Ετικέτες

,

Καλή,δημιουργική και ευτυχισμένη χρονιά γεμάτη αγάπη.

Το πρώτο post της χρονιάς αφορά μια κατασκευή..Enjoy!

-Μαμά πότε θα ξυπνήσουμε;

Είναι συχνά η ερώτηση της Χριστίνας λίγο πριν πέσει για ύπνο.

-Γιατί ρωτάς Χριστίνα;

-Για να παίξουμε!

-Δεν θέλω να φάω… δεν θέλω να πάω στην τουαλέτα… δεν θέλω να πάω βόλτα…

-Τι θέλεις Χριστίνα μου;

-Θέλω να παίξουμε!!!!

Τα παιδιά θέλουν να παίζουν. Το επιδιώκουν σε κάθε στιγμή, όπου κι αν βρίσκονται, με όποια υλικά διαθέτουν. Έτσι και το Χριστινάκι έχει αυτό στο μυαλό της από την ώρα που θα ανοίξει τα μάτια της το πρωί μέχρι την ώρα που θα βάλει το κεφαλάκι της στο μαξιλάρι.

Η ζωή της είναι παιχνίδι. Μαθαίνει μέσα από αυτό, εκφράζει τις αδυναμίες της, τους φόβους της, τα ταλέντα της, τις επιθυμίες της, όλα όσα κουβαλάει μέσα στο μυαλό της και προσπαθεί να κατανοήσει και να βάλει σε μια τάξη. Έχει μια φαντασία αστείρευτη και ειδικά στα παιχνίδια ρόλων και μίμησης και σε περίπτωση που έχει ξεκινήσει το παιχνίδι χωρίς εμένα, διηγείται ιστορίες, πλάθει ήρωες και καταστρώνει σχέδια που χαίρομαι να είμαι σε μια άκρη και να την παρατηρώ και να την καταγράφω.

Δεν δείχνει να έχει βαρεθεί ακόμα τα παιχνίδια της, παίζει με όλα όσα έχει. Όχι με όλα το ίδιο φανατικά αλλά όπως όλα τα παιδιά διανύει φάσεις κατά τις οποίες άλλοτε «κολλάει» με το ένα άλλοτε περισσότερο με το άλλο.

Επίσης χαίρομαι που είναι ένα παιδί που δεν έχει καταστρέψει ποτέ, τουλάχιστον εκούσια κάποιο παιχνίδι της και ότι τα προσέχει και τα αγαπάει, ενώ ταυτόχρονα δεν απαξιεί ποτέ κάποιο που θα της πάρουμε δώρο. Έχει κατανοήσει από πολύ μικρή  την αξία των πραγμάτων. Μια αξία που δεν περνά σίγουρα από το πρίσμα των χρημάτων, είναι η αξία που η ίδια δίνει στα αγαπημένα της αντικείμενα.

Δεν ζητάει ποτέ κάτι που ήδη έχει. Αντίθετα χαίρεται τόσο μα τόσο πολύ όταν το βλέπει στα ράφια των παιχνιδάδικων περισσότερο από κάποιο καινούριο. Χαίρεται και με το παραμικρό. Ήταν έτσι κι αλλιώς κάτι που το είχα από παλιά στο μυαλό μου. Ότι δεν θέλω να υπερφορτωθεί με παιχνίδια. Δεν ήθελα να τα βαριέται. Δίνουμε στα παιχνίδια της κάθε φορά καινούριο νόημα σαν να τα παίρνουμε για πρώτη φορά στα χέρια μας. Δεν ξέρω τι θα γίνει σε μερικά χρόνια από τώρα. Και αν καταλήξει να τα θέλει όλα τώρα. Πάντως για την ώρα είμαι ευτυχισμένη με τη σχέση που έχει με τα παιχνίδια της.

Είμαστε σε μια δημιουργική περίοδο. Από ποια άποψη..από την άποψη ότι ψάχνω μανιωδώς στο Internet για παιχνίδια do it yourself (DIY) τα οποία άλλες μητέρες προτείνουν κυρίως μέσα από τα blog τους. Υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια blogs. Και τόσο μα τόσο ικανές μαμάδες.

Παίρνουμε ιδέες και προχωράμε. Δεν μας ταιριάζουν όλα. Όπως στο κάτω κάτω όλα δεν ταιριάζουν σε όλους και όλα τα παιδιά είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Είναι ωραίο όμως που έχει φτάσει σε μια ηλικία που κολλάμε, κόβουμε, σχεδιάζουμε βάφουμε με τέμπερες, κάνουμε κολάζ, γεμίζουμε με χαρτόκουτα και αν δεν μας αρέσει δεν τρέχει τίποτα, τα αφήνουμε και πιάνουμε και πάλι τις κούκλες και τα playmobil.

Πριν λίγες μέρες, φτιάξαμε το δικό μας κάστρο. Ήταν πολύ εύκολο.

Πήραμε ένα χαρτόκουτο από το σούπερ μάρκετ. Κόψαμε την επάνω πλευρά του και μετά με κοπίδι έφτιαξα τις πολεμίστρες. Έπειτα με ακρυλικό χρώμα άσπρο (γίνεται φυσικά και με τις απλές τέμπερες) βάψαμε το εξωτερικό με διάφορα πινέλα για να συμμετέχουμε και οι δυο. Η Χριστίνα στην μια πλευρά κόλλησε κάποια σχέδια και έβαλε στην πρόσοψη γκλίτερ.

Η πόρτα έγινε επίσης με κοπίδι, αφού πρώτα την σχεδίασα με μολύβι. Έκανα τρυπούλες στον τοίχο του κάστρου και στην πόρτα και πέρασα κορδέλα την οποία και έδεσα κόμπο στο τελείωμα της ώστε να ανοίγει και να κλείνει.

Από εκείνη την μέρα τα Playmobil βρήκαν καινούριο σπίτι.

DSC04499 DSC04502 DSC04519 DSC04625

Advertisements