απήχηση που βρίσκει ήταν και είναι από τα πιο επικίνδυνα μονοπάτια που μπορεί ο άνθρωπος να περπατήσει.

Advertisements