Ετικέτες

,

 

Κάθομαι και σκέφτομαι αν είμαι καλή μάνα. Αλήθεια καλή. Ξέρω ότι κάθε μέρα είναι μια «υπέροχη ευκαιρία» για να νιώσουμε ενοχές και να αυτομαστιγωνόμαστε ότι κάτι δεν κάναμε καλά. Πρέπει να αυτοπεριοριστώ στο βραδινό «είσαι πολύ καλή μαμά, στ’αλήθεια» ή να σκέφτομαι ότι το παιδί μου, έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να έχει αντίθετη γνώμη;

quote_1

Και εκτός από την ταμπέλα του «καλού γονιού» που ο καθένας την βάζει ή τη βγάζει ανάλογα με τις περιστάσεις, συμμετέχεις κι εσύ πλέον στην εικασία. Στην εικασία που ορίζει ότι μάλλον γίνεσαι και καλύτερος άνθρωπος από τη μέρα που γίνεσαι γονιός. Γιατί βελτιώνεσαι συνεχώς για χάρη του παιδιού σου, γιατί προσπαθείς για το καλύτερο, γιατί μαθαίνεις κι εσύ μαζί του. Αλλά πόσο θεωρητικά είναι όλα αυτά και πόσο τελικά στην πράξη μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα τους; Και έστω ότι ΣΤ’ΑΛΗΘΕΙΑ είσαι καλός γονιός. Με ότι αυτό συνεπάγεται. Είσαι και ΣΤ’ΑΛΗΘΕΙΑ καλός άνθρωπος; Η για να ακριβολογώ καλύτερος από πριν.

Αφού κατά τη μητρότητα/πατρότητα σύμφωνα με όλα τα φιλοσοφικοανθρωπιστικά μηνύματα του φεισμπουκ μέσα στα τεράστια πλαίσια με τις ωραίες φωτογραφίες που μοιάζουν να βγήκαν από πλακατ αίρεσης, έχεις αυτή τη μαγική ιδιότητα που σε εκτοξεύει σε άλλη διάσταση. Της βελτίωσης.

quote_7

Αν με ρωτήσεις βρίσκω πολλά από αυτά ιδιοφυή γιατί πολύ απλά τα περισσότερα είναι quotes ιδιαίτερα χαρισματικών, ταλαντούχων και ευφυών ανθρώπων. Μιλάνε για τη χαμένη μας εσωτερική δύναμη, δίνουν ενέσεις αυτοεκτίμησης, οδηγίες για το κυνήγι της ευτυχίας, μηνύματα αισιοδοξίας προς κάθε κατεύθυνση, μας κάνουν ακόμα και να γελάμε. Άλλα πάλι έχουν μια μυρωδιά αμερικανιάς. Αυτό που μαζεύονται όλοι μαζί και φωνάζουν όσο πιο δυνατά γίνεται «η δύναμη είναι μέσα μου! Εγώ είμαι η δύναμη!».  Σε γενικές γραμμές όμως αποπνέουν κάτι το εξωπραγματικό. Δηλαδή αν μας λείπει όλη αυτή η σοφία και οι άπειρες δυνατότητες του ανθρωπίνου νου που μας προτρέπουν να βρούμε, αν όλες αυτές οι δυνατότητες του μυαλού ή της λογικής δεν έχουμε το χαρακτήρα να τις κατακτήσουμε, τότε τι γίνεται; Γιατί εγώ όποτε τα διαβάζω ναι θέλω να πατήσω τα like μου, αλλά μετά τον πρώτο ενθουσιασμό νιώθω μισός άνθρωπος. Που στο καλό είναι όλοι αυτοί που τα καταφέρνουν τόσο καλά; Και πόσο σουπερ-άνθρωπος πρέπει να είσαι για να γεμίζεις με τόνους αισιοδοξίας κάθε πρωί; Πόσο ‘αλλού’ που για να κυνηγήσεις το όνειρο σου κάνεις βαλίτσα και φεύγεις με το πρώτο αεροπλάνο για Φίτζι; Πώς γίνονται όλα αυτά από τη μια μέρα στην άλλη; Ωραία ίσως και να γίνεται. Αλλά προς το παρόν είναι απλά μηνύματα γραμμένα σε κάποιον τοίχο.

quote

Ο δρόμος που χωρίζει τη θεωρία απο την πράξη δε θα ήταν μακρύς και δύσκολος αν αυτές οι δυο δεν ήταν τα δύο άκρα.

Επανέρχομαι.

