Ετικέτες

3

Έγινα τριών μαμά!

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και θυμήθηκα. Θυμήθηκα τότε που για πρώτη φορά είδα τον ήλιο που έμπαινε πλαγίως από το αριστερό παράθυρο του δωματίου στο μαιευτήριο. Ένα σκυλί γαύγιζε και η άνοιξη είχε μπει για τα καλά. Μετά το πρώτο σοκ γύρισα και σε κοίταξα. Και σταμάτησα να κλαίω. Θυμάμαι μαμά. Θυμάμαι που με έβαλαν σε ένα γυάλινο κρεβατάκι και όλο γυρνούσα προς το μέρος σου. Και οι ματιές μας συναντιόντουσαν. Ένα κάγκελο μας εμπόδιζε, αλλά λίγο εσύ πάνω, λίγο εγώ κάτω, βρισκόμασταν, κοιταζόμασταν. Τα μάτια σου γελούσαν μαμά. Ήταν θολά αλλά γελούσαν. Το πιο όμορφο άγγιγμα ήταν το φιλί σου. Το πρωτοάγγιγμα σου. Σε άκουσα μαμά. Να λες οτι είμαι ο,τι πιο όμορφο έχεις δει και να κλαίς. Όπως έκλαιγες και την πρώτη φορά που έκανα μπάνιο γιατί νόμιζες οτι υπέφερα.

Σε θυμάμαι μαμά απο τότε που ήμουν μέσα σου. Θυμάμαι αυτή τη φωνή που με γαλήνευε όταν ένιωθα μοναξιά. Και τώρα έγινα τριών μαμά!

Είσαι το στήριγμα μου. Η αγάπη μου. Ο άνθρωπός μου. Κοίτα πως μεγάλωσα και πια δεν χωράω στην αγκαλιά σου, στη φωλιά μου, στο καταφύγιό μου.

Αλλά είμαστε μαζί μαμά. Και αυτό μου φτάνει. Κι ας μην είναι όλα το ίδιο ρόδινα τριγύρω μας. Εμένα αυτό μου φτάνει. Που με σηκώνεις ψηλά και με κοιτάς λέγοντας μου οτι μόνο εμένα θα μπορούσες να έχεις για κόρη. Και εγώ χαίρομαι και σου λέω «Ούτε την Κ. ούτε την Ε. μόνο εμένα μαμά ε;»

Που δεν χρειάζεται να σε κοιτάω με φόβο ή σηκώνοντας το βλέμμα γιατί κατεβαίνεις πάντα εσύ σε μένα.

Μαμά, δεν είσαι τέλεια. Αλλά στα μάτια μου είσαι η βασίλισσα μου. Γι αυτό σου φόρεσα προχθές μια κορόνα και σου είπα οτι τα μαλλιά σου είναι ίδια με της Μίλα. Την ηθοποιό ναι και εσύ γέλασες και είπες «τόσο ωραία;»

Μαμά δεν πειράζει που καμιά φορά μου λες «σε ένα λεπτάκι μωρό μου», γιατί σε καταλαβαίνω. Αλλά να κι εγώ έγινα τρία και θέλω την παρέα μου, την συντροφιά μου, το πρόσωπο που αναγνωρίζω περισσότερο απο το καθένα όταν χρειάζομαι κάποιον αλλά σε καταλαβαίνω. Δεν πειράζει που δεν έχεις δουλειά, που νιώθεις οτι μεγαλώνεις και αλλάζεις, που δεν μπορείς να μου πάρεις όλα εκείνα τα ωραία πράγματα που βλέπουμε στο ίντερνετ μαζί, γιατί ξέρεις κάτι μαμά, μου αρκεί να μου χαμογελάς και να μου μιλάς γλυκά ο,τι κι αν γίνει. Και εγώ μη σε μέλει έχω μάθει να πατάω το Χ στο τεράστιο παράθυρο με το ποντίκι για να σε κερδίζω και πάλι για μένα και να με βλέπεις και να ξέρεις οτι ο,τι χρειάζεσαι το έχεις πια μπροστά σου.

