Ετικέτες

, ,

inc

Διάβασα ένα κείμενο από την Dale Hanson Bourke το οποίο μιλούσε για τη μητρότητα και αυτό που συγκράτησα ήταν το σημείο στο οποίο έλεγε ότι όταν γίνεσαι μητέρα δεν γίνεται να ξαναδιαβάσεις εφημερίδα ή να δεις ειδήσεις χωρίς να αναρωτηθείς «κι αν αυτό ήταν το παιδί μου;». Προσυπογράφω. Πόσο ταυτίζεσαι από τη στιγμή που γίνεσαι μάνα, με όλες τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται ανά την υφήλιο, είτε εμπλέκονται ενήλικες είτε, ακόμα πιο οδυνηρό, όταν εμπλέκονται παιδιά. Το ένιωσα στο πετσί μου όταν έμεινα έγκυος. Αυτό που βλέπεις διαφημίσεις και κλαις. Που συγκινείσαι με την πρώτη βλακεία που θα ακούσεις και νιώθεις ότι είσαι μέρος του προβλήματος. Οι ορμόνες; Όχι δεν είναι τόσο απλό. Έμεινα έγκυος για να συνειδητοποιήσω ότι είμαι ευάλωτη σαν σαλιγκάρι χωρίς το κέλυφος του σε καταιγίδα. Ότι δεν μπορώ να ξαναδώ θρίλερ, ποια εγώ που έβλεπα ένα κάθε βράδυ για καληνύχτα, ότι και μόνο στο άκουσμα ή στην υπόνοια ότι κάποιος θέλει να με ενημερώσει για το τραγικό δυστύχημα με κάποιο 5άχρονο παιδί έκλεινα τα αυτιά και τα μάτια και μουρμούριζα από μέσα μου. Λες και θα έπεφτε δηλητήριο στο σώμα μου και ήθελα να μείνω αμόλυντη.  Σαφώς και μιλάμε για μηχανισμούς άμυνας. Αργότερα βέβαια με τη γέννηση της κόρης μου τα πράγματα χειροτέρεψαν. Δεν είναι ότι ζω σε κανέναν γυάλινο κόσμο. Ούτε πως ήθελα να παραμείνω στο ροζ συννεφάκι της απεμπλοκής. Το αντίθετο. Με ταρακουνούν και μου κοστίζουν τόσο πολύ οποιεσδήποτε λεπτομέρειες τραγικών συμβάντων. Είναι μερικές ιστορίες που μόνο κακό μπορούν να κάνουν στην ψυχή έτσι κι αλλιώς.

Όμως, είναι γεγονότα. Και ως γεγονότα έρχεται η μέρα που τα τρως και στα μούτρα. Και τότε δεν έχεις το περιθώριο ούτε να κλείσεις τα αυτιά σου, ούτε να σιγοτραγουδήσεις από μέσα σου.

Πριν λίγες μέρες μέσα σε όλες τις ειδήσεις, όπου η Κύπρος βρίσκεται στο επίκεντρο δραματικών εξελίξεων, ένας ποδοσφαιριστής με μια άγνοια τρίχρονου σηκώνει το χέρι και χαιρετάει ναζιστικά και η Ελλάδα συνεχίζει τον μεγαλοπρεπή λήθαργό της, έμαθα ότι ένας ηθοποιός, τον οποίο δεν ήξερα αλλά μάλλον είχα πετύχει καναδυο φορές κάπου φευγαλέα, είχε ένα ατύχημα και κινδυνεύει η ζωή του.

Μέχρι εδώ τίποτα το «συγκλονιστικό» θα έλεγε με κυνισμό ένας αναγνώστης καθημερινών τέτοιου τύπου ειδήσεων στις οποίες ο θάνατος μοιάζει μια ακόμα στατιστική και τίποτα παραπάνω. Τη στιγμή που λένε ότι «τόσα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα και εσείς νοιάζεστε για τον τύπο επειδή τυχαίνει να είναι ηθοποιός». Δεν αντιλέγω. Το star  προφανώς το έχει αναγάγει σε θέμα που πάει για έκτακτο από στιγμή σε στιγμή. Καίγονται τα μεσημεριανά για τις εξελίξεις.

Είναι ένας νέος άνθρωπος, που απλά πήγαινε στη δουλειά του. Ένας άλλος οδηγός, έπεσε επάνω στο αυτοκίνητό του. Κακιά στιγμή. Τώρα βρίσκεται διασωληνωμένος στην εντατική κλινικά νεκρός, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές όλα είναι πιθανά. Λάθος χρόνος. Λάθος τόπος. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Συμβαίνουν κάθε μέρα.

Η διαφορά έγκειται στο ποιος ακούει την είδηση. Την ακούν οι γονείς του και εύχονται να ήταν αυτοί στη θέση του. Την ακούει ο φίλος του και μακαρίζει που δεν ήταν στη θέση του. Την ακούω εγώ και οι αναμνήσεις ξεπηδούν μια προς μια σαν να ‘ταν χθες.

