Ετικέτες

, ,

Όταν ήμουν στην ηλικία της Χριστίνας περίπου, είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο. Σε μια σελίδα του απεικονιζόταν ο πλανήτης Κρόνος. Μια που τον είδα και μια που σκιάχτηκα. Ναι, όσο περίεργο κι αν ακούγεται με έπιασε τρόμος. Με τα χρόνια, οι διηγήσεις εκείνης της πρώτης μου φοβίας, κατέληξαν σε αυτούσια ανάμνηση. Δηλαδή, είναι σαν να με θυμάμαι μικρό σγουρομάλλικο κοριτσάκι πάνω απο ένα επιστημονικό βιβλίο με πλανήτες να κοιτάζω με δέος τον Κρόνο.

«Βουβάμε Κόνο» είπα στη μαμά και στον μπαμπά και αυτός ήταν και επίσημα ο πρώτος παιδικός μου φόβος. Είναι αστείο αν το σκεφτεί κανείς οτι δεν φοβήθηκα ποτέ το σκοτάδι αλλά ο Κρόνος έμελλε να είναι για τα αθώα μου ματάκια ο δικός μου δράκος.

Την ιστορία αυτή λοιπόν έλεγα στο Χριστινάκι χθες. Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και μου είπε «Ποιός είναι ο Κρόνος μαμά;«. Και της τον έδειξα.

kronos

Αρχικά ανοίξαμε τον παγκόσμιο χάρτη και είδαμε για μια ακόμα φορά τον κόσμο μας, τις Ηπείρους, τους Ωκεανούς, έδειχνε η Χριστίνα τη Ρωσία και μου έλεγε εδώ μένουμε;; Όχι, ΕΔΩ Χριστινάκι, αλλά το δάχτυλο μου είναι πιο μεγάλο απο την Ελλάδα και αντί να της την δείχνω μάλλον την έκρυβα…(το μόνο που εντοπίζει ακαριαία στο χάρτη είναι η Χονολουλού, άτιμα σιχαμένα ζουζούνια).

Γκούγκλαρα τον Κρόνο, μετά το ηλιακό μας σύστημα, μιλούσα, εξηγούσα, αν ήμουν Χριστίνα θα έλεγα: Μάνα ειλικρινά δεν ξέρω τι προσπαθείς να πετύχεις. Όμως εγώ συνέχιζα και εκείνη έδειχνε να παρακολουθεί. Η κουβέντα πήγε στο φεγγάρι και το ένα έφερε το άλλο, «θέλω να μου δείξεις που πατάμε» (στο φεγγάρι ντε). Της φάνηκε πολύ αστείο όταν της έδειξα πως περπατούσαν οι αστροναύτες και άρχισε να περπατάει σαν αυτούς.

Μιλήσαμε για τους αστροναύτες, πήρα ένα μολύβι και της έδειχνα πως εκτοξεύεται ο πύραυλος, πως φεύγουν τα κομμάτια του (επιστημονικότατη έτσι;) και πως μένει το διαστημόπλοιο. Ενθουσιασμός στο ακροατήριο. Ναι χωρίς πλάκα. Ακόμα παρακολουθούσε τις ωραιότατες μου επιστημονικές επεξηγήσεις.

Το βίντεο της προσσελήνωσης δεν ήταν ξεκάθαρο. Πήγαμε στους πυραύλους. 3,2,1 launch και τέτοιος πανζουρλισμός!

Και μετά πέσαμε επάνω σε αυτό το υπέροχο βίντεο. Μείναμε και οι δύο να κοιτάμε.

Είναι ένα animation βιντεάκι πριν απο την αποστολή του Curiosity στον Άρη και δείχνει πως ακριβώς θα γινόταν η εκτόξευση, το ταξίδι και η προσεδάφιση στον κόκκινο πλανήτη. Είναι συγκλονιστικά αληθοφανές. Βασικά είναι σαν να βλέπεις ταινιάκι μικρού μήκους. Δεν είδαμε και τα 11 λεπτά αλλά όσο είδαμε άξιζε και μας πήγε στην επόμενη ερώτηση.

«Μαμά θα μου πάρεις ένα ρομπότ παιχνίδι;»

και είδαμε ένα τρισάθλιο βιντεάκι με ένα μικρό ρομπότ που άρον άρον το άλλαξα και μετά ένα άλλο με ένα ρομπότ γιαπωνέζικο ή κάτι τέτοιο που ήταν μισό μέτρο και όταν το έριχνες κάτω έλεγε «Ouch! I’m OK, I suppose I should get up» και κάπως έτσι έληξε η περιήγηση μας στο ιντερνέτι.

Η Χριστίνα τουλάχιστον έμαθε απο νωρίς τι είναι ο Κρόνος για να μάθει να αντιμετωπίζει τους φόβους της και όταν έρθει αύριο μεθαύριο κάποιος να της πει στο σχολείο «Εγώ όμως έχω δει τον Κρόνο και δεν τον φοβάμαι!!» να απαντήσει και αυτήν «Μωρέ τι μας λες! Εγώ τον είδα πρώτη!»… ας με μαζέψει κάποιος….

Πάντως το απόγευμα με έπιασα να κάνω το ρομπότ και η Χριστίνα να ζητωκραυγάζει  «Κι άλλο, κι άλλο!».

Advertisements