Μαμά, στο ξαναλέω έγινα τριών. Και με έχει πιάσει κάτι μαμά. Δεν θέλω να είμαι τριών. Κάθε μέρα σου λέω πως είμαι 8,5 και μετά 2, πήρα μια πάνα από τις κούκλες μου μαμά και την έβαλα και μετά κατούρησα μέσα για να σου δείξω οτι δεν μεγάλωσα οτι θέλω να είμαι για πάντα το μωρό σου. Και μετά χώθηκα κάτω απο την μπλούζα σου και σε ρώτησα «τώρα θα με γεννήσεις;» και το έκανα τόσες φορές που μάλλον μετά βαρέθηκες και μου είπες οτι είναι ώρα για ύπνο. Αλλά μαμά είναι που τρομάζω κι εγώ με μένα καμιά φορά. Και δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και πλέον φτάνω τα βιβλία στα ράφια μου και σε βοηθάω με όλα τα ψώνια στο σουπερ μάρκετ ξεχωρίζοντας τις μάρκες. Που σου λέω, βάλε παντόφλες θα κρυώσεις. Που κάνω ποδήλατο μόνη μου. Που θέλω τοσο να διαβάζω και τσατίζομαι που δεν μπορώ. Που ζωγραφίζω πια πρόσωπα, εκστατικό μαμά! Που βάζω τραγούδια στο youtube ενώ εσύ είσαι στο μπάνιο και γελάς τόσο δυνατά από την έκπληξη που το καταφέρνω και το ξανακάνω για να σε ακούω μόνο να γελάς.

Ναι μαμά, η ευτυχία μου εξαρτάται από την ευτυχία σου. Για αυτό και προχθές σε χάιδευα όταν μάλωνες με τη γιαγιά. Και σε ρώτησα γιατί μαλώνατε αλλά όσο και να μου εξηγείς εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω. Το μόνο που καταλαβαίνω είναι ότι πρέπει να μου ζητάς συγνώμη. «Ζήτα μου συγνώμη μαμά που μαλώνατε», δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό κατάλαβα μόνο.

Μαμά έγινα τριών. Και τώρα πια έφτασα στην ηλικία των 3+ που μπορώ να παίζω με όλα τα παιχνίδια απλά τώρα μπορώ να τα καταπιώ και με συναίνεση. Πόσο τέλειο είναι αυτό; Δηλαδή μαμά τώρα δεν είμαι πια μωρό αλλά εσύ μη το πιστεύεις γιατί είπαμε για σένα θα είμαι πάντα.

Έτσι κι εγώ σου είπα προχθές πηγαίνοντας στην παρέλαση «Μαμά, ξέρεις τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω; Τίποτα δεν θέλω να γίνω!» και με ρώτησες γιατί μωρό μου, δεν θέλεις ας πούμε να πας σχολείο; Και σου απάντησα «Σχολείο θα πάω, θέλω, αλλά μετά όταν μεγαλώσω, δεν θέλω να κάνω τίποτα! Θέλω να μένω σπίτι όπως εσύ. Να καθόμαστε σπίτι και να είμαστε μαζί!» και είχα κάτι νεύρα εκείνη τη στιγμή γιατί δεν έδειξες να καταλαβαίνεις το πνεύμα των όσων είπα… Το απόγευμα άλλαξα πάλι γνώμη. Σου είπα ότι θέλω να γίνω μπαλαρίνα. Πάλι. Όμως μετά που ήμουν με τον μπαμπά του εξομολογήθηκα τι πραγματικά θέλω να γίνω. Θέλω να γίνω σαν κι αυτόν. Θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής. Γιατί τον αγαπώ, γιατί έχω πάθει έρωτα μαζί του, τον χαϊδεύω κάτω από το πιγούνι όταν του μιλάω και τον έχω στο χέρι! Γιατί έτσι δεν γίνεται όταν γίνεσαι τριών; Ερωτεύεσαι αυτόν που λες μπαμπά.

Δεν θέλω να μην είσαι η αδυναμία μου μαμά. Αλλά κάτι αλλάζει μέσα μου τελευταία. Βλέπω εσένα και είσαι το σπίτι μου. Βλέπω τον μπαμπά και είναι ο κόσμος μου.