Μέσα στο μικρόκοσμο σου, εσύ με το παιδί σου, προσπαθείς να είσαι ευγενικός, να δείχνεις τις αγαθές προθέσεις σου, να δείχνεις πως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι, να μαθαίνεις στο παιδί σου να μη ζηλεύει, να έχει αυτοπεποίθηση, να μάθει να μοιράζεται και όλες εκείνες τις κοινωνικές δεξιότητες αλλά και τα ατομικά προσόντα που θα το κάνουν να μεγαλώσει ως ένα συγκροτημένο άτομο με λιγότερα κόμπλεξ, με κριτική σκέψη, σεβασμό προς τον ‘άλλο’ και συνάμα έτοιμο να συμβιώσει ως μέρος μιας κοινωνίας (όχι κομφορμιστικά, ο άνθρωπος πρέπει να μάθει  και να εναντιώνεται και να ξεχωρίζει αλλά το ιδανικό θα ήταν όλα τα παιδάκια να πίστευαν στην αλληλοϋποστήριξη και στην αλληλεγγύη και η κοινωνία μας να ήταν έτη φωτός μακρύτερα από ότι σήμερα) διατηρώντας ταυτόχρονα την προσωπική του αυτονομία. Το νόημα το πιάσατε πάντως. Και αφού προσπαθείς να είσαι το φωτεινό παράδειγμα, βαυκαλίζεσαι και έχεις την πλάνη ότι έχεις γίνει πραγματικά καλύτερος. Μακάρι δε λέω, αλλά είναι έτσι; Και αν το δάσκαλε που δίδασκες ξαφνικά το ξαναβρίσκεις μπροστά σου;

quotes_5

Δεν αρκεί να ζητάς από το παιδί σου να μη φωνάζει όταν εσύ με την πρώτη ευκαιρία θα φωνάξεις στον οδηγό που σε καθυστερεί και δεν σε αφήνει να ξεφύγεις από την κίνηση. Να ζητάς από το παιδί σου να είναι ευγενικό, να ζητάει με «παρακαλώ», να λέει «ευχαριστώ» όταν του προσφέρουν κάτι και εσύ να πετάς ένα μασημένο «φχαριστώ» στην πωλήτρια ή να μη λες ούτε καλημέρα όταν μπαίνεις σε ένα κατάστημα. Ακόμα πιο πάτος; Να είσαι αυτή που έχει το κατάστημα και που δεν καλημερίζει τον πελάτη (γιατί οι καιροί άλλαξαν αλλά κάποια άλλα πράγματα δεν φαίνεται να αλλάζουν ούτε με λοβοτομή)Δεν αρκεί να μαθαίνεις την υπομονή στο μικρό σου παιδί όταν επίμονα σου ζητάει να του δώσεις νερό και εσύ να εξοργίζεσαι όταν όλοι περιμένουν τη σειρά τους, την οποιαδήποτε σειρά τους (και είναι δυστυχώς αμέτρητες και σε πολλές περιπτώσεις ένα χάσιμο χρόνου μιας γραφειοκρατίας που σέρνεται εδώ και χρόνια σε αυτόν τον τόπο). Δεν αρκεί να του λες πόσο σημαντικό είναι να λέει «σ’αγαπώ» όταν εσύ έχεις ξεχάσει να το λες σε όσους πραγματικά αγαπάς. Δεν αρκεί να του μαθαίνεις να σε ακούει όταν μιλάς, όταν εσύ με το απέραντο εγώ σου, μόλις και μετα βίας μπορείς να ακούσεις την άλλη άποψη, είτε όταν μιλάει ο συγγενείς, ο συνάδελφός ή ο κολλητός φίλος. Γιατί you know, σίγουρα εμείς ξέρουμε καλύτερα. Και όσο για την ειλικρίνεια; Πώς γίνεται να ζητάς από το παιδί σου να μη σου λέει ψέματα, όταν πρώτος εσύ έχεις βολευτεί τόσο πίσω από αυτά που σε ξελασπώνουν και στο τέλος της μέρας σε κάνουν να είσαι κάποιος άλλος. Δεν αρκεί να θέλεις το παιδί σου να τραγουδάει, να χορεύει, να ζωγραφίζει, να κατασκευάζει. Όταν χαίρεσαι με αυτά σημαίνει ότι τα έχεις ανάγκη. Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και αγκάλιασε μια τέχνη. Δεν αρκεί να θέλεις το παιδί σου να μοιράζεται τα παιχνίδια του με το φίλο σου. Μοιράσου, δείξε αλληλεγγύη.

Πρώτα εγώ να τα ακούω. Γιατί σε λίγα χρόνια από σήμερα, η Χ. θα ανοίξει διάπλατα τα μάτια της και δε θέλω να αρχίσει να γνωρίζει μια Γωγώ που δε θα μοιάζει σε τίποτα με τη μαμά της.

quote_4

Advertisements