Την ημέρα δηλαδή που χτύπησε το τηλέφωνο μόλις είχαμε γυρίσει από τη βάφτιση της Χριστίνας. Την ημέρα που ο παππούς της και ο θείος της έλειπαν από την εκκλησία και κανείς δεν ήξερε τι είχε συμβεί. Και ήταν εκείνη η μέρα που η μηχανή που οδηγούσε ο αδερφός μου, εξετράπη της πορείας της και ο ίδιος χτύπησε με δύναμη επάνω σε έναν βράχο.

Οι μέρες εκείνες ήταν σοκαριστικές. Δεν είχα ξαναμπεί ποτέ σε ΜΕΘ. Ο αδερφός μου ήταν σε καταστολή μετά από βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Οι γιατροί απαισιόδοξοι. Όλοι μας έλεγαν να κάνουμε υπομονή, να περιμένουμε. Πόσο μπορείς να περιμένεις όταν θέλεις τις απαντήσεις εδώ και τώρα; Όταν μπαίνεις και βλέπεις ένα παιδί 18 χρονών διασωληνωμένο, άκαμπτο, σε βαθύ ύπνο. Του μιλούσαμε συνέχεια. Μας έλεγαν «δεν σας ακούει, αλλά αν αυτό σας κάνει να νιώθετε καλύτερα..» Φυσικά κανείς δεν ενστερνιζόταν αυτές τις απόψεις των ρεαλιστών γιατρών. Εξωτερικά έμοιαζε ανέγγιχτος. Το κεφαλάκι του όμως είχε υποστεί πολύ μεγάλη ζημιά. Τον φανταζόμουν να δίνει μια τεράστια μάχη. Όλα μέσα στο κεφάλι του να προσπαθούν να λειτουργήσουν, να φτιάξουν, να ενωθούν. Την τρίτη ημέρα νομίζω, μας κάλεσαν όλους επειγόντως. Μας είπαν ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Κανείς δεν το έλεγε ευθέως αλλά αυτό το κάλεσμα ήταν γιατί ήξεραν τι θα συμβεί.

Όμως ο αδερφός μου αποδείχθηκε δυνατότερος των προβλέψεων και η προσευχή το μεγαλύτερο εργαλείο. Όλοι μιλούσαν για θαύμα. Και ξέρετε πόσο δύσκολα ένας γιατρός της ΜΕΘ μιλάει για θαύμα; Τα όργανα του είχαν αρχίσει να υπολειτουργούν. Και εκείνος σαν να παραδίνεται. Όμως δεν το έκανε ποτέ. Και μια μέρα ξύπνησε. Και κίνησε το χέρι του, μετά τα πόδια του και μετά σηκώθηκε. Όρθιος και πάλι, μήνες μετά τη διαμονή του στην εντατική.

Σήμερα είναι μια χαρά. Λίγα προβλήματα έμειναν. Συνεχίζει τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο.

Μετά από αυτή την περιπέτεια δύο πράγματα έχω να θυμάμαι. Τη δύναμη της πίστης και την απέραντη αισιοδοξία που έδειξε και δείχνει αυτό το παιδί. Δεν τον είδα ούτε μια φορά να απογοητεύεται. Ούτε μια φορά να γκρινιάζει ή να λέει γιατί σε μένα. Έχει μια απίστευτη δίψα για ζωή, αξιοθαύμαστη. Λες και του έχει ανοιχτεί ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή του που το βλέπει σαν πρόκληση. Σαν να ρουφάει αυτήν την εμπειρία με έναν τρόπομοναδικό. Δεν μπορώ να το κατανοήσω…Προσπαθεί, σαν δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Φυσικοθεραπείες, κολύμπι, γυμναστικές, λογοθεραπείες. Όλα μοιάζουν να έχουν για εκείνον μια φυσιολογική ροή, εκείνη του αιτιατού και του αποτελέσματος. Είναι η οπτική του. Μεγάλη μαγκιά η οπτική.

Η οπτική του πρωταγωνιστή απέναντι στο έργο της ζωής του. Η οπτική των θεατών απέναντι σε ένα παιδί που δεν μπορεί ακόμα να κουνήσει το αριστερό του χέρι. Η αναλγησία είναι κακός σύμβουλος. Τουλάχιστον για εκείνον, οι θεατές δεν έχουν καμία σημασία. Σκέψου μόνο σε ποια πλευρά είσαι. Και πως το διαχειρίζεσαι.

Γιατί όλοι είμαστε πρωταγωνιστές της δικιάς μας ζωής. Σε άλλους είναι πιο εύκολη, σε άλλους δυσκολότερη. Σημασία έχει πως την βλέπουμε εμείς και τι έχουμε αποφασίσει να κάνουμε με αυτήν.

Advertisements