Ετικέτες

Αν δε μένεις στις δύο μεγαλουπόλεις και σου αρέσει το θέατρο είσαι χαμένος από χέρι όπως έχω ξαναγράψει. Ζήτημα αν θα δεις μια άντε δύο παραστάσεις το χρόνο.

Όμως είχα την τύχη να δω την παράσταση «Γιοι και κόρες» του Γιάννη Καλαβριανού από την εταιρία Sforaris η οποία είχε παιχτεί στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές.

gioi kai kores_1

Όπως λέει και το Δελτίου τύπου από το blog των Sforaris

αποτελεί:

μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας..

Μπορείτε να θυμηθείτε την ιστορία που στιγμάτισε τη ζωή σας;

Το ερώτημα τέθηκε από τους 5 νέους ηθοποιούς της παράστασης σε 80 νέους του παρελθόντος,  παππούδες και γιαγιάδες δηλαδή, από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι ηλικιωμένοι πρωταγωνιστές των ιστοριών, θυμήθηκαν πως υπήρξαν πρωταθλητές κολύμβησης, δήμαρχοι, χορευτές tango στην Κοζάνη του Μεσοπολέμου, διάσημοι ποδοσφαιριστές, δολοφόνοι, δίγαμοι, πλούσιοι έμποροι του Βελιγραδίου, πάμπτωχοι φοιτητές και εργάτες στη Γερμανία, ενώ μια κυρία έγινε δασκάλα γιόγκα αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από το στρατόπεδο συγκέντρωσης!

Προσπερνώντας το ξάφνιασμα των ειδικών περιπτώσεων, επελέγησαν εκείνες οι προσωπικές ιστορίες που διαδραματίστηκαν παράλληλα με γνωστά ιστορικά γεγονότα και εκτείνονται από το 1920 έως την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, με τον κάθε ηθοποιό να ενσαρκώνει τον ηλικιωμένο/η με τον/ην οποίο/α συνομίλησε. Η παράσταση δηλαδή είναι ένα μωσαϊκό των άγνωστων ιστοριών που έγραψε η ζωή παράλληλα με την επίσημη Ιστορία της χώρας.

Η πρώτη μετανάστευση στην Αμερική, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Εμφύλιος, η ανέγερση του Τείχους στο Βερολίνο, οι σεισμοί στα Επτάνησα, η Χούντα, η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, πέρα από κεφάλαια  της καταγεγραμμένης ιστορίας των σχολικών βιβλίων, αποτέλεσαν γεγονότα που άλλαξαν τις ζωές των ανθρώπων, που όμως συνέχισαν να αναζητούν ότι αναζητούμε όλοι και σε κάθε εποχή. Την ευτυχία…

gioi kai kores

Πέντε ηθοποιοί τα δίνουν όλα πάνω στη σκηνή σε ένα έργο με απίστευτο τέμπο. Ακούραστοι, τραγουδάνε, χορεύουνε, αγαπιούνται, μαλώνουν, ψιθυρίζουν, γελάνε, φωνάζουν, μα πάνω από όλα υπηρετούν αυτό που το θέατρο είναι κατ’ουσίαν. Λένε ιστορίες. Έρχονται μπροστά σου και αρχίζουν να ξετυλίγουν ένα χρονολόγιο με τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας της Ελλάδας των τελευταίων ετών. Οι εναλλαγές γίνονται σαν μικρά σφηνάκια βότκας να σου βαράνε τον εγκέφαλο το ένα μετά το άλλο. Και εκεί που μεθάς από το γέλιο, ξαφνικά κλαίς. Απλά παγώνεις λες και σε πιάσανε στα πράσα. Γιατί σου είναι τόσο οικείο όλο αυτό το σκηνικό. Και ας μην το έζησες ποτέ. Και ας είναι οι διηγήσεις που φέρνουν μέσα από την ψυχή σου στο φώς όλα αυτά τα συναισθήματα. Σαν όλα αυτά που άκουγες από τη γιαγιά σου και τα κάλυπτε μια ομίχλη που καμιά φορά τα εξιδανίκευε και τα έκανε παραμύθι να έρχονται σαν γροθιά πραγματικότητας επάνω στο στομάχι σου.

Κατάλαβα πότε τελείωσε η παράσταση, γιατί απλά παρακαλούσα να μη τελειώσει. Ήθελα κι άλλο. Να βγω από το λήθαργο και να μπω σε αυτή τη χρονομηχανή. Να ακούσω όλους τους ηλικιωμένους ξανά και ξανά να μιλούν για όσα πέρασαν για να μη γίνει ο χρόνος λήθη. Γιατί ξέρουν να λένε τις καλύτερες ιστορίες. Γιατί έχουν κάτι να πουν. Ακόμα και μέσα από τη σιωπή τους.

Τι να πω για τους ηθοποιούς που ενσάρκωσαν με τόσο πάθος κάτι τόσο μακρινό, κάτι που πονάει πολύ όπως ο Εμφύλιος και η ξενιτιά, κάτι που το νοσταλγείς όπως οι ανεκπλήρωτοι έρωτες, κάτι που αφήνει στάμπες πάνω σου όπως οι διαλυμένες σχέσεις και ο έρωτας που χάνεται γιατί δεν τον πηγαίνεις μια βόλτα, κάτι που σε κάνει να γελάς αβίαστα και να ονειρεύεσαι κάτι καλύτερο. Να θέλεις αμέσως να ερωτευτείς ξανά, να φτιάξεις όσα χαλασμένα πέρασαν. Τόσο ζωντανά μπροστά σου σαν να είναι τώρα. Όλα αυτά που άλλες γενιές πέρασαν για να έρθουν σε σένα, τώρα. Για να αναζητήσεις την ευτυχία που γλιστράει σαν νερό μέσα από τα χέρια σου αν τύχει και δεν την γραπώσεις από τα μαλλιά. Για το ότι είμαστε όλοι άνθρωποι ίδιοι, απλά μεγαλώνουμε αλλιώς, αλλού.

«Η μόνη περιουσία του καθενός είναι οι ιστορίες που έχει να διηγηθεί» όπως λέει και ο σκηνοθέτης της παράστασης που η ευφυΐα του και η εφευρετικότητα του είναι τα πιο γερά του όπλα. Αλλά  το ταλέντο που χρειάζεται για να «δώσεις» στο κοινό μνήμες που σου έχουν διηγηθεί, θα πρέπει να είναι απλά σπάνιο.

Η παράσταση από ότι είδα θα συνεχιστεί στο Bios στην Αθήνα το Μάρτιο και αργότερα στη Θεσσαλονίκη, απλά, μη τη χάσετε!

Advertisements