Ετικέτες

, ,

Η Χριστίνα με εξέπληττε από τότε που άρχισε να μιλάει με το πόσο καλά λειτουργούσε η μνήμη της. Όχι μόνο θυμόταν γεγονότα, όπως παιχνίδια που είχαμε παίξει, δραστηριότητες που είχαμε κάνει ή ακόμα και εκδρομές και όλα αυτά χωρίς τη βοήθεια βίντεο ή εικόνας που θα μπορούσαν απλά να είναι ‘ψεύτικες’ αναμνήσεις’ (από αυτές εγώ προσωπικά ως παιδί έχω έναν τόνο αλλά προτιμώ να λέω ότι ναι θυμάμαι όταν ήμουν 2,5 το πρώτο μας σπίτι!) αλλά και εικόνες που δεν τις είχαμε ανακαλέσει ποτέ εμείς για εκείνην, όπως ένα λούνα πάρκ σε έναν δρόμο έξω από την πόλη στο οποίο είχε πάει όταν ήταν 13 μηνών και το ξαναείδε μέσα από το αυτοκίνητο την επόμενη χρονιά.

Σήμερα μου έδειξε ένα παιχνίδι της (από εκείνα τα ψιλοχεσμένα που στα θεματικά της πάρκα με τα Playmobil δεν παίρνουν καμία απολύτως θέση) και μου είπε «θυμάσαι μαμά τότε στο άλλο μας σπίτι που είχαμε ένα τέτοιο παιχνίδι αλλά έσπασε; Που είναι τώρα;”

H Χριστίνα αναφερόταν σε ένα διακοσμητικό γαϊδουράκι από την Ισπανία που της άρεσε πολύ αλλά επειδή ήταν από γυαλί έσπασε και το είχαμε πετάξει πια.

Το γεγονός είναι ένα: Θυμάται απίστευτες λεπτομέρειες και τις ανακαλεί την κατάλληλη στιγμή με το που θα έρθει το κατάλληλο ερέθισμα…παράλληλα όμως ανακαλεί και πράγματα πολύ συχνά λίγο πριν κοιμηθούμε όπως για παράδειγμα αν θυμάμαι πως έκανε τον παππού της να γελάει όταν τον πείραζε στις διακοπές μας το καλοκαίρι.

Οι ειδικοί λένε ότι μετά τους 17 μήνες τα παιδιά έχουν όντως την ικανότητα να ανακαλούν γεγονότα στη μνήμη τους ακόμα και αν έχουν περάσει 4 μήνες.

Οπότε δεν λέω ότι είναι φαινόμενο η Χριστίνα. Απλά αγαπάει τις αναμνήσεις της. Αγαπάει να λέμε ιστορίες από τα παλιά, να της λέω πως ήμουν μικρή, ποια ήταν τα αγαπημένα μου παιχνίδια και ακριβώς επειδή δεν φημίζομαι για την μνήμη μου, μάλλον για το αντίθετο (μου έχει συμβεί να διατείνομαι ότι ποτέ δεν συνέβησαν τρανταχτά γεγονότα στη ζωή μου-τέτοιο κουσούρι να μην σε βρει..) αναγκάζομαι λοιπόν καμιά φορά να πλάθω ιστορίες με το μυαλό μου από τα περασμένα που δεν έχουν συμβεί ποτέ αρκεί να ακούει για τη μανούλα που ήταν και αυτή παιδάκι και είχε φίλες και έπαιζε με τις κούκλες. Επίσης η Χριστίνα είναι σίγουρη 100% ότι όσο εγώ έπαιζα με την φίλη μου την Κορίνα εκείνη ήταν στο σπίτι και με περίμενε αλλά αυτό είναι τόσο γλυκό που με κάνει σχεδόν να θέλω να της απολογηθώ που την άφηνα μόνη …

Οι αναμνήσεις λοιπόν για την Χριστίνα μετά από όλες αυτές τις παρενθέσεις είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ανάπτυξη της και στο πως βλέπει τον κόσμο. Θέλει να τα έχει όλα τακτοποιημένα στο κεφάλι της πριν πέσει για ύπνο, προφανώς σκέφτεται τι κάναμε πέρσι το καλοκαίρι στο προηγούμενο σπίτι στον κήπο και πολλά πολλά άλλα που είναι πραγματικά σαν φλασιές στο μικρό της κεφαλάκι…

Το θέμα που με ταλανίζει είναι ένα….πώς είναι δυνατόν να τα ξεχνάμε όλα αυτά μεγαλώνοντας: Τι αδικία είναι αυτή που μας συμβαίνει εμάς τους ανθρώπους; (μέσα στις μύριες άλλε φυσικά…) Ναι μεν ο ιππόκαμπος λένε δεν είναι αρκετά ώριμος για να επεξεργαστεί αλλά και να αποθηκεύσει τις πρώιμες παιδικές μας αναμνήσεις. Δεν ξέρω αν δεν τις χρειαζόμαστε ή αν δεν πρέπει ή τι άλλο μπορεί να συμβαίνει με το όλο ζήτημα αλλά δεν μπορώ να το χωνέψω. Δεν μπορώ να το δεχτώ, θέλω να το αλλάξω (ντοινγκ!) δεν μπορώ να διανοηθώ στο κάτω κάτω της γραφής ότι αν αύριο εξαφανιστώ δεν θα θυμάται ούτε το πρόσωπο μου!!!

Το είπα και ξαλάφρωσα. Το πρόσωπο που αγγίζει σαν να είναι από πορσελάνη και λέει «μανουλία μου σ’αγαπώ μέχρι τον γαλαξία, τα αστέρια, το φεγγάρι και τον ήλιο», αυτό που βλέπει και φιλάει όλη μέρα. Εμένα την ίδια της την μάνα.

Δεν θα θυμάται τίποτα από όσα ζήσαμε μέχρι τώρα, θα βλέπει τα βίντεο, τις φωτογραφίες, θα ακούει όσα έχουμε να της πούμε από αυτές τις μέρες, αλλά η ίδια δεν θα έχει να ανακαλέσει τίποτα από όλα αυτά (δηλαδή και εμένα αν ξαναγυρίσω στο προηγούμενο σενάριο που αυτό είναι το πιο σπούκι από τα υπόλοιπα)…

Αφήνω όμως μια χαραμάδα, που ας την πω αισιόδοξη, ας την πω παυσίπονη και ανακουφιστική. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι δεν θα θυμάται τίποτα από τα 2,5 χρόνια αυτά, ελπίζω να είναι τόσο όμορφα που θα την καθορίσουν και θα στιγματίσουν τη ζωή της με τον καλύτερο τρόπο. Γιατί ξέρω και κάποια άλλα παιδία που επίσης δεν θυμούνται τίποτα, αλλά τα όσα βίωσαν και έζησαν τους είναι σαν τατουάζ και χαρακιές πάνω τους και τους στιγματίζουν όλη τους την προσωπικότητα, τους σχηματίζουν όλες τις φοβίες και τα κόμπλεξ, τους στερούν την ομαλή παιδική ανάπτυξη, αυτή που κάθε παιδί έχει δικαίωμα να είναι εφοδιασμένο.

Οπότε ελπίζω πως όσα κάνω είναι βάσης για το οικοδόμημα που λέγεται Χριστίνα κι ας χάνονται μέσα στη δίνη του χρόνου..

Advertisements