Ετικέτες

love-locks

Συναντηθήκαμε για φαγητό ένα βράδυ του Ιανουαρίου λίγο πριν φύγω από την Αθήνα. Καθίσαμε σε ένα ήσυχο μαγαζί για να τα πούμε. Είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε. Εκείνη ζούσε εκεί και εγώ 600 χιλιόμετρα μακριά. Δεν είχε αλλάξει πολύ. Καμιά φορά βέβαια η απόσταση εξιδανικεύει, λένε, τον άλλον. Στην δική μου περίπτωση η απόσταση με κάνει να ξεχνάω. Οι αναμνήσεις έρχονται συνήθως από τις διηγήσεις των άλλων. Α, ναι και αυτό τότε το κάναμε μαζί. Σοβαρά είχα απαντήσει έτσι; Δεν το θυμάμαι καθόλου, μήπως κάνεις λάθος.

Αλλά δεν έκανε. Η μνήμη της ήταν πάντοτε δυνατότερη από τη δική μου.

Απόψε δεν ήταν μόνη της. Είχε έρθει με τον σύντροφό της. Ήταν μαζί 10 χρόνια. Σύντροφοι. Φίλοι. Εραστές. Αγαπημένοι. Είναι από εκείνα τα ζευγάρια που νομίζεις ότι τα ξέρεις πάντα μαζί. Ότι τους έχει γνωρίσει μαζί. Κι ας είναι φίλη σου παιδική και ας την ξέρεις από τότε που δεν έλεγες καλά το σ και το ρ. Μαζί παίζαμε ώρες ατελείωτες. Μαζί μεγαλώσαμε. Και αν λίγο χαθήκαμε μέσα στις αλλαγές της ζωής της καθεμιάς, μετακομίσεις, σπουδές, φάσεις άσχημες, «τα κλειστά» μας, ποτέ δεν χάθηκε η ουσία της παιδικής μας φιλίας. Αυτή η στόφα που μας έκανε φίλες εκείνο το καλοκαίρι στις αρχές του ‘80.

Και μετά, κάπου στα 20 γνώρισε τον Λ.

Και αμέσως κόλλησαν. Χωρίς αντικολλητικά διαλλείματα, χωρίς φασαρίες με ελληνικό ταμπεραμέντο, χωρίς εμένα να τη μαζεύω από τα πατώματα. Χωρίς διακοπές, χωρίς αμφιβολίες και χωρίς διατυμπανισμούς του έρωτά τους.

Σίγουρα υπήρξαν φορές που θα μάλωσαν. Όμως όπως το έβλεπα εγώ, μάλλον οι φορές εκείνες ήταν η εξαίρεση. Δεν μάλωναν. Διαφωνούσαν ναι, αλλά πάντα σε ήπιους τόνους. Πάντα το ξεχνούσαν σε λίγη ώρα. Πάντα γύριζε ο ένας στον άλλον και τον αποκαλούσε αγάπη μου. Γλυκά, ταπεινά και με μετριοφροσύνη. Και όπως διακριτικοί ήταν μεταξύ τους , ήταν και με τους άλλους. Δεν αναλωνόταν σε μικρόψυχες κατηγόριες σχέσεων άλλων ζευγαριών και δεν κοκορευόταν για τη δική τους.

Υπήρχε μια μαγική σύμπνοια. Αυτό που δε χρειάζεται να προσπαθήσεις γιατί όλα έρχονται όπως πρέπει, με το σωστό τάιμινγκ και χωρίς να το τραβάς από τα μαλλιά. Που δε σε κούρασε ποτέ το βάρος του δεσίματος. Δεν είναι δεσμά, είναι συνέχιση, είναι ανακάλυψη είναι ολοκλήρωση. Δεν είναι σχέση δύναμης και κυριαρχίας. Είναι σχέση ισοτιμίας.

Και σίγουρα οι σχέσεις είναι ένα «σύστημα» που για να δουλέψει θέλει προσπάθεια, καθημερινή. Πρέπει να ξέρεις να αγαπάς για να κερδίσεις μια αληθινή σχέση. Να δίνεις όταν υπάρχει ανάγκη. Να παίρνεις όταν ο άλλος είναι έτοιμος να σου δώσει. Αλλά πρέπει να έχεις βρει και τις ισορροπίες μέσα σου που σε κάνουν άνθρωπο χωρίς «πείνες», χωρίς συμπλέγματα άλυτα, που έχεις δουλέψει με τον εαυτό σου. Αυτή η προσπάθεια σε μια σχέση δεν έγκειται μόνο στο αλισβερίσι λοιπόν. Είναι η πάλη με τον ίδιο μας τον εαυτό. Με την μονάδα που προσπαθεί να βρει διέξοδο και να γίνει δυάδα με όσο το δυνατόν καλύτερες προϋποθέσεις. Γιατί ποτέ δεν είσαι ολοκληρωτικά έτοιμος για τον μεγάλο έρωτα που κάποια στιγμή  θα γίνει μεγάλη σχέση, μεγάλη συμβίωση. Τόσο δυνατή που τα θεμέλια της σε κάποια περιπτώσεις να κρατούν ακόμα και μετά τον χωρισμό. Δεν είσαι ποτέ έτοιμος για αυτό και προσπαθείς, δουλεύεις με τον εαυτό σου για τον εαυτό σου, δουλεύεις με τον άλλον και για τους δυο.

Πάντα τους χάζευα. Όποτε τους έβλεπα να συζητάνε για το πιο απλό, καθημερινό, χωρίς εντάσεις, χωρίς διάθεση υποτίμησης, χωρίς νευρικές αντιδράσεις. Και ακόμα κι αν υπήρχαν, ο ένας έκανε το ρόλο του πυροσβέστη στον άλλον και πάλι ηρεμία.

Δεν είναι το ζευγάρι που έχει βαλτώσει, δεν είναι το ζευγάρι που έχει ρουτινιάσει. Ακόμα έχουν τα χαϊδευτικά τους. Ακόμα αγγίζονται με πάθος. Ακόμα βλέπεις την αγάπη στα μάτια τους. Ακόμα βλέπεις την καλή προαίρεση στα μάτια τους.

Αυτό είδα εκείνη τη μέρα. Μια ματιά, ένα-δύο δευτερόλεπτα. Κάτι σιγοψιθύρισαν, ένα χαμόγελο, σαν να ήταν μόνοι τους, χωρίς να το παίζουν κάτι που δεν είναι. Μια απόλυτη, όμορφη σύμπραξη.

Δύο άνθρωποι που δεν βρέθηκαν μαζί από συμφέρον. Που δεν έχουν κάτι να κερδίσουν ως αποτέλεσμα της συμβίωσής τους. Που δεν συμβιβάστηκαν επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, επειδή η ζωή τα έφερε έτσι. Που στηρίζουν ο ένας τις επιλογές του άλλου. Δύο άνθρωποι που απλά γουστάρουν να είναι μαζί. Και τους χαίρομαι όσο δεν πάει. Και είναι μες στην καρδιά μου και οι δύο. Είτε μαζί, είτε χώρια. Το μαζί όμως είναι πιο όμορφο. Και πιο δημιουργικό.

Και για το τελευταίο, ας λένε οι άλλοι ο,τι θέλουν.

 

 

 

 

Advertisements