Μια  «έπεσα-σε-βαθύ-καζάνι-σκέψης-τύπου-μαρμίτα»  μαμά γράφει:

Το πρώτο :

Ο αυστηρότερος κριτής μου, αυτή που με βάζει σε τάξη, που με οργανώνει, που με καθοδηγεί, που με κάνει να έχω αυτοσυγκράτηση, ευγένεια, να μπορώ να δίνω αγάπη κάθε λεπτό, που με συνετίζει..

Το δεύτερο:

Κάπου διάβασα ότι τα παιδιά είναι τα καλύτερα στο να σε αντιγράφουν και να ‘ρουφούν’ οτιδήποτε γίνονται μάρτυρες, κάθε εικόνα και κάθε πράξη, αλλά ταυτόχρονα  είναι και οι χειρότεροι ερμηνευτές.

Και όμως και οι δυο παραπάνω παράγραφοι είναι αλήθεια την ίδια στιγμή με την ίδια συχνότητα.

Από τη μια μου χαρίζει απλόχερα τη σοφία της και από την άλλη μια στραβοτιμονιά μου μπορεί να μου κοστίσει στο να έχω να διαχειριστώ ένα μικρό μου αντίγραφο που θα πρέπει να το ξαναβάλω στη σωστή του πορεία. Και όχι μόνο στραβοτιμονιά. Πολλές φορές η συμπεριφορά μας ενώ είναι αποδεκτή στον κόσμο των ενηλίκων δεν μπορούμε να την εξηγήσουμε ή ακόμα και να την δικαιολογήσουμε στα μάτια των παιδιών.

-Τι θα γίνεις Χριστίνα όταν θα μεγαλώσεις;

-Μαμά..

Advertisements