Συγνώμη μαμά που σε έδιωξα τη Δευτέρα, όταν ήσουν αγκαλιά με τον μπαμπά για να ανέβω εγώ πάνω του και είπα «Την ξεθώριασα τη μαμά», δεν το εννοούσα. Αλλά εσύ έδειξες να το χαίρεσαι.

Α! Να μη ξεχάσω. Σ’αγαπώ. Σ’αγαπώ απέραντα, μέχρι τον πιο μακρινό γαλαξία και μέχρι το βυζί. Το βυζί μου λείπει από τότε που τελείωσε, αλλά πάντα θα το ευγνωμονώ, πάντα θα είναι από εδώ μέχρι το βυζί γιατί εκείνο ήταν η σανίδα σωτηρίας μου όταν σπάραζα από το κλάμα και νόμιζα ότι θα πεθάνω. Εκείνο με έτρεφε και με παρηγορούσε. Εκείνο γνώρισα πρώτο από όλους. Και θα γελάω και θα σου λέω μέχρι το βυζί μαμά, μέχρι το βυζί αλλά μεταξύ μας μαμά γιατί ο κόσμος είναι περίεργος μαμά, δεν έχει ξεμπλοκάρει τα απωθημένα του ακόμα και η λέξη δεν ηχεί καλά όπως και η θέα του.

Μαμά. Το ξέρω ότι μ’αγαπάς κι εσύ απέραντα. Και ότι όταν με κοιτάς βλέπεις κάτι από εσένα και κάτι από τον μπαμπά, πότε τον έναν πότε τον άλλον, αλλά ξέρω ότι με αγαπάς γιατί πάντα και πάνω από όλα βλέπεις εμένα. Τη Χριστίνα. Το κορίτσι που θα γίνω, τη γυναίκα που θα γίνω. Και περιμένεις, ακόμα τριών μαμά αλλά τα χρόνια τρέχουν σαν ποτάμι μαμά, και δεν θα καταλάβουμε πότε θα γίνω κι εγώ μαμά και θα μου δώσεις όλα τα μωρουδιακά μου που τόσο σε εκλιπαρώ για το δικό μου το παιδί «όταν κάνω παιδάκι μαμά», περιμένεις να δεις τον χαρακτήρα μου να ανθίζει, τα ταλέντα μου να με πνίγουν και να θέλουν να βγουν προς τα έξω, την προσωπικότητά μου να γεμίζει το χώρο. Και να μεγαλώνω όμορφα.

Μαμά, έγινα τριών και τώρα πια μπορώ να σου λέω σ’αγαπώ όταν το νιώθω. Τώρα πια έχω ταυτότητα. Αγαπημένα, παραξενιές, επιθυμίες. Ξεχωρίζω ανθρώπους, φαγητά, βιβλία, παιχνίδια. Ξέρεις εσύ μαμά. Πόσο δεν μου αρέσουν οι κάλτσες, τα σάλια στο μάγουλο, να ανακατεύονται φαγητά μεταξύ τους. Και πόσο μου αρέσει η σσσοκολάτα, τα σαπούνια, να με χαϊδεύεις στο πρόσωπο, οι δαχτυλομπογιές, να μου κάνεις τον κλόουν, ο Δρογώσης και η Μόνικα, οι φούστες, να τρέχω δυνατά, οι βόλτες στις κούνιες, η ψαρόσουπα, να είμαι χωρίς ρούχα, ο μικρός τυμπανιστής κι ας έχει σχεδόν καλοκαιριάσει, τα μαλλιά του μπαμπά έτσι κι αλλιώς, και η αγκαλιά σου.

Έγινα τριών μαμά. Από τα δύο στα τρία ήταν μεγάλη διαδρομή, έμαθα τόσα πολλά και τόσο γρήγορα. Σε ένα χρόνο θα γίνω 9,5 θα τα διαβάζεις αυτά και θα γελάς.

Μ’αρέσει να γελάς μαμά.

Η μεγάλη σου κόρη και μοναδική, η πιο αγαπημένη από όλες.

Χριστίνα

Advertisements